اهمیت کار و تلاش در سیره علوی

به گزارش خبرگزاری بین‌المللی قرآن(ایکنا) از لرستان، یکی‎از نکات مهم و قابل توجه در زندگی ائمه‌اطهار(ع) عشق و علاقه وافر آن‌ها به کار و تلاش بوده است.آنان همواره، دیگران را نیز به کار کردن و تلاش و فعالیت تشویق و ترغیب می‎کردند.ائمه(ع) کار را برای زندگی خود یک ضرورت می‎دانستند و از کار کردن و زحمت کشیدن و رنج بردن برای به دست آوردن روزی حلال، لذت می‏‌بردند و آن‌را عبادت می‎دانستند.
مرحوم شیخ طوسی راجه به سیره عملی امام علی(ع) نقل می‎کند که: «امام علی(ع) معمولاً به تعلیم مردم، قضاوت و داوری کردن در مرافعات مردم مشغول بود و گاهی که جهاد پیش می‎آمد، به جهاد می‌‏رفت، زمانی‎که از این کارها فراغت می‎یافت، در باغچه‌ای که داشت با دست خود به کار مشغول می‎گشت و با وجود این در همه حال به یاد خدا و مشغول ذکر بود».
یعنی امام علی(ع) هم کار فکری و هم کار یدنی می‎کرد با این حال در ذکر خدا بود و این امور او را از یاد خدا بازنداشت. از همان دوران نوجوانی پُرکار و تلاش بود و در چشم مردم به‌عنوان شخص کاری شناخته شده بود در جریان جنگ خندق، سخت‌ترین سنگ‌ها به دست آن حضرت شکسته می‎شد.
امام صادق(ع) نقل می‎کند: «امام علی(ع) تمام کارهای زندگی را خودش انجام می‎داد، امام علی(ع) هیزم جمع می‎کرد، آب از چاه بالا می‎کشید، به جاروب کردن خانه می‎پرداخت و فاطمه(س) نیز، گندم را با دستاس، آرد می‎کرد و آن‌را خمیر می‎کرد و نان می‎پخت».
ابوعمر شیبانی می‎گوید: امام صادق(ع) را دیدم که بیلی در دست داشت و در زمینی که متعلق به او بود، کار می‎کرد و عرق می‎ریخت. عرض کردم: فدایت شوم بیل را به من بده تا به‌جای تو کار کنم حضرت فرمود: «من چنان دوست دارم که شخص در گرمای آزاردهنده آفتاب، برای به دست آوردن نیازهای زندگی کار کند و رنج ببیند».
در حدیث دیگری، نظیر همین ماجرا از امام هفتم موسی بن جعفر(ع) نقل شده که آن حضرت فرمود: «کار کردن، روش پیامبران، رسولان، اوصیا و صالحین است».
امام علی(ع) نقل می‎کند که: «روزی در مدینه سخت گرسنه شدم، برای پیدا کردن کار به محله‌های بالای مدینه رفتم در آن‌جا زنی را دیدم که کلوخ‌هایی جمع کرده بود، فکر کردم می‎خواهد با آنها گِل درست کند، نزدیک او رفتم و قرارداد کردم که برای هر دلو که از چاه آب بکشم، خرمایی بدهد؛ چون 16 دلو کشیدم، دستم تاول زد، پس لب آب رفتم و دستم را شستم، آن‌گاه نزد آن زن رفتم و مزدم را از خرما گرفتم و نزد پیامبر(ص) آمدم.او را از آنچه گذشت آگاه کردم.پیامبر(ص) خوشحال شد و با من آن خرماها را خورد».
در روایت آمده است: روزی امام علی(ع) از خانه بیرون آمد، به طرف صحرا و نخلستان رفت درحالی‌که باری بر دوش داشت سؤال کردند: این بار چیست؟ حضرت فرمود: درخت خرما ان‌شاءالله؛ تعجب کردند.بعداً معلوم شد آن بار هسته خرما بود که حضرت آن‌ها را برد و در زمین کاشت و بعداً همه تبدیل به درخت خرما شد، حتی یک مورد هم فاسد نشد. که این موارد بیانگر همت امیرامام علی(ع) بر کار و تلاش است.البته امام علی(ع) پرکار و پُرتلاش بود، لیکن دلبسته به دنیا و یا دنیاطلب نبود.چنان‌که در نهج‌البلاغه می‏‌فرماید: «آگاه باشید که امام شما، از دنیا به دو لباس کهنه و از خوراکی به دو قرص نان بسنده کرده است».
آری آن بزرگوار برای پیشرفت و آسایش جامعه کار می‎کردند، در تاریخ آمده است که امام علی(ع) با کار کردن، چندین بنده را آزاد کرد و نیز چندین باغ را وقف کرد.
امام علی(ع) در احادیث متعدد از سستی و تنبلی نهی کرده و پیامدهای بیکاری را برشمرده و در حدیثی فرموده است: «اگر شغل و کارکردن، خستگی و رنج دارد؛ بیکاری مدام، مایه فساد و تباهی است» و نیز می‎فرماید: «کسی‌که تنبلی کند، حق خدا را ادا نمی‎کند» بدیهی است هر کس هدفش سعادت، پیشرفت و راهنمایی مردم به راه راست در زندگی باشد، خودش را به زحمت می‎اندازد، کار و تلاش می‎کند».