آثار و برکات دعا

به گزارش ایکنا از استان مرکزی؛ به نقل از شبستان، «آگاه شویم دعا و توسل چرا»عنوان کتابی است از حسن امیدوار، محقق و پژوهشگر دینی. مولف در این کتاب کوشیده است ما را به سِرّ نیازمندی به نیایش و دعا توجه دهد. در ادامه سلسله بحث‌هایی در این زمینه می‌خوانید.
چگونه دعا کنیم؟
امام ششم (ع)فرمود: هرگاه می‌خواهید از خداوند حاجتی بگیرید باید ابتدا شروع به ستایش و ثنای پروردگار کنید. چنانچه اگر از سلطانی چیزی بخواهید آنقدر که قدرت دارید سعی می‌نمائید تا سخنان آراسته‌ای برای صحبت کردن با او آماده کنید. شما نیز وقتی از خدا حاجتی می‌خواهید پروردگار عزیز و جبار را تمجید و ستایش نمائید و او را ثنا گوئید به این طور«یأَجْوَدَ مَنْ أَعْطَى وَ يَا خَيْرَ مَنْ سُئِلَ يَا أَرْحَمَ مَنِ اسْتُرْحِمَ يَا أَحَدُ يَا صَمَدُ يَا مَنْ لَمْ يَلِدْ وَ لَمْ يُولَدْ وَ لَمْ يَكُنْ لَهُ كُفُواً أَحَدٌ يَا مَنْ لَمْ يَتَّخِذْ صَاحِبَةً وَ لاَ وَلَداً يَا مَنْ يَفْعَلُ مَا یرید»
از این قبیل اسماء خدا زیاد است هر چه می‌توانی بیشتر او را به نام‌های بزرگش یاد کن و صلوات بر پیغمبر اکرم(ص) و آل او بفرست و بگو «یَقْضِی مَا أَحَبَّ یَا مَنْ یَحُولُ بَیْنَ الْمَرْءِ وَ قَلْبِهِ یَا مَنْ هُوَ بِالْمَنْظَرِ الْأَعْلَى یَا مَنْ لَیْسَ كَمِثْلِهِ شَیْ‏ءٌ یَا سَمِیعُ یَا بَصِیرُ وَ أَكْثِرْ مِنْ أَسْمَاءِ اللَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ فَإِنَّ أَسْمَاءَ اللَّهِ كَثِیرَةٌ وَ صَلِّ عَلَى مُحَمَّدٍ وَ آلِهِ وَ قُلِ اللَّهُمَّ أَوْسِعْ عَلَیَّ مِنْ رِزْقِكَ الْحَلَالِ مَا أَكُفُّ بِهِ وَجْهِی وَ أُؤَدِّی بِهِ عَنْ أَمَانَتِی وَ أَصِلُ بِهِ رَحِمِی وَ یَكُونُ عَوْناً لِی فِی الْحَجِّ وَ الْعُمْرَةِ»/ پروردگارا از روزی حلال بر من توسعه بده به مقداری که آبرویم حفظ شود و به وسیله آن امانتی را که به من سپرده ای حقش را ادا کنم و صله رحم انجام دهم و آن مال مرا کمک کند برای انجام حج و عمره.
در آخر فرمایش‌های خود اضافه کرد که مردی وارد مسجد شد دو رکعت نماز خوانده دست بلند نموده و از خداوند حاجت خود را خواست. پیغمبر اکرم(ص) در حالی که او را مشاهده می‌کرد فرمود: این مرد خیلی زود و با عجله حاجت خود را خواست. مرد دیگری پس از او وارد شده دو رکعت نماز بجا آورد بعد از نماز خدا را ثنا گفت و بر پیغمبر اکرم و آل او درود فرستاد. حضرت رسول(ص)فرمود سل تعط / درخواست کن هر چه بخواهی خداوند به تو می‌دهد.
چند روایت درباره دعا و توسل
میسر‌بن‌عبدالعزیز گفت حضرت صادق(ع) به من فرمود: میسر مبادا بگوئی هر کسی را به اندازه‌ای خداوند مقدر کرده و کار گذشته تغییرپذیر نیست. در نزد پروردگار عزیز و بزرگ مقامی است برای بندگان که به آن نخواهند رسید مگر با درخواست و سوال. اگر بنده‌ای دهان فرو بندد سوالی نکند هیچ‌چیز به او داده نمی‌شود. پس از خدا بخواه تا حاجت خود را بگیری. میسر هر دری که کوبیده شود امید است که برای کوبنده باز گردد.
