عاشورا؛ قصه شگفانگیز اتحاد عقل و عشق
گروه اندیشه: نهضت مقدس امام حسین(ع) فرازی درخشان و شکوهمند در تاریخ اسلام میباشد، حدیث عاشورا قصه شگفتانگیز اتحاد «عقل و عشق»، «عرفان و حماسه»، «شمشیر و خون»، «وفا و عزت» و «شهادت و اسارت» است.
به گزارش خبرگزاری بینالمللی قرآن(ایکنا) از لرستان، حدیث عاشورا قصه شگفتانگیز اتحاد «عقل و عشق»، «عرفان و حماسه»، «شمشیر و خون»، «وفا و عزت» و «شهادت و اسارت» است.
حدیث عاشورا فرسودنی نیست، پویاست، به امتداد نسلهای پیاپی انسانیت امتدادی از اعماق قلوب بشریت تا نهانیترین نقطه ابدیت ... نهضت مقدس امام حسین(ع) فرازی درخشان و شکوهمند در تاریخ اسلام راستین میباشد که چون خورشیدی فروزان در حال پرتوافشانی است و هرچه از این حماسه عظیم میگذرد، انوارش افزونتر و گستردهتر میشود؛ قیامیکه مبدا و منشا و الهامبخش بسیاری از جنبشها، نگاهها، برداشتها و اندیشههاست از اینرو بزرگداشت و ارج نهادن به محافل و مجالس حسینی ضمن تداومبخشی آن قیام مقدس و الهی سبب تربیت نفوس مستعده در مسیر کمال و تعالی میباشد و این از نیازهای امروز بشر گرفتار آمده در تار و پود زندگی ماشینی خالی از عنصر عاطفه و حماسه است.
از سیاستهای ثابت و تغییرناپذیر امامان بعد از شهادت سالار شهیدان، احیا نهضت عاشورا بود، امامان شیعه(ع) از هر فرصتی برای زنده نگهداشتتن نهضت خونین سالار شهیدان بهره میجستند و شیعیان و دوستان را نیز به این امر سفارش میکردند زیرا که نهضت عاشورا پرچم پُرافتخار غیرت دینی، شجاعت، ایثار و فداکاری است و امامان با احیا آن میخواستند این ارزشها در جوامع شیعی زنده بماند.
ازجمله راههای مانا و مستمر توجه به اشک و گریه است که حامل پیامی است؛ که قلم و بیان از ترسیم آن عاجزند .... به فرموده استاد شهید مرتضی مطهری «گریه مخزن عظیمی است در جهت هم شکل کردن و همرنگ کردن روحها با روح عظیم حسینی...».
بهدرستی باید گفت: این سوگواری و گریستن زنجیری معنوی بهوجود میآورد که قلوب شیعیان را به یکدیگر متصل کرده و سپس همه روانهای محزون را با روح بلند و تابناک آن شهید مظلوم پیوند میزند و محبت او را در دلها جایگزین میکند.
این گریهها از یک طرف جویباری را تشکیل میدهند که صفا و صمیمیت و محبت را در میان شیعیان پدید میآورده و بعد بهسوی اقیانوس بیپایان رحمت و مغفرت پروردگار جاری میشود و از سوی دیگر، میتواند سیلی را پدید آورد که بساط ظلم و استبداد را در هم نوردیده و کاخ بیداد را ویران سازد.
گریستن که زبان حال مردم است و از زلال آینه دل خبر میدهد و حکایت پُرحرارت اشتیاق، گرمترین احساس و خالصترین گرایش میباشد، وسیلهای برای نیل به هدفی مقدس است، اشکی که میبارد و نالهای که از گلو برمیخیزد و گریهای که اندکاندک از دل میجوشد، زبان صادق و طبیعی شوق، اندوه و درد و در یک کلام عشق یک انسان است اما باید متوجه این حقیقت مسلم و واقعیت محتوم بود که گریهای که تعهد و آگاهی و شناختن محبوب و آمیختگی با ایمان و هماهنگ گشتن با معنویت را به همراه نداشته باشد، جز شستوشوی چشم خاصیت دیگری ندارد لذا عالمان مکتب از دیرباز تاکنون درصدد تبیین درست واقعه کربلای حسینی و ترسیم همهجانبه و صحیح آن برآمدهاند تا دست خیانت و اندیشهی تحریف زوایای نورانی قیام سالار شهیدان را مخدوش ننماید و سبب به انزوا کشیدن غیرت و ایمان خلق فراهم نگردد.
باید گفت که گریه بر سالار شهیدان حضرت اباعبداللهالحسین(ع) نه یک عمل و عبادت، که یک دانشگاه و مکتب و فرهنگ است که در طول تاریخ پرفراز و نشیب شیعه از مصادیق بارز مودت اهلبیت(ع)، تعظیم شعائر و فریاد مظلوم علیه ظالم محسوب میشود.
