طی الارض چیست و چگونه می توان طی الارض کرد

به گزارش خبرگزاری بین‌المللی قرآن(ایکنا) مجله اینترنتی ستاره نوشت: طی الارض یعنی در یک لحظه بتوان به هر جای زمین سفر کرد. دانشمندان مختلفی نظریه هایی درباره طی الارض داده اند که در ادامه به توضیح بعضی از این نظریه ها می پردازیم.


طی الارض بر اساس نظریه اعدام و ایجاد

محی الدین بن عربی نظریه اعدام و ایجاد را برای تفسیر طی الارض بیان کرده است. بر اساس نظر ابن عربی «شخص خود را در مکان مبدا اعدام و در مکان دلخواه ایجاد می کند».

برای این که بهتر بتوانید موضوع را درک کنید برای شما مساله «تجدید امثال» را بیان می کنیم. بر اساس «تجدید امثال» همه موجودات مادی و غیر مادی در هر لحظه معدوم می شوند و دوباره بوجود می آیند. آن ها لحظه به لحظه نعمت موجود بودن را از مبدا هستی دریافت می کنند و این باعث می شود که حیات آنها استمرار پیدا کند. به صورتی که اگر برای یک لحظه فیض وجود از آن ها دریغ شود معدوم خواهند شد.

شما لامپی را در نظر بگیرید که دورای روشنایی مستمر و سیالی است. در هر لحظه انرژی از مبدا وارد این لامپ می شود و روشنش می کند و اگر جریان انرژی قطع بشود روشنایی لامپ ادامه نخواهد داشت. لامپ در اصل خاموش است و این انرژی هایی که لحظه به لحظه به او می رسد او را روشن نگه می دارد و چون فاصله دریافت این انرژی ها از همدیگر کم است ما لامپ را به طور مستمر روشن می بینیم و احساس می کنیم که روشنایی لامپ یک روشنایی ثابت است.

کسانی که توانایی طی الارض دارند قادر هستند که ظرف «ایجاد» خود را از ظرف «اعدام» جدا کنند و در یک لحظه خود را از نقطه ای به نقطه دیگر برسانند بدون آن که ملاک های مکانی و زمانی آن ها تغییر پیدا کند. به عبارت دیگر فردی که طی الارض می کند مانند همه موجودات در حال اعدام و ایجاد است اما موقعیت اعدام و ایجاد خودش را تغییر داده است.


طی الارض بر اساس ریاضت روح

طبق نظریه دیگری طی الارض زمانی حاصل می شود که فرد به دلیل ریاضت و مجاهدت با نفس خود دارای روحی قوی بشود. در این شرایط بدن او هماهنگ و تابع روحش می شود و همان طور که روح می تواند با سرعت زیاد سیر و سلوک کند جسم او نیز قادر خواهد شد در تمام عوالم با سرعت زیاد انتقال یابد و حرکت کند.


عکس طی الارض


طی الارض در قرآن

همان گونه که در آیه 40 سوره نمل آمده است یکی از دوستان حضرت سلیمان به نام آصف ابن برخیا توانست تخت سلیمان را در چشم بر هم زدنی حاضر کند:

«قَالَ الَّذِی عِندَهُ عِلْمٌ مِّنَ الْكِتَابِ أَنَا آتِیكَ بِهِ قَبْلَ أَن یَرْتَدَّ إِلَیْكَ طَرْفُكَ فَلَمَّا رَآهُ مُسْتَقِرًّا عِندَهُ قَالَ هَذَا مِن فَضْلِ رَبِّی لِیَبْلُوَنِی أَأَشْكُرُ أَمْ أَكْفُرُ وَمَن شَكَرَ فَإِنَّمَا یَشْكُرُ لِنَفْسِهِ وَمَن كَفَرَ فَإِنَّ رَبِّی غَنِیٌّ كَرِیمٌ»

«(امّا) کسی که دانشی از کتاب (آسمانی) داشت گفت: «پیش از آن که چشم بر هم زنی، آن را نزد تو خواهم آورد» و هنگامی که (سلیمان) آن (تخت) را نزد خود ثابت و پابرجا دید گفت: «این از فضل پروردگار من است، تا مرا آزمایش کند که آیا شکر او را بجا می‌آورم یا کفران می‌کنم و هر کس شکر کند، به نفع خود شکر می‌کند؛ و هر کس کفران نماید (به زیان خویش نموده است، که) پروردگار من، غنی و کریم است»».


