کد خبر: 3701755
تاریخ انتشار : ۱۲ ارديبهشت ۱۳۹۷ - ۱۲:۱۹

به ظهورش گره از کار فروبسته عالم بگشا

گروه اجتماعی ـ کاش می‌شد همچون کودکی‌ها دفتر مشق را باز کرد و نردبانی را نقاشی کرد تا به خدا رسید... دست در دستش گذاشت و از او خواست باز هم مهربانی کند و دل به دلمان دهد؛ دل به دلمان دهد تا فرزندِ منجیِ رحمه للعالمین خود را به ما بنمایاند.

به گزارش ایکنا از خوزستان، آقاجان؛ جمعه‌ها آمدند و رفتند و ما همچنان چشم انتظار مانده‌ایم...

انتظار تلخ است و سخت و جانکاه، به خصوص وقتی که بدانیم آخر همه چیز قرار است خوب شود بی‌تاب تر می‌شویم.

پروردگارا کمکمان کن تا قول دهیم آدمهای خوبی باشیم شاید آن اتفاق خوب به زودی رخ دهد.

شاید اگر قول می‌دادیم و بر عهدهامان می‌ماندیم خدا هم زودتر آن وعده شیرین را محقق می‌کرد...

قول می‌دادیم؛ «فَادْعُوا اللَّهَ مُخْلِصِینَ لَهُ الدِّینَ وَ لَوْ کَرِهَ الْکافِرُونَ؛ پس خدا را پاكدلانه فرا خوانيد هر چند ناباوران را ناخوش افتد(غافر/14)

قول می‌دادیم؛ «لَا تَعْبُدُونَ إِلَّا اللَّهَ وَبِالْوَالِدَيْنِ إِحْسَانًا وَذِي الْقُرْبَى وَالْيَتَامَى وَالْمَسَاكِينِ؛ جز خدا را نپرستيد و به پدر و مادر و خويشان و يتيمان و مستمندان احسان كنيد»

قول می‌دادیم؛ «وَإِذَا حَكَمْتُمْ بَيْنَ النَّاسِ أَنْ تَحْكُمُوا بِالْعَدْلِ؛ و چون ميان مردم داورى مى ‏كنيد به عدالت داورى كنيد(58/نسا)»

قول می‌دادیم؛ «وَلَا تَلْمِزُوا أَنْفُسَكُمْ؛ و از يكديگر عيب مگيريد(11/حجرات)»

قول می‌دادیم؛ «وَ إِمَّا یَنزَغَنَّك مِنَ الشیْطانِ نَزْغٌ فَاستَعِذْ بِاللَّهِ؛ و اگر دمدمه‏ اى از شيطان تو را از جاى درآورد پس به خدا پناه ببر(36/فصلت)»

قول می‌دادیم؛ «وَ لا تَقُولُوا لِما تَصِفُ أَلْسِنَتُکُمُ الْکَذِبَ هذا حَلالٌ وَ هذا حَرامٌ لِتَفْتَرُوا عَلَی اللَّهِ الْکَذِبَ؛ و براى آنچه زبان شما به دروغ مى ‏پردازد مگوييد اين حلال است و آن حرام تا بر خدا دروغ بنديد(116/نحل)»

قول می‌دادیم؛ «مِمَّا تُحِبُّونَ وَمَا تُنفِقُواْ؛ از آنچه دوست دارید انفاق کنید(92/آل عمران)

قول می‌دادیم؛ «فَأَصْلِحُوا بَيْنَ أَخَوَيْكُمْ؛ پس ميان برادرانتان را سازش دهيد(10/حجرات)

قول می‌دادیم؛ «وَلَا تُصَعِّرْ خَدَّكَ لِلنَّاسِ؛ و از مردم [به نخوت] رخ برمتاب(18/لقمان)

 قول می‌دادیم؛ «وَاتَّقُوا اللَّهَ؛ و از خدا پروا كنيد(69/حجر)

قول می‌دادیم؛ «وَلَا تَقْرَبُوا الزِّنَا؛ و به زنا نزديك مشويد(32/ اسرا)

کاش می‌شد همچون کودکی‌ها دفتر مشق را باز کرد و نردبانی را نقاشی کرد تا به خدا رسید... دست در دستش گذاشت و از او خواست باز هم مهربانی کند و دل به دلمان دهد؛ دل به دلمان دهد تا فرزندِ منجیِ رحمه للعالمین خود را به ما بنمایاند.

انتهای پیام

captcha