آیا از امامی که 1400 سال پیش می‌زیست،‌ می‌شود درس گرفت؟

به گزارش خبرگزاری بین‌المللی قرآن(ایکنا) از خوزستان، محمدحسین رجبی دوانی، عضو هیئت علمی دانشگاه امام حسین(ع) در نشست هم‌اندیشی اعضای هیئت علمی دانشگاه‌های علوم پزشکی و شهید چمران اهواز که امروز 8 آبان‌ماه برگزار شد، با طرح این پرسش که آیا می‌توانیم از امامی که 1400 سال پیش زندگی می‌کرده درس بگیریم، گفت: امام به معنای پیشگام و پیشرو برای همه کسانی است که باید پشت راه او قرار گرفته و قدم بردارند.

وی ادامه داد: امام ضمانت بقای سنت پیامبر(ص) برای پیروان است. درست است که زمان‌ها تغییر می‌کنند اما اصول کافی در رفتار امامان وجود دارد که به زمان خاصی تعلق ندارد و چون امام است باید از او درس گرفت. تاریخ نشان داده که همواره شرایط حاکم بر جامعه تکرار می‌شود که همان م مقابله با ظلم از سوی جبهه حق است.

رجبی دوانی گفت: در حادثه عاشورا با دو واژه درس گرفتن و عبرت گرفتن مواجه هستیم. درس از جنبه‌های مثبت گرفته می‌شود اما ما از عملکرد آنانی که به شقاوت افتادند، عبرت می‌گیریم. انجام تکلیف اولین مسئله و درسی است که می‌توان از واقعه عاشورا دریافت کرد که در این دنیا باید به گونه‌ای زندگی کرد که هم دنیا را ساخت و هم توشه‌ای برای آخرت برگرفت. اصل حرکت امام حسین(ع) تکلیف بود. شاید به ظاهر قیام امام حسین به موفقیت نرسید اما امام تکلیف خود را انجام داد. بسیاری از نزدیکان ایشان به امام گفتند که به سوی کوفه نروند، اما ایشان بر اساس همان تکلیف به کوفه رفت.

عضو هیئت علمی دانشگاه امام حسین(ع) با بیان اینکه استقامت و پایداری دیگر ویژگی حرکت امام حسین(ع) بوده است، گفت: عقب‌نشینی از اصولی که امام به آن باور دارد در سیره ایشان نیست، حضرت از مشکلات نمی‌ترسد. درس ایشان برای ما همین است، عدم اعتماد به دشمن بارها و بارها در رفتار امام مشهود است. آن زمان که یزید به حاکم مدینه پیغام داد از حسین‌بن علی(ع) بیعت بگیرد، امام می‌دانست که این اول ماجراست، چرا که آنها تنها به بیعت گرفتن اکتفا نمی‌کردند.

وی با اشاره به دیگر شیوه امامت امام حسین(ع) در فاجعه کربلا مبنی بر روشنگری و نشان دادن راه نجات و سعادت به مردم، گفت: ایشان از هر فرصتی برای آگاهی‌بخشی به مردم استفاده می‌کردند. برایشان فرق نداشت که افراد چگونه هستند و چه نوع تفکر و رفتاری دارند؟ نجات یک نفر هم برای امام مهم بود.

رجبی دوانی با بیان اینکه صحبتی مبنی بر مذاکره امام حسین(ع) با دشمن مطرح می‌شود،‌ درباره آن توضیح داد: مذاکره یعنی با افرادی که با آنها مشکل وجود دارد،‌ به تفاهم برسیم و این در صورتی که شأن و حقی برای طرف مقابل قائل شویم. امام حسین(ع) برای هیچ کدام از افراد جبهه مقابل شأن و حقی قائل نبودند بنابراین این موضوع قابل پذیرش نیست. عمر بن سعد بزرگان کوفه را برای مذاکره با امام حسین(ع) واسطه کرد و آنها نپذیرفتند چرا که می‌گفتند ما برای پسر پیغمبر(ص) نامه فرستادیم و امام(ع) هم فرمودند من به دعوت این مردم آمده‌ام اگر اینها از نظر خود برگشته‌اند من از همان راهی که آمدم برمی‌گردم. در نقل‌های تاریخی درخواست دیدار از سوی امام با عمر بن سعد مطرح شده است و مذاکره نبوده است.

عضو هیئت علمی دانشگاه امام حسین(ع) با اشاره به اینکه شیعه باید دارای ویژگی‌هایی خاص باشد، گفت: اول از همه باید هوشمند و مراقب نفوذ دشمن بود. همچنین در دفاع از حق نباید تردید کرد. چرا که این تردیدها بعدها قابل جبران نیستند. زمانی که مسلم به کوفه وارد شد تعداد بسیاری از آن مردم با او بیعت کردند اما پای عمل که آمد جا زده و آن فاجعه رقم خورد.

وی با اشاره به اینکه شیعه باید به موقع عمل کند و در خانه منتظر امام زمانش نماند، بلکه همراهی با امام را همواره مدنظر داشته باشد، گفت: بصیرت داشتن ویژگی دیگری است که حتماً باید در همه شیعیان وجود داشته باشد. یعنی انسان دارای قدرت تحلیل درست باشد و تحت تأثیر فضاسازی‌ها و جوسازی‌ها قرار نگیرد. بسیاری از مردم به دلیل همین موضوع امام را رها کردند. در حدیثی از امام صادق(ع) آمده است که اراده خداوندی بود که در سال 70 هجری حاکمیت اهل‌بیت(ع) بر عالم اسلام محقق شود اما فاجعه کربلا مانع شد. در سال 61 هجری امام به کوفه آمد و اگر مردم همه آن موارد اشاره شده را داشتند و رعایت می‌کردند امام می‌توانست کوفه را آزاد کرده و بخش زیادی از حکومت اسلامی را به دست بگیرد. آن دوران فرصتی طلایی بود که از دست رفت و در صورتی که آن حقیقت به وقوع می‌پیوست آن خوشبختی به آخرالزمان موکول نمی‌شد و این وظیفه به عهده صاحب‌الزمان نمی‌افتاد.

iqnakhouzestan@