قرآن مقصد اعلی
امام خمینی به عنوان یک فقیه، یک اصولی و یک فیلسوف متبحر هرگز برای علوم حوزوی از قبیل فقه و اصول و فلسفه در برابر قرآن اصالت علمی قائل نبود بلکه همه آنها را حتی اخلاق و عرفان نظری را جزوحواشی و قرآن را مخزن همه علوم و معدن پایان ناپذیر همه معارف بشری میدانست.
به گزارش خبرگزاری بینالمللی قرآن(ایکنا) روزنامه اطلاعات نوشت: امام خمینی به عنوان یک فقیه، یک اصولی و یک فیلسوف متبحر هرگز برای علوم حوزوی از قبیل فقه و اصول و فلسفه در برابر قرآن اصالت علمی قائل نبود بلکه همه آنها را حتی اخلاق و عرفان نظری را جزوحواشی و قرآن را مخزن همه علوم و معدن پایان ناپذیر همه معارف بشری میدانست.
ایشان قرآن را صورت احدیت جمیع اسماء و صفات پروردگار با جمیع تجلیات جمالیه و جلالیه میدانست و در تعبیری بلند و ماندگار فرموده است: قرآن جلوه تام خدای تعالی است.
این نگاه ویژه و محوری امام به کلامالله مجید در تکوین شخصیت علمی، فکری و روحی فرزند برومندش آیتالله حاج آقا مصطفی آنچنان تأثیرگذار بود که وی را واداشت در کنار تدریس فقه و اصول، به بیان رموز و علوم قرآنی بپردازد وآنچنان گسترده و عمیق وارد مباحث تفسیری شود که تنها تفسیر ایشان از سوره حمد و ۴۶ آیه از سوره بقره بالغ بر چهار جلد شده که ترجمه آن اخیراً در پنج مجلد منتشر شده است. تجربیات چهار دهه در جمهوری اسلامی نشان داد که سرگرم شدن به ظواهر دینی و دلخوش کردن به شعارهای مذهبی اگر بدون تخلق به اخلاق قرآنی و باورهای عمیق توحیدی باشد، جز پوششی بر انواع فسادها ودور شدن از مقاصد عالی الهی و انسانی نتیجه دیگری نخواهد داشت.
یکی از آموزههای قرآن کریم «تذکر» و یادآوری سختیها و شرایط خفقان بار حاکمیتهای گذشته است. بازگویی تاریخ گذشتگان و شرح جنایات ستمگران و استقامت در برابر آنان، یکی از شیوههای تربیتی قرآن است؛ زیرا تاریخ همیشه در حال تکرار است و حوادثی مشابه با ماجراهای گذشته برای هر امتی پیش میآید و کسانی که آشنا به تاریخ باشند قادر خواهند بود در لحظات حساس تصمیمات درستی اتخاذ کنند. در همین دوران اخیر شاهد حوادث عبرت آموز فراوان بودیم. به مناسبت این ایام که مصادف با چهلمین سالگرد شهادت آیتالله حاج آقا مصطفی خمینی است، یادآوری وقایع سال ۵۶ و نقش بیبدیل آیتالله حاج آقا مصطفی در پیروزی انقلاب درس آموز و هدایت بخش است. در رژیم سفاک پهلوی نه فقط انتشار تصویر امام خمینی مجاز نبود، بلکه بردن نام «خمینی» هم به هر بهانهای ممنوع بوده و گوینده اش روانه زندان میشد. حتی در مراسم ارتحال حاج آقا مصطفی در مسجد اعظم قم که مملو از جمعیت بود،منبری و خطیب مجلس مانده بود که چگونه از متوفی نام ببردو سرانجام با قرائت آیه «لا اقسم بهذا البلد و انت حل بهذا البلد و والد و ما ولد» گفت: قسم به آن پدر و آن پسری که در بلد طیبه نجف اشرف هستند و بدون ذکر نام مصطفی خمینی با این اشاره فهماند که مجلس ختم مربوط به کسی است که در نجف بوده و شخصیتی است که او و پدرش آنقدر بزرگ هستند که میتوان به نام آنها سوگند یاد کرد، اما پس از چند روز به تدریج نام امام در بعضی مجالس گفته شد تا آنکه در مراسم چهلم شهید مصطفی خمینی در تهران سخنران مجلس حجتالاسلام والمسلمین شیخ حسن روحانی، ریاست جمهوری فعلی، کار را تمام کرد و برای اولین بار نام آیتالله خمینی را با پیشوند «امام» بر زبان جاری کرد که با ابراز احساسات مردم و ذکر صلوات برای همیشه سد این ممنوعیت در هم شکسته شد و ثابت شد خورشید برای همیشه در پس ابر باقی نمیماند و کسی را که در قلوب مردم منزل کرده و محبوب دلهاست با ممنوع کردن نام و تصویر او نمیتوان از جامعه حذف کرد. این تجربه تاریخی را قرآن کریم در داستانهای انبیا متذکر شده است.
