دلبستگی به آرزوها و اهداف زندگی؛ معیاری برای سنجش جوانان

به گزارش خبرگزاری بین‌المللی قرآن(ایکنا) از لرستان، جوان برای درک بهتر خود و آشنایی با محیط پیرامون خویش، نیاز به راهنمایی و آگاهی دارد.او همواره در حال رشد و نمو است و رشد جسمی‎اش به‌طور طبیعی، همراه با حالت‌ها و هیجان‌های روحی و عاطفی است.
جسم جوان به‌ شکل غیر اداری به رشد خود ادامه می‎دهد و رشد روحی و روانی وی در ارتباط مستقیم و متقابل با جسم اوست.هنگامی‎که جریان رشد حالت طبیعی به خود می‎گیرد، که او از نظر فکری و اعتقادی در جهت صحیح و در مسیر طبیعی برنامه‌های تکاملی نظام آفرینش قرار گیرد.
بنابراین جوان برای رشد روانی و سازندگی خود، نیازمند هدایت و راهنمایی مربیان صالح و خیراندیش است.از طرفی او نیازمند به فکر کردن درباره خود و رفتار و اعمال و عکس‌العمل‌های خویش در محیط زندگی است.او باید چگونه زیستن را بیاموزد.به‌خصوص زمانی‎که به شخصیت خود پی می‌برد و کم‌کم خودش را پیدا می‎کند؛ که: من کیستم، در کجا هستم؟ و چگونه باید باشم؟.
او باید پاسخ این سؤالات را بیابد، تا بتواند در مسیر زندگی خود سنجیده گام بردارد و بر آینده‌ای مطمئن و سعادتمند دست یابد.
خویشتن‌داری جوان
ارزش هر انسانی قبل از هر چیز به میزان دلبستگی او به آرزوها و اهداف زندگی‌اش مربوط می‎شود، مقیاس تعادل او بستگی دارد به این‌که حقیقتاً او تا چه اندازه بر اعضای خود مسلط بوده از اعتماد به نفس برخوردار است.
هنگامی‎که جوان می‎تواند خود را صاحب اراده‌ای قوی فرض کند که بتواند در مقابل خواسته‌ها و امیال نفسانی بایستد و با صبر و بردباری و به‌کارگیری عقل و اندیشه، مشکلات زندگی را یکی پس از دیگری از سر راه  خود بردارد و در اداره‌ی امور به هوی و هوس خود غلبه کند.او باید بداند که همواره در معرض بزهکاری و لغزش به‌سوی شهوات، قرار می‎گیرد و تنها با تقویت ایمان و رعایت تقوی می‎توان بر اهریمن درون (تمایلات شهوانی و وسوسه‌های شیطانی) و دشمن برون(عوامل منحرف و دوستان ناباب) پیروز شد.
اگر جوانی غفلتاً مرتکب عمل انحرافی و معصیت شد باید بلافاصله در پیشگاه خدا توبه کند و تصمیم جدی بر ترک گناه بگیرد، تا رفتار ناشایست به شکل یک خصلت زشت و ناروا در وجود او جایگزین نگردد و به‌صورت عادت ثانوی در نفس‌اش رسوخ نکند.
او باید بداند که توانایی‎های لازم را برای اصلاح رفتار خویش دارد و در ضمن قدرت پذیرش او بهتر از افراد مسن بوده و از تعصبات بی‎جا به‌دور است.قرآن‌کریم پس از بیان خطاهایی که ممکن است انسان مرتکب آن‌ها بشود، توبه را به‌عنوان راه‌حل اصلی اصلاح رفتارشان پیشنهاد می‎کند.
پیامبر بزرگ اسلام می‎فرماید: «توبه از گناه و خطا به این معناست که فرد، دیگر قصد نداشته باشد که به‌سوی آن گناه بازگردد».جوان نباید خطای خود را هر چند اندک باشد، کوچک شمرد، تا این‌که در او ملکه‌ی گناه پیدا نشود.
از رسول اکرم(ص) نقل گردیده است که فرمود: «محبوب‌تر از هر چیز نزد خداوند توبه جوانی است که از گناه پشیمان شود و از پیشگاه او آمرزش بخواهد.اگر جوان مطیع خواسته‌ها و شهوات خود گردید، خود را به هلاکت می‎اندازد.
اصولاً نفس انسان میل به بدی دارد و جوان تنها با ایمان و توجه به خدا می‎تواند آن‌را به طرف خوبی‎ها بکشاند، حضرت علی(ع) می‎فرماید: «نفس خود را به خوبی‎ها وادار کن، زیرا نفس تو به طرف بدی‎ها متمایل است و از آن‌ها لذت می‎برد»؛ آن‌گاه می‎فرماید: «آن‌کس که جلو خواسته‌های خود را گرفت به ارزش والای انسانی دست یافت».
جوان با رعایت خویشتن‌داری (تقوا) باید خود را برای زندگی آینده آماده سازد و بداند که این دوران کوتاه به‌زودی سپری خواهد شد و او نیز به گروه بزرگسالان، خواهد پیوست و در آینده‌ای نه چندان دور عهده‌دار مسئولیت اجتماعی خواهد شد و از طرفی تشکیل زندگی خانوادگی خواهند داد.
باید بداند و هوشیار باشد که: کسانی‎ در پذیرش و انجام مسئولیت اجتماعی و خانوادگی موفق خواهند بود، که در دوران بلوغ و جوانی را به پاکی و سلامتی گذرانیده و از آلودگی‎های جنسی درامان بوده باشند... کسانی‎که بتوانند در فردای زندگی خود حقوق متقابل فرد و اجتماع، خانواده و همسر را رعایت کرده و به سعادت و نیکبختی دست یابند.