مرحوم دهخدا به حافظ و شعر او به شدت اعتقاد داشت، تا جایی که در واپسین روزهای عمر درخواست میکرد غزل مورد علاقهاش را بخوانند و حتی خودش هم سعی میکرد کلماتی از آن را زمزمه کند.

آنطور که سیدمحمد دبیرسیاقی (استاد ادبیات فارسی، متولد 1298) در یادبود صدمین سال تولد علامه دهخدا که در اردیبهشت 1358 برگزار شد، نوشته است:
«مرحوم دهخدا به حافظ و سخن او اعتقادی تمام داشت و کلمات شعر او را پربها، گوهرهای کنار هم نشانده با معانی بلند و بدیع میدانست.
این غزل را در واپسین روزهای زندگی خواسته بود که بر او بخوانند و خود نیز کوشیده بود که کلماتی از آن را زیر لب تکرار کند. روان هر دو بزرگمرد شاد باد.»