کاربرد قرآن در زندگی انسان

آیا می‎شود روزی فرا برسد که ما از قرآن این کتاب بزرگ الهی در امور کلی و جزئی زندگی خویش بهره بگیریم.در بازار و پاساژ، آیات مربوط به خرید و فروش حلال و آیاتی که ربا را مذمت کرده است و آیاتی که دعوت به قرض دادن به برادران مسلمان می‎کند، تلاوت شود.در مدارس و آموزشگاه‌ها آیاتی درباره مقام علم و وظیفه علما و عالم با عمل است، قرائت گردد.در محله‌ها و اجتماعات از آیات مربوط به دوری از غیبت و سوءظن و مسخره کردن دیگران تلاوت شود.در بین جوانان از آیات مربوط به دوری از فحشاء و منکرات گفت‌وگو شود.در محفل‌ها آیاتی که درباره معجزات پیامبران و آیاتی که مربوط به معاد است، قرائت گردد.در خانه‌ها و کاشانه‌ها، با آیات الهی چنان انس ایجاد گردد که به‌جای صرف اوقات در کنار فیلم‌های بی‎محتوا و مضر و سرگرمی‎های بی‌فایده، در مورد آیات مختلف قرآن‌کریم سخن به میان بیاید و ....
بی‎گمان قرآن همان قانون همگانی و کاملی است که از هیچ سو، باطل در آن راه ندارد.پس شایسته همه زمان‌ها و مکان‌هاست و اگر مسلمانان چنان که باید، بدان چنگ زنند، دوباره سیادت گذشته خویش را بازخواهند یافت.
در کتاب سرگذشت‌های ویژه از زندگی امام خمینی(ره) آمده است: «امام خمینی(ره) هر روز در ماه رمضان 10 جزء قرآن می‎خواند یعنی در هر سه روز، یک دور قرآن می‌خواندند، در ماه رمضان برادران خوشحال بودند که دو دور قرآن خوانده‌اند، ولی بعد می‎فهمیدند که امام 10 یا یازده بار قرآن خوانده‌اند» در مورد اهمیت و عظمت قرآن همین بس که انیشتن نیز در رابطه با این کتاب آسمانی گفته است: «قرآن کتاب جبر یا هندسه یا حساب نیست بلکه مجموعه قوانینی است که بشر را به راه راست هدایت می‎کند.راهی که بزرگ‌ترین فلاسفه دنیا از تعریف و تعیین آن عاجز هستند».
شیخ عبدالکریم حائری یزدی، استاد امام خمینی(ره) فرموده است: «رسول خدا(ص) برای ما دو چیز را به ودیعه گذاشت: قرآن و اهل‌بیت(ع).اما اهل تسنن، قرآن را گرفتند و اهل‌بیت(ع) را رها کردند ما هم اهل‌بیت(ع) را گرفتیم و قرآن را رها کردیم».
«آیت‌الله محمدی گلپایگانی از آیت‌الله بهجت مبنی بر عدم اختصاص توسل به قرآن در شب‎های قدر، نقل کرده است قرآن بر سر گرفتن و توسل به این کتاب عزیز، در همه زمان‌ها و مکان‌ها باید مورد توجه ما باشد.اگر تمسک به قرآن مجید در کنار توسل به ائمه قرار بگیرد، نیرویی دو چندان به مؤمنان می‌بخشد».
در صفحه 46 جلد چهارم کتاب سرگذشت‌های تلخ و شیرین قرآن آمده است: «شیخ غلامرضا نیشابوری نقل می‎کند که در سال 1329 به مکه مشرف شدم.در هنگام برگشت، سوار کشتی بودم.جریان جالبی را دیدم که نشان از احترام فوق‌العاده بعضی از اهل سنت به قران کریم حکایت می‎کرد. از احترام فوق‌العاده بعضی از اهل سنت به قرآن‌کریم حکایت می‎کرد.یکی‌از محترمین اهل سنت با عده‌ای از هم کیشانش در کشتی بودند خودم مشاهده کردم که هر زمان آن مرد محترم می‎خواست قرآن تلاوت کند، قرآن را در دست می‎گرفت و به مردم دستور می‎داد که به‌جهت احترام قرآن، هیچ‌کس بالاتر از آن قرار نگیرد! در این موقع کسانی‎که در احترام قرآن، هیچ کس بالاتر از آن قرار نگیرد! در این موقع کسانی‌که در مکان بالاتری قرار داشتند، پایین می‎آمدند و با خضوع در محلی که هم‌سطح و یا پایین‌تر از قرآن بود می‎نشستند و به تلاوت آن فرد گوش می‎دادند وقتی تلاوت پایان می‎یافت همه به جای خود بازمی‌گشتند!».