امروزه شیوه برگزاری مجالس حسینی که شامل تمام مصادیق ذکر شده است در طول سال با بیان مصائب و نوحهخوانی مداحان رونق همیشگی خود را حفظ نموده و تاکید عالمان دین بر قرائت مقتل معتبر و ذکر مصیبتهای مستند است.
حدیث عاشورا فرسودنی نیست، پویاست، به امتداد نسلهای پیاپی انسانیت امتدادی از اعماق قلوب بشریت تا نهانیترین نقطه ابدیت ... نهضت مقدس امام حسین(ع) فرازی درخشان و شکوهمند در تاریخ اسلام راستین میباشد که چون خورشیدی فروزان در حال پرتوافشانی است و هرچه از این حماسه عظیم میگذرد، انوارش افزونتر و گستردهتر میشود؛ قیامیکه مبدا و منشا و الهامبخش بسیاری از جنبشها، نگاهها، برداشتها و اندیشههاست از اینرو بزرگداشت و ارج نهادن به محافل و مجالس حسینی ضمن تداومبخشی آن قیام مقدس و الهی سبب تربیت نفوس مستعده در مسیر کمال و تعالی میباشد و این از نیازهای امروز بشر گرفتار آمده در تار و پود زندگی ماشینی خالی از عنصر عاطفه و حماسه است.
از سیاستهای ثابت و تغییرناپذیر امامان بعد از شهادت سالار شهیدان، احیا نهضت عاشورا بود، امامان شیعه(ع) از هر فرصتی برای زنده نگهداشتتن نهضت خونین سالار شهیدان بهره میجستند و شیعیان و دوستان را نیز به این امر سفارش میکردند زیرا که نهضت عاشورا پرچم پُرافتخار غیرت دینی، شجاعت، ایثار و فداکاری است و امامان با احیا آن میخواستند این ارزشها در جوامع شیعی زنده بماند.
ازجمله راههای مانا و مستمر توجه به اشک و گریه است که حامل پیامی است؛ که قلم و بیان از ترسیم آن عاجزند .... به فرموده استاد شهید مرتضی مطهری «گریه مخزن عظیمی است در جهت هم شکل کردن و همرنگ کردن روحها با روح عظیم حسینی...».
بهدرستی باید گفت: این سوگواری و گریستن زنجیری معنوی بهوجود میآورد که قلوب شیعیان را به یکدیگر متصل کرده و سپس همه روانهای محزون را با روح بلند و تابناک آن شهید مظلوم پیوند میزند و محبت او را در دلها جایگزین میکند.
این گریهها از یک طرف جویباری را تشکیل میدهند که صفا و صمیمیت و محبت را در میان شیعیان پدید میآورده و بعد بهسوی اقیانوس بیپایان رحمت و مغفرت پروردگار جاری میشود و از سوی دیگر، میتواند سیلی را پدید آورد که بساط ظلم و استبداد را در هم نوردیده و کاخ بیداد را ویران سازد.
گریستن که زبان حال مردم است و از زلال آینه دل خبر میدهد و حکایت پُرحرارت اشتیاق، گرمترین احساس و خالصترین گرایش میباشد، وسیلهای برای نیل به هدفی مقدس است، اشکی که میبارد و نالهای که از گلو برمیخیزد و گریهای که اندکاندک از دل میجوشد، زبان صادق و طبیعی شوق، اندوه و درد و در یک کلام عشق یک انسان است اما باید متوجه این حقیقت مسلم و واقعیت محتوم بود که گریهای که تعهد و آگاهی و شناختن محبوب و آمیختگی با ایمان و هماهنگ گشتن با معنویت را به همراه نداشته باشد، جز شستوشوی چشم خاصیت دیگری ندارد لذا عالمان مکتب از دیرباز تاکنون درصدد تبیین درست واقعه کربلای حسینی و ترسیم همهجانبه و صحیح آن برآمدهاند تا دست خیانت و اندیشهی تحریف زوایای نورانی قیام سالار شهیدان را مخدوش ننماید و سبب به انزوا کشیدن غیرت و ایمان خلق فراهم نگردد.
باید گفت که گریه بر سالار شهیدان حضرت اباعبداللهالحسین(ع) نه یک عمل و عبادت، که یک دانشگاه و مکتب و فرهنگ است که در طول تاریخ پرفراز و نشیب شیعه از مصادیق بارز مودت اهلبیت(ع)، تعظیم شعائر و فریاد مظلوم علیه ظالم محسوب میشود.
امروزه شیوه برگزاری مجالس حسینی که شامل تمام مصادیق ذکر شده است در طول سال با بیان مصائب و نوحهخوانی مداحان رونق همیشگی خود را حفظ نموده و تاکید عالمان دین بر قرائت مقتل معتبر و ذکر مصیبتهای مستند است.
