گروه فعالیتهای قرآنی- رئیس اداره تبلیغات اسلامی جلفا، از ضرورت ترویج زندگی قرآنی از مرحله پیش دبستانی گفت و اظهار کرد: زندگی قرآنی با فعالیت بیشتر آموزش و پرورش بیشتر ترویج خواهد یافت.
حجتالاسلام سید محمدابراهیم سیدمحمدی، رئيس اداره تبلیغات اسلامی جلفا در گفتوگو با ایکنا از آذربایجانشرقی اظهار کرد: جامعه ما از مسایل قرآنی فاصله گرفته است و در این میان بعضی از مسئولان با این واقعیت کنار نمی آیند!
وی، قرآن کریم را سفره گسترده فیض الهى دانست و افزود: قرآن کریم، سفره گسترده فیض الهى و کلام نورانى پروردگار انسان و جهان است. این منشور آسمانى، معیار و محک درستى و نادرستى اندیشهها، احکام و رفتار به شمار مىآید و هر چه با رهنمودهاى آن ناهماهنگ باشد، فاقد ارزش و اعتبار است.
وی با استناد به آیه 88 سوره اسراء خاطرنشان کرد: در این آیه میخوانیم: بگو اگر انس و جن گرد آیند تا نظیر این قرآن را بیاورند مانند آن را نخواهند آورد هر چند برخى از آنها پشتیبان برخى دیگر باشند.
حجتالاسلام سیدمحمدی ادامه داد: اسلام به عنوان کامل ترین و جامعترین دین الهى شفاف ترین حق و حقوق، خوشبختى و رستگارى انسانها را در قرآن بیان کرده است و در آیات متعددى به این موضوع پرداخته است.
وی از ضرورت ترویج زندگی قرآنی از مرحله پیش دبستانی گفت و اظهار کرد: زندگی قرآنی با فعالیت بیشتر آموزش و پرورش از مرحله پیش دبستانی زندگی قرآنی را ترویج خواهد کرد.
رییس اداره تبلیغات اسلامی جلفا یادآور شد: قرآن کریم کتابى است که در تمام شئون زندگی انسانها؛ از مبدأ و معاد و خلق و ایجاد، درباره فضایل اخلاقى و عمومى انسانها نظر دارد، قوانین اجتماعى و فردى حاکم بر نوع انسان را به وضوح بیان کرده و هیچ مطلب کوچک و بزرگی از نظرش مخفى نمانده است.
وی با اشاره به معرفی بهترین شیوه از جانب قرآن افزود: بدون تردید؛ انسانها برای داشتن زندگی خوب و ایده آل و همچنین برخوردار از امنیت روانی و اخلاقی به یک سبک زندگی نیاز دارند که در این میان به یقیین قرآن بهترین شیوه و سبک زندگی را برای تمامی جوامع بشری معرفی کرده است.
حجتالاسلام سیدمحمدی از ضروری دانستن رجوع به قرآن گفت و تاکید کرد: براى شناخت درست از نادرست در هر موضوعى به «معیار» و «میزان» نیاز است، رجوع به این کتاب الهى در هر زمینه، به ویژه اخلاق و خودسازى و هنجارهاى رفتارى یک ضرورت است. این سند نبوت و معجزه جاوید حضرت رسو(ص) در صورتى مى تواند در زندگى و اخلاق فردى و اجتماعى ما تأثیرگذار باشد، که «امامت قرآن» را بپذیریم؛ به هدایت آن گردن بنهیم و آن را به عنوان «الگو» قبول و خود را به آن عرضه کنیم و ارزیابى اخلاق و عمل خویش را با این «میزان» انجام دهیم. آنگاه روشن مى شود که چه کسى «اخلاق قرآنى» دارد و چه کسى از چنین تربیتى دور شده است.