آقا فرمودند: هندیجانی‌ها خوب فارسی‌حرف می‌زنند

هرا شعبانی از جمله بانوان شاعری بود که در دیدار شاعران با رهبر انقلاب شعر خواند.

این شاعر که اهل خوزستان است غزلی خواند و گفت که اهل هندیجان است.

چه بود حاصل دنیا، اگر اراده نبود؟

اگر امید رسیدن میان جاده نبود؟

من و تو وارث بال پرنده ای هستیم

که جز در اوج فلک، هرگز ایستاده نبود

تمام عمر به دستش دخیل می بستیم

اگرچه طبق سندها امامزاده نبود

پدر که نان شبش را به عشق ما اندوخت

ولی دریغ که هنگام استفاده، نبود

بدون او شب اندوه را چه می کردیم؟

چراغ خانه اگر چهره اش گشاده نبود

چراغ خانه زنی بود بی گمان که خدا

میان سینه ی او جز صفا نهاده نبود!!

به ما اگر گرِهِ سخت زندگی وا شد

مگر به برکت این سفره های ساده نبود

زمانه سخت زمین زد سواره هایی را

که در معیّت شان لشکری پیاده نبود

من و تو عالِمِ عشقیم و بی گمان ما را

معلمی به جز آغوش خانواده نبود

معظم له در خاتمه خطاب به شاعر فرمودند: هندیجانی‌ها فارسی خوب حرف می‌زنند البته لر هستند. اما در بیتی که گفتید: «چراغ خانه زنی بود بی گمان که خدا/میان سینه ی او جز صفا نهاده نبود!!» کلمه خدا زیادی است. فاعل نهاده را باید بردارید. بسیار خوب بود.