سراسر زندگی سیدالشهدا(ع) یا امامانه است و یا امامگونه
گروه اجتماعی: حجتالاسلام والمسلمین شفیعی با بیان اینکه زندگی سیدالشهدا(ع) یا امامانه است یا امامگونه، گفت: زندگی و منش امام حسین(ع) در دوره امامت حضرت مجتبی(ع) و در دوره امامت امیرالمؤمنین(ع) و در دوره پیامبری حضرت خاتم(ص) هر کدام خود یک فصل مبارکی است؛ یعنی ابیعبدالله(ع) به جز یک دوره امامت خود، در بقیه عمر هم امامگونه زندگی کردند.
به گزارش خبرگزاری بینالمللی قرآن(ایکنا) از خوزستان، حجتالاسلام والمسلمین سید محسن شفیعی، رئیس دفتر استانی نهاد نمایندگی مقام معظم رهبری در دانشگاههای خوزستان شب گذشته نهم اردیبهشت در مسجد حضرت صاحبالزمان(عج) اهواز سالروز ولادت امام حسین(ع) را گرامیداشت و گفت: ماه شعبان سراسر فیض و نورانیت و برکت است، ماه پیامبر اعظم(ص) است، ماه معنویت و رحمت است. در این ظرف بابرکت و معنویت، حوادث بزرگ و وقایع نورانی هم اتفاق افتاده است کهi یکی از آنها میلاد حضرت سیدالشهدا(ع) است.
وی اظهار کرد: سال تولد حضرت بنابر آنچه مشهور است، سال سوم بعد از هجرت و شهادتشان در روز عاشورا سال 61 اتفاق افتاد. مجموعه عمر شریف عمر امام حسین(ع) تقریباً 57 سال است. از این 57 ساله یک دورهای از حیات ایشان تا سال 11 هجرت در زمان زندگی مبارک جد امجدشان حضرت پیامبر(ص) است. یک دوره از عمر ایشان در طول دوران امامت پدر بزرگوارشان است که از سال 11 تا 40 هجری است. یک دوره دیگر از زندگی حضرت سیدالشهدا(ع) در دوران امامت برادر بزرگوارشان است که حدود یک دهه از سال 40 تا سال 50 و حدود یک دهه هم دوره امامت خود حضرت سیدالشهدا(ع) است.
حجت الاسلام و المسلمین شفیعی گفت: صرفنظر از دوران
ده ساله امامت حضرت ابیعبدالله(ع)، زندگی و مشی و منش امام حسین(ع) در دوره امامت
حضرت مجتبی(ع) و در دوره امامت امیرالمؤمنین(ع) و در دوره پیامبری حضرت خاتم(ص) هر
کدام خود یک فصل مبارکی است؛ یعنی ابیعبدالله(ع) به جز یک دوره امامت خود، در بقیه
عمر هم امامگونه زندگی کردند. امام حسین(ع) در دوران امام مجتبی(ع) امام نیست؛ اما منش و رفتارش امامگونه
است. در حوادث سیاسی نگاهها را به حضرت مجتبی(ع) توجه میدهد. عَلَم دست حضرت
مجتبی(ع) است؛ امامت در وجود مبارک حضرت مجتبی(ع) مجتمع است و در دوره امامت
امیرالمؤمنین(ع)، توجهشان به امامت امیرالمؤمنین است.
امام جماعت مسجد حضرت صاحبالزمان(عج) ادامه داد: برای روشنتر شدن این موضوع چند مسئله اجتماعی باید بیان شود؛ امروز اصطلاحی هست به عنوان آقازادهها. این اصطلاح میتواند معنای مثبت داشته باشد و میشود هم فهم بدی از آن بشود. معنای مثبتش این است که کسی فرزند یک بزرگی باشد و منش او هم بزرگی باشد. این چیز خوبی است. امام حسین(ع) آقازاده امیرالمؤمنین(ع) است. این خیلی خوب است. معنای بدی که از این اصطلاح به ذهن متبادر میشود این است که کسی به صرف اینکه فرزند یک بزرگی است، امتیازطلب، فرصتطلب، سودجو و یک عنصر مضری در جامعه باشد؛ یعنی از موقعیت پدر خود که در جامعه مقبول و موجه است؛ استفادههایی بکند که شایسته و سزاوار او نیست؛ چون فرزند فلانی است این امتیاز به او داده میشود. که این منفی و مردود است و این واژه در فضای جامعه ما به واسطه غفلتها و لغزشهای این تیپ افراد از چشم افتاده است.