طی الارض در کلام عارفان

علامه طباطبایی درباره طی الارض چنین می گوید:

«حقیقت طی الارض، پیچیدن زمین در زیر گام رونده است. برادر ما مرحوم آقا سیدمحمدحسن الهی قاضی، یك روز به وسیله شاگردی كه داشت و او احضار ارواح می نمود (نه با آیینه و نه با میز سه گوش، بلكه دستی به چشم خود می كشید و فورا احضار می كرد) از روح مرحوم حاج میرزاعلی آقای قاضی، راجع به طی الارض سؤال كرده بود. مرحوم قاضی جواب داده بودند كه: طی الارض شش آیه از اول سوره طه است كه می‌فرماید:

«طه. مَآ أَنزَلْنَا عَلَيْكَ الْقُرْءَانَ لِتَشْقَى‌. إِلَّا تَذْكِرَةً لِّمَن يَخْشَى‌. تَنزِيلًا مِّمَّنْ خَلَقَ الارْضَ وَ السَّمَوتِ الْعُلَى. الرَّحْمَنُ عَلَى الْعَرْشِ اسْتَوَى‌. لَهُ و مَا فِى السَّمَوتِ وَ مَا فِى الارْضِ وَ مَا بَيْنَهُمَا وَ مَا تَحْتَ الثَّرَى. وَ إِن تَجْهَرْ بِالْقَوْلِ فَإِنَّهُ و يَعْلَمُ السِّرَّ وَ أَخْفَى. اللَهُ لآ إِلَهَ إِلَّا هُوَ لَهُ الاسْمَآءُ الْحُسْنَى.»

«ای پیغمبر! ما قرآن را بر تو فرو نفرستادیم تا تو به زحمت و رنج بیفتی! مگر برای یادآوری برای كسی كه از خدا می ترسد. قرآن، فرو فرستادنی است از كسی كه زمین و آسمان های بالا را آفریده است. خداوند رحمان بر عرش خود قرار گرفت - از برای خداست آنچه در آسمان ها است و آنچه در زمین است و آنچه در مابین آسمان و زمین و آنچه در زیر خاك است - و اگر صدای خود را در گفتار بلند كنی. پس خدا می داند سخن مخفی و پنهان تر از آن را - الله است كه هیچ معبودی جز او نیست، از برای اوست اسمای حسنی»


چه کساین طی الارض کرده اند؟

طی الارض منحصر به انبیا و ائمه معصومین (ع) نیست و بسیاری از بندگان راستین خداوند می توانند به این مقام برسند.


آموزش طی الارض با آماده سازی روح

زمانی می توانید طی الارض کنید که روح شما به درجه ای از معرفت برسد که بداند:

    نفس او و همه موجودات هیچ استقلال وجودی و افعالی ندارند و همه حرکات و افعال آن ها به اراده و مشیت خداوند است.

    نفس انسان با این که مستقلا قدرت بر انجام فعلی ندارد اما به اراده خداوند توانایی آن را دارد که محل تجلی و ظهور اسما و صفات و افعال خدا بشود. این مهم به دست نمی آید مگر با پاکسازی و پالایش درون انسان از آلودگی ها و آراستگی به خصال نیک


برای آماده کردن روح به نکات زیر دقت داشته باشید:

    ریاضت و مبارزه با نفس جزء ضروریات تهذیب نفس است.

    در تربیت روح باید کم کم پیش رفت تا به مراحل بالاتر رسید.

    در ریاضت نفس داشتن تداوم و پشتکار شرط رسیدن به مقصود است.

    در سلامت روح هم فعل لازم است و هم ترک. مثلا باید واجبات را انجام داد و در کنارش از محرمات اجتناب ورزید.

    نیت خالص در همه امور برای رضایت خداوند مهمترین مساله است.

    عادت دادن نفس به رفتارهای خوب و پسندیده مثل نماز اول وقت.


راهکار پاکسازی روح برای طی الارض

برای پاکسازی روح و آراستگی به صفات نیک باید تمامی دستورات شرعی را انجام دهید و زندگی خودتان را بر دین خداوند که توسط انبیای الهی به دست ما رسیده است تطبیق کنید.


حدیث قرب نوافل

این حدیث یک حدیث قدسی است و از زبان خداوند جاری شده است. پیامبر (ص) حدیث قرب نوافل را به این شرح بیان می کنند:

«خداوند فرمود: اظهار دوستی نکرد بنده من به چیزی دوست داشتی تر از آنچه واجب کردم بر او و او با نوافل به سوی محبت من می آید تا اینکه من نیز او را دوست بدارم. پس هنگامی که او را دوست بدارم، شنوایی او می باشم آن گاه که می شنود و بینایی او می باشم آن گاه که می بیند و زبان او آن گاه که سخن می گوید و دست او می باشم آن گاه که ضربه می زند و پای او می باشم آن گاه که راه می رود، هنگامی که به درگاه من دعا کند اجابت می کنم و اگر از من درخواست کند به او می دهم.»


دعای طی الارض

توصیه های مختلفی از بزرگان دین برای رسیدن به مقام طی الارض شده است که بعضی از آن ها را بیان می کنیم:

    مداومت در خواندن سوره توحید

    خواندن ذکر یونسیه

    خواندن سوره «ص» در نمازهای وتر

    گفتن ذکر «یا خیر حبیب و محبوب»