
آنطور که سیدمحمد دبیرسیاقی (استاد ادبیات فارسی، متولد 1298) در یادبود صدمین سال تولد علامه دهخدا که در اردیبهشت 1358 برگزار شد، نوشته است:
«مرحوم دهخدا به حافظ و سخن او اعتقادی تمام داشت و کلمات شعر او را پربها، گوهرهای کنار هم نشانده با معانی بلند و بدیع میدانست.
این غزل را در واپسین روزهای زندگی خواسته بود که بر او بخوانند و خود نیز کوشیده بود که کلماتی از آن را زیر لب تکرار کند. روان هر دو بزرگمرد شاد باد.»