حضرت علی(ع) فرمود: دعا و نیایش کلیدهای پیروزی و رستگاری است. بهترین دعاها آن است که از سینه‌ای پاک و قلبی پرهیزکار خارج شود. راز‌و‌نیاز سبب نجات است و با اخلاص و بی شائبه دعا کردن انسان از هر گرفتاری رهائی پیدا می‌کند، در هنگام وحشت و ترس شدید خداوند پناهگاه مومنین است و نیز فرمود دعا سپری است برای مومن هرگاه دری را زیاد بکوبی برایت باز می‌کنند.
حضرت رضا(ع) پیوسته به اصحاب خود می‌فرمود: خویشتن را با سلاح پیغمبران مجهز کنید. پرسیدند سلاح و وسائل پیکار انبیاء چیست؟ فرمود دعا.
عبدالله‌بن‌سنان گفت: از حضرت صادق(ع) شنیدم می‌فرمود: دعا و نیایش قضا و قدری که بسیار محکم شده باشد را برمی‌گرداند. زیاد دعا کن زیرا دعا کلید بخشایش خدا و وسیله پیروزی به هر حاجت است. به آنچه در نزد خداوند است بنده نائل نمی‌شود مگر به دعا، همانطوری که بسیار کوبیده شود امید می‌رود که بازگردد.
حضرت موسی‌بن‌جعفر(ع) فرمود شما را به دعا کردن سفارش می‌کنم زیرا نیایش در پیشگاه خدا و درخواست از او، بلائی که تقدیر و تعیین شده و جز امضاء و دستور اجرایش باقی نمانده برمی‌گرداند. هرگاه از خدا بخواهند و دعا کنند برگرداند بلا را، برمی‌گرداند.
حضرت باقر(ع)فرمود: خداوند از میان بندگانش آنکس را دوست دارد که بسیار دعا کند. شما را سفارش می‌کنم به دعا کردن در سحر تا طلوع خورشید زیرا این وقت درهای آسمان باز می‌شود و ارزاق تقسیم گردد و حوائج بزرگ در این ساعت برآورده می‌شود.
حضرت باقر(ع)فرمود: هیچ قطره‌ای محبوب‌تر در نزد خدا نیست از قطره اشک‌ها در تاریکی شب که بنده به واسطه خوف خدا بدون ریا می‌ریزد.
حضرت صادق(ع) نیز فرمود: تمام چشم‌ها در روز قیامت گریانند مگر سه چشم یکی چشمی که از کارهای حرام بسته شد، آن چشمی که بیداری در راه اطاعت و فرمانبرداری خدا کشیده و چشمی که در دل شب از خوف خدا اشک بریزد.
ابو بصیر از حضرت صادق(ع)نقل کرد که آن جناب فرمود: پیوسته مومن در خوبی و امیدواری است چون مشمول رحمت خداست مادامی که عجله نکند و نا امید شود و دعا را ترک گوید. عرض کردم چگونه عجله می کند. فرمود می گوید فلان وقت دعا کردم هنوز به اجابت نرسیده به واسطه تأخیر اجابت نا امید می‌شود و دعا را ترک می‌کند.
و نیز فرمود: بنده مومن درباره حاجتی دعا ‌ند خداوند چون علاقه به نوا و نیایش او دارد دستور می‌دهد اجابت دعایش را تأخیر بیندازد. روز قیامت می‌فرماید: بنده من دعائی کردی اجابت آن را به تأخیر انداختم اینک ثواب آن این است. و هم در فلان مورد دعا کردی باز اجابت را به تأخیر انداختم این مقدار ثواب در مقابل همان دعا است.
حضرت صادق(ع) فرمود: وقتی آن همه ثواب را برای مستجاب نشدن دعایش در دنیا می‌بیند آرزو می‌کند ای کاش هیچ‌یک از دعاهایم در دنیا مستجاب نمی‌شد.
انتهای پیام