باید توجه داشت که کلام خدا انسان‌های زیادی را تکان داده و زیر و رو نموده است از جمله این‌که روایت است که: «عربی به مسجد آمد و از پیامبر درخواست کرد به او قرآن یاد دهد حضرت به یکی از مسلمانان فرمود که او را گوشه مسجد ببرد و آیاتی را به او بیاموزد.او هم مرد عرب را به کناری برد و شروع به آموختن سوره «زلزال» به او نمود.وقتی به آیات «فمن یعمل مثقال ذرة خیراً یره و من یعمل مثقال ذرة شراً یره» عرب پرسید: واقعاً خدا از تمام اعمال خوب و بد انسان خبردارد و آنها را در قیامت به بنده‌اش نشان می‎دهد؟ گفت: آری.عرب گفت: فهیمیدم.سپس خداحافظی کرد و رفت.مسلمان نزد پیامبر رفت و داستان عرب را به حضرت گفت.حضرت فرمود: این مرد دانشمند برگشت».
اولیا خدا و قرآن
عبدالله بن مسعود می‎گوید: روزی پیامبر اکرم(ص) از من خواست آیاتی را برایش تلاوت کنم، گفتم: یا رسول‌الله برای شما قرآن بخوانم در حالی‎که قرآن بر شما نازل شده است.پیامبر فرمود: دوست دارم از زبان تو بشنوم.من هم آیاتی را خواندم که ناگاه اشک‌های پیامبر سرازیر شد.
«امام حسن(ع) وقتی به آیات بهشت و جهنم می‎رسید، اشک از چشمانش می‎آمد»و امام رضا(ع) هر سه روز یک ختم قرآن می‎کرد و می‎فرمود: اگر بخواهم می‎توانم در کمتر از سه روز هم ختم نمایم ولی من هیچ آیه‌ای را نمی‎خوانم الا این‌که درباره آن فکر می‎کنم که برای چه و در چه محلی فرو فرستاده شده است.اکثر شب‎ها را احیا می‎داشت و هر شب نماز جعفر طیار را می‌خواند و اکثر روزها روزه بود.در بستر که دراز می‎کشید صدای قرائت قرآن حضرتش به گوش می‎رسید.وقتی در تلاوت قرآن به آیه‌ای می‎رسید که در آن ذکر بهشت یا جهنم شده بود، گریه می‎کرد و از خدا بهشت را می‎طلبید و از جهنم به خدا پناه می‎برد.وقتی یک عبا به دعبل خزایی هدیه داد، فرمود: در این عبا هزار شب، شبی هزار رکعت نماز خوانده‌ام و در این‌ عبا هزار ختم قران کرده‌ام».
یکی‌از صفات بارز آیت‌الله بروجردی، احترام به قران بود.گاه کتابی را مطالعه می‎کرد، به آیه‌ای می‎رسید که نویسنده در نوشته‌اش به آن استشهاد کرده بود، در این هنگام، یعنی در وقت خواندن آیه، لحنش عوض می‎شد.مانند این بود که در مشهد و عالم دیگری بود.روزی از طرف یکی‌از سران کشورهای عربی، هیأتی خدمتشان رسیده بودند و قرآنی را به‌عنوان هدیه تقدیم ایشان کردند.در هنگام تقدیم قرآن، آن مرحوم با کهولت سن و حال خاصی که داشتند، ایستادند و قرآن را تحویل گرفتند.سپس نشستند و پیش از آن‌که با اعضای هیئت سخنی بگویند، قرآن شریف را گشودند و با صدای بلند، آیاتی را تلاوت فرمودند و قرآن را در جای مناسبی گذاشتند سپس تعارفات معمولی را با مهمانان انجام دادند.
یادداشت: حجت‌الاسلام والسلمین محمدتقی صرفی‎پور