امام حسین(ع) در دوره امامت پدر
بزرگوارش، برای امیرالمؤمنین(ع) یک سرباز وفادار و فداکار است
رئیس دفتر استانی نهاد نمایندگی مقام معظم رهبری در دانشگاههای خوزستان افزود: اما یک جایی انسان در یک آقازادهای، آقایی را میبیند، این خیلی خوب است. امام حسین(ع) آقازادهای است که خود مستقلاً بزرگ است. لذا امام حسین(ع) در دوره امامت پدر بزرگوارش، برای امیرالمؤمنین(ع) یک سرباز وفادار و فداکار است؛ یعنی در جنگ در رکاب امیرالمؤمنین(ع)، گاهی امام حسین(ع) در یک نقطهای از نوک حمله سپاه پدرش علی(ع) قرار میگیرد که حضرت علی(ع) کسانی را میفرستد که به امام حسین(ع) بگویند: از این جلوتر نرود؛ او نسل پیغمبر(ص) و نسل امامت است؛ معنایی مثل اینکه «حسین(ع) امانتی است در دست من»؛ نکتهاش این است که آقازاده امیرالمؤمنین(ع) به اعتبار پدر پشت جبهه نیست؛ در قرارگاه مستقر نیست، در سنگر امن صیانت شدهای نیست؛ در خط مقدم جبهه است؛ لذا زندگی امام حسین(ع) همهاش درخشان و نورانی است؛ نه فقط دوره امامت سیدالشهدا(ع).
وی به بیان مثالی از این روش در دوره معاصر پرداخت و گفت: امام عظیمالشأن ما(ره) مادامی که عَلَم در دست مرحوم آیتالله بروجردی بود؛ هر مراجعهای را به ایشان ارجاع میداد و در نجف در دورهای که امام حضور داشت، امام به آیتالله حکیم ارجاع میداد و تا وقتی آیتالله بروجردی زنده بود امام روی منبر تدریس ننشست. عدهای در دوره امامت امام مجتبی(ع) پس از پذیرش قطعنامهای که امام حسن(ع) به مصلحت اسلام انجام داد، پیش امام حسین(ع) آمدند، گفتند: ما احساس کردیم تو شجاعتر از برادرت هستی. ما امروز آدم شجاع میخواهیم و میخواهیم در خدمت شما باشیم. امام حسین(ع) فرمود: عَلَم دست برادرم است. امام محتبی(ع) سبط اکبر است و بر من هم امامت دارد.
زندگی سید الشهدا(ع) یا امامانه است یا امامگونه
حجت الاسلام والمسلمین شفیعی با بیان اینکه زندگی حضرت سیدالشهدا(ع) سراسر نورانی و مبارک است است، توضیح داد: زندگی سیدالشهدا(ع) یا امامانه است یا امامگونه. ادب اجتماعی حضرت سیدالشهدا(ع)، روابط فردی حضرت سیدالشهدا(ع)، روابط اجتماعی حضرت همهاش درس است. درست است که عظمت شهادت ابیعبدالله(ع) و قیام نورانی امام حسین(ع) این قدر تابناک است که همه جهات زندگی ایشان را زیر اشعه خود برده است؛ ولی علم امام حسین(ع)، شاگردپروری امام حسین(ع)، درسهای اخلاق امام حسین(ع) را باید جدا بررسی کنیم.
