شوق آموزش در اوج محرومیت
گروه اجتماعی- عاشق کارت که باشی برایت فرقی نمیکند که هر روز مجبوری مسافت زیادی را بپیمایی تا به محل کارت در روستا برسی؛ این سختی را با تمام وجود میپذیری و راهت را ادامه میدهی تا نقشی داشته باشی در اعتلای آموزش و فرهنگ فرزندان این مرز و بوم.
به گزارش ایکنا از سیستانوبلوچستان، به نقل از روزنامه سیستان و بلوچستان، عاشق کار خودت که باشی حتی اگر قرار باشد در دورترین نقطه استان هم مشغول به خدمت شوی، با جان و دل میروی. خانه ات میشود همان دورترین نقطه استان و تو با مردمان همان جا انس میگیری.
عاشق کارت که باشی برایت فرقی نمیکند که هر روز مجبوری مسافت زیادی را بپیمایی تا به محل کارت در روستا برسی و به دانش آموزان آنجا الفبای عشق و ایثار را بیاموزی. این سختی را با تمام وجود میپذیری و راهت را ادامه میدهی تا نقشی داشته باشی در اعتلای فرزندان این مرز و بوم. دلت به شوق همان کودکی می تپد که قلم را در دست میگیرد و میخواهد با کمک تو مشق زندگی بیاموزد.
سختی راه و حوادث
ملیحه راشکی، متولد 70 است و در پایه دوم ابتدایی تدریس میکند. سال 91 در دانشگاه فرهنگیان رشته آموزش ابتدایی علوم تربیتی پذیرفته شد و سال 95 هم تدریس در مقطع ابتدایی را آغاز کرد. او که در مدرسه شهدای بانک مسکن میرجاوه تدریس میکند، گفت: در زاهدان زندگی میکنم و برای رفت و آمد به محل کار دو ساعت در مسیر میرجاوه - زاهدان هستم.
وی ادامه داد: این جاده ترانزیتی است و خودروهای سنگین زیادی در رفت و آمد هستند. سرعت و سبقتهای زیاد سبب تصادف میشود. من هم آبان ماه سال گذشته در این مسیر تصادف کردم. در این حادثه دچار آسیب دیدگی دو دیسک در گردن و دو دیسک میان مهرههای پنج، شش و هفت، پارگی تاندون شانه، خونریزی چشم و ترک استخوان گونه شدم.
محرومیت در اوج
وی بیان کرد: 30 دانش آموز دارم، برخی دانش آموزان به دلیل رسیدگی نکردن خانوادهها و مشکلات خانوادگی به درس علاقهای ندارند، اما استعداد زیادی دارند. همراهی با دانش آموزان من را به معلمی بسیار علاقهمند کرد.
راشکی اظهار کرد: گاهی برخی خانوادهها توجه کمی به فرزندان دارند، به همین دلیل محبت معلم آنها را به سمت خود جذب و علاقهمند به درس میکند. دانش آموزان مدرسه ما مشکل مالی زیادی دارند و بسیاری از آنها فقط با یارانه زندگی میکنند. برخی از آنها لباس، کفش یا لوازم تحریر مناسبی ندارند که گاهی خودم برای آنها تهیه میکنم و با کمک مالی دیگر همکاران برای نیازمندان کفش، کیف و لباس گرم فراهم میکنیم.
این معلم افزود: یکی از دغدغههایم دور بودن کار از محل زندگی است. این عامل شادابی معلم را کم میکند، زود بیدار شدن و دیر رسیدن به خانه معلم را خسته و دلزده میکند. ما دو ساعت از روز را در رفت و آمد هستیم. امیدوارم هر فردی در همان محلی که زندگی میکند مشغول به کار شود تا بازدهی بیشتری داشته باشد.
زیر ساختهای ضعیف آموزشی
عایشه زارعی یکی دیگر از معلمان سیستان و بلوچستان است که فوق لیسانس زبان و ادبیات فارسی دارد. او که از طریق آزمون استخدامی وارد آموزش و پرورش شده است اولین سال تدریس خود را در روستای دستگرد بنت نیکشهر و در مقطع متوسطه اول (راهنمایی) با تدریس ادبیات سپری میکند.
وی با اشاره به علاقهاش برای تدریس در این روستا، گفت: تدریس در روستا در مقابل شهر سختیهای زیادی دارد. مدرسه ما امکانات کافی ندارد، وضعیت کلاسهای آن مناسب نیست، دو مقطع متوسطه یک و دو در یک ساختمان واقع شدهاند. سرویس بهداشتی در مدرسه نداریم و گاهی هم آب در دسترس نیست، فضای آموزشی آن هم کتابخانه، نمازخانه و فضای سبز ندارد.
زارعی ادامه داد: یکی از مشکلات پایهای دانش آموزان در این روستا تلفظ در حروف است. به دلیل آن که در مقطع ابتدایی این کار را به درستی نیاموختهاند و دو زبانه هستند. برخی از حروف در زبان بلوچی نیست، اما دانش آموزان اول راهنمایی در تلفظ برخی حروف مشکل دارند.
این معلم بیان کرد: برخی دانش آموزان بسیار با استعداد هستند، اما به لحاظ مالی شرایط سختی دارند و پولی برای تامین نیازهای خود و خوراکی روزانه هم ندارند. به همین دلیل گاهی با کمک مالی دیگر همکاران برای آنها خوراکی یا لوازم مورد نیاز تهیه میکنیم و گاهی هم به دانش آموزانی که بسیار نیازمند هستند کمک مالی میشود.
وی افزود: نداشتن کتابخانه سبب شده است دانش آموزان به کتابهای غیر درسی دسترسی نداشته باشند. سیستمهای کامپیوتری و اینترنت در این روستا نیست و دانش آموزان به فضای مجازی دسترسی ندارند و نمیتوانند برای دروس خود تحقیق کنند. به علاوه برای زنگهای ورزش تنها وسیلهای که دارند توپ و طناب است که کافی نیست.
زارعی اظهار کرد: از مسئولان میخواهیم توجه بیشتری به مناطق محروم داشته باشند؛ دانش آموزان ما از نظر خانوادگی و آسیبهای اجتماعی مشکلات زیادی دارند و لازم است مسئولان به آموزش در مناطق محروم اهمیت بیشتری دهند.
انتهای پیام