خداوند متعال به آیتالله حاج آقا مصطفی خمینی این شخصیت کم نظیر علمی و معنوی چنان تفضلی کرد که درگذشت او را نقطه عطف نهضت اسلامی و منشأ قیام فراگیر ملی و تحقق جمهوری اسلامی قرار داد.
یاد و نامش گرامی باد
ایشان قرآن را صورت احدیت جمیع اسماء و صفات پروردگار با جمیع تجلیات جمالیه و جلالیه میدانست و در تعبیری بلند و ماندگار فرموده است: قرآن جلوه تام خدای تعالی است.
این نگاه ویژه و محوری امام به کلامالله مجید در تکوین شخصیت علمی، فکری و روحی فرزند برومندش آیتالله حاج آقا مصطفی آنچنان تأثیرگذار بود که وی را واداشت در کنار تدریس فقه و اصول، به بیان رموز و علوم قرآنی بپردازد وآنچنان گسترده و عمیق وارد مباحث تفسیری شود که تنها تفسیر ایشان از سوره حمد و ۴۶ آیه از سوره بقره بالغ بر چهار جلد شده که ترجمه آن اخیراً در پنج مجلد منتشر شده است. تجربیات چهار دهه در جمهوری اسلامی نشان داد که سرگرم شدن به ظواهر دینی و دلخوش کردن به شعارهای مذهبی اگر بدون تخلق به اخلاق قرآنی و باورهای عمیق توحیدی باشد، جز پوششی بر انواع فسادها ودور شدن از مقاصد عالی الهی و انسانی نتیجه دیگری نخواهد داشت.
یکی از آموزههای قرآن کریم «تذکر» و یادآوری سختیها و شرایط خفقان بار حاکمیتهای گذشته است. بازگویی تاریخ گذشتگان و شرح جنایات ستمگران و استقامت در برابر آنان، یکی از شیوههای تربیتی قرآن است؛ زیرا تاریخ همیشه در حال تکرار است و حوادثی مشابه با ماجراهای گذشته برای هر امتی پیش میآید و کسانی که آشنا به تاریخ باشند قادر خواهند بود در لحظات حساس تصمیمات درستی اتخاذ کنند. در همین دوران اخیر شاهد حوادث عبرت آموز فراوان بودیم. به مناسبت این ایام که مصادف با چهلمین سالگرد شهادت آیتالله حاج آقا مصطفی خمینی است، یادآوری وقایع سال ۵۶ و نقش بیبدیل آیتالله حاج آقا مصطفی در پیروزی انقلاب درس آموز و هدایت بخش است. در رژیم سفاک پهلوی نه فقط انتشار تصویر امام خمینی مجاز نبود، بلکه بردن نام «خمینی» هم به هر بهانهای ممنوع بوده و گوینده اش روانه زندان میشد. حتی در مراسم ارتحال حاج آقا مصطفی در مسجد اعظم قم که مملو از جمعیت بود،منبری و خطیب مجلس مانده بود که چگونه از متوفی نام ببردو سرانجام با قرائت آیه «لا اقسم بهذا البلد و انت حل بهذا البلد و والد و ما ولد» گفت: قسم به آن پدر و آن پسری که در بلد طیبه نجف اشرف هستند و بدون ذکر نام مصطفی خمینی با این اشاره فهماند که مجلس ختم مربوط به کسی است که در نجف بوده و شخصیتی است که او و پدرش آنقدر بزرگ هستند که میتوان به نام آنها سوگند یاد کرد، اما پس از چند روز به تدریج نام امام در بعضی مجالس گفته شد تا آنکه در مراسم چهلم شهید مصطفی خمینی در تهران سخنران مجلس حجتالاسلام والمسلمین شیخ حسن روحانی، ریاست جمهوری فعلی، کار را تمام کرد و برای اولین بار نام آیتالله خمینی را با پیشوند «امام» بر زبان جاری کرد که با ابراز احساسات مردم و ذکر صلوات برای همیشه سد این ممنوعیت در هم شکسته شد و ثابت شد خورشید برای همیشه در پس ابر باقی نمیماند و کسی را که در قلوب مردم منزل کرده و محبوب دلهاست با ممنوع کردن نام و تصویر او نمیتوان از جامعه حذف کرد. این تجربه تاریخی را قرآن کریم در داستانهای انبیا متذکر شده است.
خداوند متعال به آیتالله حاج آقا مصطفی خمینی این شخصیت کم نظیر علمی و معنوی چنان تفضلی کرد که درگذشت او را نقطه عطف نهضت اسلامی و منشأ قیام فراگیر ملی و تحقق جمهوری اسلامی قرار داد.
یاد و نامش گرامی باد
