پرهیز از پراکندگی شیوههای آموزش قرآن
گروه فعالیتهای قرآنی: قاری و مربی قرآن کریم گفت: وقتی یک مربی قرآن روشی را برای آموزش ابداع میکند ممکن است در همه جا مصداق پیدا نکند پیشنهاد میشود از روشهای متناسب با سیستم آموزشی همراه با تمرین مستمر استفاده شود و از تعدد و تفرق پرهیز شود.
حسین گودرزیراد، قاری و مربی قرآن کریم، در گفتوگو با خبرگزاری بینالمللی قرآن(ایکنا) از استان مرکزی، با اشاره به روشهای تدریس در محافل قرآنی گفت: آموزش باید در قالب چارچوب باشد و اصولی نیست که هر مربی بنا بر سلیقه تدریس علوم قرآن داشته باشد با توجه غنای علوم قرآنی بهتر است روشهای علمی ساختار یافته و هماهنگ داشته باشیم.
وی ادامه داد: در بحث لحن و موسیقی تلاوت یک اصل کلی وجود دارد، الحان و دستگاههای موسیقیایی ایران به واسطه نزدیکی با کشورهای عربی در پارهای از موارد اشتراک دارد و این یک نقطه قوت است البته در بعضی موارد به دلیل مشابهتها در اصل عربی یا ایرانی بودن لحن تردید به وجود میآید در حالی که دستگاهها و موسیقی ایرانی کاملاً مشخص هستند.
این مربی قرآن در با اشاره به آسیبهای آموزش قرآن با لحن فارسی بیان کرد: قرآن را باید همانطور که ائمه(ع) تأکید داشتند قرائت کرد و آموزش داد، در این زمینه میتوان از قرائت قاریان متقدم مصری بهره گرفت و لزومی ندارد از الحان فارسی استفاده شود.
گودرزیراد با تأکید بر اهمیت رسم الخط در آموزش قرآن افزود: اختلاف رسم الخط کتب آموزشی و کتب رسمی یک آسیب است. حافظان و قاریان سنتی با رسم الخط رسمی و یکسان آموزش دیدهاند تعدد رسم الخط آسیب است و رسم الخط آموزشی و رسمی باید یکی باشد.
وی در پایان گفت: قاعده گویی و آموزش با روشهای جدید ممکن است تاحدی راهگشا باشد اما وقتی یک مربی روشی را برای آموزش ابداع میکند ممکن است در همه جا مصداق پیدا نکند پیشنهاد میشود از روشهای متناسب با سیستم آموزشی همراه با تمرین مستمر استفاده شود و از تعدد و تفرق پرهیز شود.