امیرالمؤمنین(ع)
به اخلاق، انصاف، وفا، صداقت مقطعی نگاه نمیکند
امام جماعت مسجد حضرت صاحبالزمان(عج) با تصریح به اینکه امروز حلقه مفقوده و نقطه فراموش شده زندگی ما اخلاق است و ما داریم از همین نقطه خسارت میپردازیم، گفت: چرا از هم دوریم؟ چرا در بیان مواضع و دیدگاهها و مطالب در موافقتها و مخالفتها بر مسیر اخلاق اسلامی حرکت نمیکنیم؟ اخلاق در زندگی امیرالمؤمنین(ع) یک اصل غیرقابل عدول است؛ چه در هنگام پیروزی، چه هنگام شکست، چه در هنگامی که خلیفه است و چه زمانی که خلیفه نیست؛ چه در زمانی که مردم دور او هستند، چه زمانی که نیستند. معلوم میشود حضرت امیرالمؤمنین(ع) بر یک مسیر روشن و صراط مستقیمی حرکت میکنند. امیرالمؤمنین(ع) به اخلاق، انصاف، وفا، صداقت مقطعی نگاه نمیکند که هر وقت به درد خورد، هر وقت لازم باشد، آدم خوبی باشد، خوب باشد و هر وقت لازم نیست، نباشد. «اتقوا الله» یعنی همیشه خداوند را حاضر ببینیم. این یک قاعده است.
وی ادامه داد: در حرکت حضرت سیدالشهدا(ع) از مدینه به مکه و به سمت کوفه و حرکت به کربلا، برای امام حسین(ع) امکان داشت که سران دشمن را با قتل و ترور و کمین از بین ببرد اما این اجازه را به خود نداد. اخلاق در زندگی امام حسین(ع) یک محور است. بزرگی در امام حسین(ع)، در امام حسن(ع)، در حضرت امیرالمؤمنین(ع) در این خانواده همیشه دیده میشود.
همه گرفتاریها از نفسانیت است
رئیس دفتر استانی نهاد نمایندگی مقام معظم رهبری در دانشگاههای خوزستان تصریح کرد: در هر جایی که
کار به «من» برگشت و محور «من» شدم، آن نقطه نقطهای است که خداوند متعال آنجا
نیست. جای نفس من است؛ قانون اگر به نفع من بود، قانون خوبی است، شورای نگهبان اگر
مرا تأیید کرد شورای خوبی است اگر مرا تأیید نکرد محل سؤال میشود. این نفسانیت
است، منیت است. هر جا نفسانیات
آمد این مسائل هست؛ اما اگر انسان مبنا را بر شرع و قانون گذاشت(این مسائل رخ نمیدهد).
همه گرفتاریها از اینجاست. اما وقتی منیت نبود، شما امیرالمؤمنین(ع) را در طول
زندگی میبینید از ابتدا تا انتها روی یک مسیر مشخص حرکت میکند. در دوران خود ما،
امام(ره) در پیروزی، در شکست، در دوره رهبری در دوره تبعید بر یک مسیر مشخص حرکت
میکند. اینها درسهای بزرگی هستند.
ما امروز در حوزه ارتباط فرزندان با والدین خیلی باید از
این بهتر باشیم
حجت الاسلام والمسلمین شفیعی به بیان سیره امام حسین(ع) در ارتباطات ایشان پرداخت و گفت: روابط امام حسین(ع) با مادر، با امیرالمؤمنین(ع) را ببینید. ما امروز در حوزه ارتباط فرزندان با والدین خیلی باید از این بهتر باشیم. امام حسین(ع) در هنگامی که به اذن پدر برای وداع با مادر نزد ایشان حضور پیدا میکنند، صورت خود را به کف پای مادر نزدیک میکند، صرفنظر از جنبههای احساسی و عاطفی، این یک درس است، مقام مادر را به ما یاد میدهد و به ما میرساند که اگر شما کف پای مادر را روی صورتت بگذاری کار اشتباهی نکردهای، میتوانی بگویی به حضرت سیدالشهدا(ع) تأسی کردهای. نسبت به حضرت امیرالمؤمنین(ع)، نوع گفتار و رفتار امام حسن(ع) و امام حسین(ع) را نسبت به پدرشان ببینید. با کمال عظمت، با کمال بزرگی و تکریم. هم اداء حق پدر میکنند، هم اداء شأن امام میکنند. اینها برای ما درس است. نسبت به پدران و مادرانمان، نسبت به امام امت.
