ضرورت اهتمام بیشتر به قرآن در هیئات مذهبی/ بنرهایی بدون نام قاری

به گزارش ایکنا؛ از آخرین سفارش‌های پیامبر اکرم(ص) تمسک به قرآن و عترت برای سعادت و جدایی‌ناپذیری این دو یادگار ماندگار آن حضرت برای همیشه است. اما گاهی به‌صورت ناخواسته، این تعادل و توجه در کفه‌ یکسانی قرار نمی‌گیرد.
یکی از مهمترین آسیب‌های برخی از هیئات مذهبی، کم‌توجهی به قرآن و دور شدن از تلاوت، تدبر و آموزه‌های آن است که با نگاهی به تبلیغات هیئات در سطح شهر که کمتر نام قاری یا برنامه تلاوت قرآن در آن‌ها وجود دارد، می‌توان به این کم‌توجهی‌ها پی برد. به‌همین منظور به‌سراغ یکی از مادحین اهل‌بیت عصمت و طهارت رفتیم تا این آسیب را واکاوی کنیم.
محسن بیگی از ذاکران اهل‌ بیت که سالهاست به اجرای برنامه در هیئت‌های مختلف داخل و خارج از کشور مشغول است، شاگردی پیرغلامانی نظیر حاج اصغر نیکدل و حاج اکبر سرپوشان را در کارنامه خود دارد و همچنین از جلسات حسن خلج نیز بهره برده است.
وی در ابتدا با اشاره به اینکه ذکر مصیبت اهل‌ بیت با ایجاد حالت معنوی ما را به خداوند متصل می‌کند و خروجی هیئت باید در اخلاق و زندگی ما اثر بگذارد گفت: در گذشته وقتی کسی به مجلس روضه می‌رفت، حداقل تا یکماه از انجام گناه ترس داشت، یعنی آنقدر این مجالس بر مردم اثر داشت. اما الان خیلی از جوانان برای گذران وقت و سرگرمی‌های ناسالمی که اخیراً در کنار اسم هیئت به‌وجود آمده نظیر به قهوه‌خانه رفتن، جذب هیئت می‌شوند.
بیگی افزود: متأسفانه در بسیاری از هیئت‌ها به قرآن، مناجات و روضه توجه زیادی نمی‌شود و وقت زیادی صرف شور و سینه‌زنی می‌شود که البته این هم لازم و خوب است اما نه اینکه صرفا در مجلس شور خوانده شود، البته این اقبال هم از طرف بخشی از مادحین و هم جوانان وجود دارد که نیازمند اصلاح ذائقه‌ است.

این ذاکر اهل‌بیت درباره رابطه قرآن و هیئت گفت: اساتید قدیم مداحی همیشه روایتی را می‌گفتند با این مضمون که معصومین فرمودند: اگر می‌خواهید ببینید چقدر به ما نزدیک هستید، ببینید چقدر با قرآن مأنوس هستید. اگر مداح با قرآن انس نداشته باشد، اثری روی مخاطب نخواهد داشت، هر چقدر هم که صدا و تکنیک بالایی وجود داشته باشد. پیرغلامانی که در گذشته فعالیت می‌کردند، قرآن خواندن روزانه‌شان ترک نمی‌شد، اخلاص در عمل داشتند و مراقب اعمال روزانه خود بودند، صدا و فن خیلی بالایی هم شاید نداشتند، اما بر روی مخاطب خود اثر میگذاشتند. اما الان مسائل حاشیه‌ای نظیر چشم و هم چشمی، جذب زیاد مخاطب و تبلیغات هیئت‌ها ما را از بحث اصلی هیئت که رضایت اهل‌بیت و قرآن است دور کرده است.
وی افزود: متأسفانه در اول مجلس که قرآن تلاوت می‌شود، کمتر کسی در جلسه حضور دارد، حتی بسیاری از مادحین هم چند دقیقه بعد از آغاز برنامه خودشان وارد مجلس می‌شوند، این غلط است. ما باید کاری کنیم که خود مداح و سخنران از اول در مجلس حضور داشته باشند و به قرآن گوش دهند، حتی بین مردم رحل و قرآن پخش شود و نکاتی از آیات تلاوت شده توسط قاری یا سخنران ایراد شود.
این ذاکر اهل‌بیت در ادامه گفت: ارزش قاریان قرآن کمتر از مداحان اهل‌بیت نیست و نباید تفاوتی در شأن و منزلت آنها بگذاریم اما متأسفانه، به‌عنوان مثال اگر برای مجلسی تبلیغی و بنری هم زده می‌شود که بنده شخصاً موافق اسم زدن نیستم، شاهد آن هستیم که عنوان مداح و سخنران بزرگ و تیتر شده اما نام قاری یا اصلاً زده نمی‌شود یا نسبت به اسامی دیگر دید کمتری دارد که در ذهن مخاطب این شائبه را به وجود می‌آورد که برنامه قرائت قرآن اهمیتی ندارد و فقط اول مجلس یک قرآنی هم قرار است خوانده شود، در صورتی که محور مجالس اهل‌ بیت باید قرآن باشد.
بیگی در ادامه گفت: شما اگر مداحانی که الان به‌عنوان چهره‌های شاخص مشغول فعالیت در سطح کشورهستند، ببینید، یا سابقه قرآنی دارند و قاری بودند یا در حال حاضر انس با قرآن و تلاوت روزانه‌شان را حفظ کرده‌اند، مثلاً بنده اطلاع دارم که حاج منصور ارضی جزء‌خوانی روزانه‌اش ترک نمی‌شود.
وی افزود: اگر در هیئت‌ها از قاریان خوشخوان استفاده شود، یقیناً بر مخاطب اثر می‌گذارد و جوانان را جذب قرآن می‌کند، اما متأسفانه می‌بینیم برای شروع مجلس می‌گویند «کی می‌تونه قرآن بخونه؟ بیاد یه قل هوالله بخونه مجلس و شروع کنیم!» این یعنی اصلا قرآن رو جزء مجلس نمی‌دانیم و این ضعف بزرگیست.
بیگی در آخر با اشاره به لزوم سبک سازی در تلاوت و مداحی با توجه به ذائقه‌ مخاطب گفت: ما در مداحی می‌توانیم با تمرین و ممارست صاحب سبکی شاخص شویم، اما این موضوع در تلاوت قرآن و در بین قاریان کمتر اتفاق می‌افتد و غالباً همان سبک‌‌های اساتید مصری اجرا می‌شود، که این سبک‌سازی موضوع مهم و دست یافتنی‌ای است و قاریان باید بیشتر به آن بپردازند که به‌نظرم در بین قاریان حامد شاکرنژاد توانسته به این سبک شاخص برسد، البته تقلید، جزء لاینفک هنر تلاوت و مداحی است، اما باید پلی باشد به سمتی که ما سبک‌سازی کنیم و در تقلید نمانیم.
گفت‌وگو از محمدرضا رجبی

انتهای پیام