تغيير سبک زندگی در تمدن‌های بشری طی چه فرآیندی باید صورت بپذیرد؟

به گزارش ایکنا از خوزستان، حجت‌الاسلام والمسلمین عبدالحسین خسروپناه در کانال تلگرامی خود به این پرسش که «اصلاح يا تغيير سبک زندگی در تمدن‌های بشری طی چه فرآیندی باید صورت بپذیرد؟» پاسخ داده است.

به گفته وی، سبك زندگی مرتبه‌ای است كه متأخر از منش و بينش است و در رتبه‌ بعد از آن‌ها قرار دارد. در نتیجه، قاعدتاً بايد از مرحله‌های متقدم شروع كرد.

اگر جامعه‌ای خداباور باشد، خداباوری منش و اخلاق خداباورانه‌ای را برای آن تأمين می‌كند و به همین دلیل، سبك زندگی و كنش‌های اجتماعی آن هم خداباورانه خواهد بود. در این صورت، توصيه‌های الهی درباره‌ سبك زندگی و كنش‌ها و رفتارهای اجتماعی مورد توجه قرار می‌گيرد و از آن استفاده می‌شود.

در مقابل، اگر بينش جامعه‌ای انسان‌محورانه (و نه خدامحورانه) باشد، خدا به حاشيه رانده می‌شود و رابطه‌ انسان با او قطع خواهد شد. به تعبير ديگر، در دنيای مدرن خدا فقط در كليسا حضور دارد؛ به طوری که به قول نيچه، خدا مرده است و هيچ كاركردی ندارد. وقتی خدا كاملاً به حاشيه رفت و انسان منهای او اصالت پيدا كرد، آنگاه اخلاق اومانيستی و سكولاريستی شكل پيدا مي‌كند.

طبيعتاً سبك زندگی هم اومانيستی، سكولاريستی و لذت‌جویانه خواهد بود و بيش از هر چیز، زندگی سوداگرايانه و منافع مادی اهمیت مي‌‌یابد.

من از بعضی از افرادی كه در اداره‌ها يا كارخانه‌های اروپای شمالی كارمند بودند سؤال كردم كه در محل كار، رابطه‌ مدير با كارمندان و كارگران چگونه است. مي‌گفتند تلاش مديران اين است كه با اخلاق و ادب رفتار كنند و مدام لبخند بزنند. ولی بعد از محل کار دیگر این اخلاق لبخندی تغییر می کند، چون اخلاق سوداگرایانه است.

متأسفانه جوامع اسلامی هم متأثر از دنيای سوداگرايانه‌ی مدرن شده‌اند و همين آسيب‌ها را در آن‌ها مشاهده مي‌كنيم.

اين سبك زندگی بيمار است و زمانی بهبود خواهد یافت كه منش و اخلاق و بينش خدامحورانه حاکم باشد. به تعبیر دیگر، باید كرامت انسان را در راستای خدامحوری ببینیم.

انتهای پیام