وی ادمه داد: رهبری امت، مقام نیابت از امام عصر(عج) است و همیشه حجت است. کلام رهبر آن روز که تأیید بکند حجت است و آنگاه که تذکر بدهد و ملامت بکند هم حجت است. انسان باید قاعده و مبنا داشته باشد؛ روی اصول حرکت کند، در غیر این صورت به تعبیر قرآن یک روز این طرف است یک روز آن طرف است.
امام حسین(ع) در همه جای زندگی ما حاضر است
امام جماعت مسجد حضرت صاحبالزمان(عج) گفت: عملکرد امام را در دفاع از عقیده ببینید. امتحان امام حسین(ع) در کربلا یک امتحان نبود. خیلی اتفاق بزرگ و شرایط دشواری بوده است. اما شما تزلزل را در موقعیت امام حسین(ع) نمیبینید. چون راه را به درستی انتخاب کرده است؛ باید هزینه آن را هم بپردازد. همین درس ما در سالهای دفاع مقدس انجام دادیم. اگر تأسی به امام حسین(ع) نبود ما در روز اول جنگ باید کل آنچه را داشتیم واگذار میکردیم. ما امروزه وقتی نگاه میکنیم میبینیم امام حسین(ع) در همه جای زندگی ما حاضر است. این سخن فراتر از جنبه تأثیر روحی و عواطف ما نسبت به امام حسین(ع) است؛ امام حسین(ع) در همه جای زندگی ما حاضر است. چرا شیعه سرش بالا است؟ چرا تن به ظلم نمیدهد؟ چرا دنیا در برابر پیروان اهلبیت(ع) مجبور است تسلیم و خاضع باشد؟ دلیلش این است که از امام حسین(ع) یاد گرفتیم. شجاعت را از امام حسین(ع) یاد گرفتیم. آزادگی را از امام حسین(ع) یاد گرفتیم. امام حسین(ع) در «متن» زندگی ما است. این معنای همان سخنی است که فرمود: «انالحسین مصباحالهدی و سفینةالنجاة».
دنیای بیامام حسین(ع) یعنی تسلیم شدن؛ خوار و خفیف شدن
رئیس دفتر استانی نهاد نمایندگی مقام معظم رهبری در دانشگاههای خوزستان افزود: شما فکر کنید، دنیای بدون امام حسین(ع) را تصور کنید.
دنیای بیامام حسین(ع) یعنی تسلیم شدن، زیر پا رفتن، له شدن، خوار و خفیف شدن. اما
این دنیای با امام حسین(ع) است که یک معنای دیگری دارد؛ این دنیای با امام حسین(ع) که در لبنان این جوانها در
برابر اسرائیل میایستند. این دنیای با امام حسین(ع) است که در یمن مردم در برابر
یک جبهه گسترده زورگویی و تعدی میایستند. این دنیای با امام
حسین(ع) که هر جایی کسی عربدهکشی کند، عدهای در برابرش میایستند. دنیایی که امام
حسین(ع) را دارد ترس در آن معنا ندارد. آزادی مدیون امام حسین(ع) است و جامعهای
که امام حسین را دارد باید به خود ببالد، باید سرش را بالا بگیرد.
چرا دشمن در طلیعه محرم احساس خطر مضاعف میکند؟
حجت الاسلام و المسلمین شفیعی با بیان اینکه امام حسین(ع) افتخار انسانیت است؛ نه تنها شیعه، گفت: شما میبینید چه در دوره مبارزه ملت ایران با شاه و چه امروز در مبارزه حزبالله با صهیونیسم و در مبارزه مردم یمن با آمریکا و ایادی امریکا، طلیعه محرم که آشکار شد، دشمن به لرزه میافتد، اعلام وضعیت فوقالعاده میکنند، محرم که فصل مظلومیت و شهادت امام حسین(ع) است؛ اما چه اتفاقی میافتد که دشمن در طلیعه محرم احساس خطر مضاعف میکند؟ چون آن دم مسیحایی و روح شجاعت امام حسین(ع) مجدداً موج جدیدی ایجاد میکند و آزادگان را به پایداری و آزادگی دعوت میکند. خوشحالیم که همه در ولادت امام حسین(ع) هستیم و شادمانیم و هم در شهادت امام حسین(ع) سوگوار آن حضرتیم. این معنایش این است که زندگی ما با امام حسین(ع) گره خورده است.
