مستند جورچین به نویسندگی و کارگردانی محمد دیندار به شکل نوآورانه ای مشکلی را که سالهاست دغدغه عده ای از اهالی فرهنگ و کودک است، مطرح کرد. مونتاژهای بجا و اضافه کردن فضاهای جذاب و طنزآمیز، نوآوری قشنگی بود که به جذب مخاطب کمک می کرد؛ و اما از شکل مستند که بگذریم صداقت و ارائه بیان شجاعانه فیلمساز تحسین مرا برانگیخت. من برای اولین بار بود که می دیدم از رسانه ملی اعترافی به اشتباه و کوتاهی در حوزه فرهنگ شده است. واقعیت این است که همه ما از متولیان تا خود مردم و والدین کوتاهی بسیاری در عرصه فرهنگ داشتیم و داریم. اما اینکه اعتراف به اشتباه کنیم یا به این صراحت بیان کنیم که جای خالی وجود دارد خیلی تازه و شجاعانه بود. این مبحث نیاز به دیده شدن و شنیده شدن دارد و به خوبی می تواند بدعتی برای بقیه فیلمسازان و اهالی فرهنگ باشد که به جای نقد و اعتراض و فرافکنی چه چیزی کم است و چه چیزی اشتباه است و چه کاری می توان کرد، داشته هایمان را بشناسیم و حقایق را ببینیم.
چشم دوربین این مستند و نگرش باز این فیلمساز و یا بهتر بگویم تعهدی که به موضوع نشان داد، امید تازه ای در عرصه فرهنگ است. باشد تا زین پس درست ببینیم و به جز انتقاد و فغان راه حل پیشنهاد کنیم. حیف است این کشور با این پیشینه علمی از داشته های خوداستفاده نکند. فیلمسازان و اصحاب رسانه در تمام دنیا می توانند تحولات اساسی ایجاد کنند و اگر ملاحضات را کنار بگذارند و با دلسوزی و تعهد به موضوع نگاه کنند، قطعات دیگر این جورچین هم کامل می شود و تبدیل به تابلویی زیبا می شود که چشم انداز فرهنگی غنی با خود به ارمغان می آورد.
توضیح: مستند سینمایی جورچین که اخیرا از شبکه افق به نمایش در آمد، برای نخستین بار به موضوع نبود اسباب بازی ها و عروسک های بومی در کشور و نیز روند تولید اسباب بازی در جهان و نگاه کلان غرب به این موضوع پرداخته و ضمن به تصویر کشیدن مشکلات، ظرفیت های موجود اما مغفول در کشور را نیز معرفی و راه حل هایی برای برون رفت از این وضعیت را مطرح می کند.