حجتالاسلام سعید علیزاده، عضو هیئت علمی دانشگاه تبریز، در گفتوگو با خبرگزاری بین المللی قرآن (ایکنا) از آذربایجانشرقی، گفت: امام محمد باقر(ع) در دوران امامت خویش، با وجود شرایط نامساعدی که بر عرصه فرهنگ اسلامی آن زمان سایه افکنده بود و با تلاشی جدّی و گسترده، نهضتی بزرگ را در زمینه علم و پیشرفتهای آن آغاز کرد تا جایی که این جنبش دامنه دار به بنیانگذاری و تأسیس یک دانشگاه بزرگ و برجسته اسلامی انجامید که پویایی و عظمت آن در دوران امام صادق(ع) به اوج خود رسید.
وی خاطرنشان کرد: احاطه و آگاهی نسبت به شرایط زمانی و مکانی، عنصری تعیینکننده در رفتارهای انسانهای آگاه است، امام باقر(ع) که دارای افکاری فراتر از عصر خویش بود، با در نظر گرفتن نیازهای جامعه، به ترویج و تبلیغ دین، تزکیه نفوس و تعلیم و تربیت انسانها میپرداخت.
حجتالاسلام علیزاده، با اشاره به نحوه معاشرت امام محمد باقر(ع) ادامه داد: معاشرت آن حضرت با دیگران در نهایت ادب و بزرگوارى بود با دوستان و برادران دینى مصافحه مینمود و میفرمود: وقتى دو مؤمن با یکدیگر مصافحه میکنند، گناهان آن دو مانند برگى که از درختان بریزد، فرو میریزد و خداوند تا زمانى که آن دو از هم جدا شوند به آن دو مینگرد.
وی با تأکید بر مکارم اخلاقی امام محمدباقر(ع) یادآور شد: ایشان در عبادت و یاد خدا همچون پدرشان امام سجاد(ع) بودند و خداوند هیچ بندهاى را به مقام امامت بر نمیگزیند و او را حجّت آشکار خویش بر آفریدگانش قرار نمیدهد، مگر آن که صفات پسندیده و مکارم اخلاقی در وجود او به کمال رسیده باشد و سخن و عملش مطابق حقّ و صلاح باشد.
رئیس دانشکده الهیات و علوم اسلامی دانشگاه تبریز، با استناد به حدیثی از امام محمدباقر(ع) گفت: عالمى كه از علم او استفاده شود بهتر از هفتاد هزار پرستشكننده خداوند است.
حجتالاسلام علیزاده تأکید کرد: امام محمدباقر(ع) در دوران امامت خود به نشر معارف دين، به ويژه فقه و احكام اسلامى پرداختند و ضمن حل مشكلات علمى به تعليم و تربيت شاگردانى فاضل و آگاه همت گماشتند.