
به گزارش ایکنا از لرستان، دروغ ایمان انسان را از بین میبرد و مثل برگریزان پاییزی نیکیهای انسان را از بین میبرد، دروغگویی آن است که انسان چیزی را که مطابق با واقعیت نیست بیان کند. امام علی(ع) در حدیثی با این مضمون «الخرس خیر من الکذب؛ انسان گنگ شود بهتر از این است که دروغ بگوید»، انسان وقتی دروغ میگوید شخصیت وی به هم ریخته و بین مردم انگشتنما میشود.
در هر صنف و مقام و موقعیتی که باشیم دروغگویی بد است و باعث میشود از چشم دیگران افتاده و کسی به ما اعتماد نداشته باشد. انسان وقتی دروغ میگوید به زبان، مغز، اعضا و جوارح وی حسی به دست میدهد که اگر به دروغگویی عادت کند دیگر این حالات را نخواهد داشت و دروغگویی برایش عادی میشود؛ لذا باید تلاش کنیم صفت زشت دروغگویی را از خود دور سازیم و هیچگاه و در هیچ موقعیت و شرایطی به دروغ متوسل نشویم. دروغگویی پایه ایمان را خراب میکند و وقتی ایمان انسان بلغزد همه چیز خراب میشود؛ چراکه دروغگویی با هیچ چیز نمیسازد.
اولین علت شیطان است بهطوریکه خداوند در آیات 221 تا 223 سوره شعرا «هَلْ أُنَبِّئُکُمْ عَلَى مَن تَنَزَّلُ الشَّیَاطِینُ، تَنَزَّلُ عَلَى کُلِّ أَفَّاکٍ أَثِیمٍ، یُلْقُونَ السَّمْعَ وَأَکْثَرُهُمْ کَاذِبُونَ» میفرماید: «آیا شما را خبر دهم که شیاطین بر چه کسى فرود مىآیند، بر هر دروغزن گناهکارى فرود مىآیند، که [دزدانه] گوش فرا میدارند و بیشترشان دروغگویند».
طبق آیات 7 و 8 سوره مبارکه جاثیه «وَیْلٌ لِّکُلِّ أَفَّاکٍ أَثِیمٍ﴿۷﴾ یَسْمَعُ آیَاتِ اللَّهِ تُتْلَى عَلَیْهِ ثُمَّ یُصِرُّ مُسْتَکْبِرًا کَأَن لَّمْ یَسْمَعْهَا فَبَشِّرْهُ بِعَذَابٍ أَلِیمٍ ﴿۸﴾؛ واى بر هر دروغزن گناه پیشه (۷) [که] آیات خدا را که بر او خوانده مىشود مىشنود و باز به حال تکبر چنانکه گویى آنرا نشنیده است سماجت مىورزد پس او را از عذابى پردرد خبر ده».
طبق داستان حضرت یوسف(ع) که در قرآن و سوره مبارکه حضرت یوسف آمده است، قرآن به روشنی اشاره میفرماید همانگونه که حسادت، برادران حضرت یوسف(ع) را وادار کرد که به پدر خود دروغ گفته و او را به صحرا ببرند و در چاه بیندازند، دیگر مردم جامعه را نیز به دروغگویی وادار میکند.علت دیگر دروغگویی مردم حفظ موقعیت اجتماعی، مقام و جایگاه است که انسان را وادار به دروغ گفتن میکند.
بهترین راه مبارزه با رواج پدیده شوم دروغگویی در جامعه، معرفی آثار سوء دروغ، مطرح کردن علل آن، اطلاعرسانی و شفافسازی است که باعث میشود مردم بیشتر از قبل با این پدیده شوم آشنا شوند.
آیات فراوانی در قرآن داریم که در آن از دروغگویی بهعنوان یک صفت زشت یاد شده که از جمله این آیات میتوان از آیات 2 و 3 صف، 105 نحل، 3 زمر، 221 و 222 شعرا، 9 تا 11 سوره یوسف نام برد.
دروغ معمولاً بیانی خلاف واقع و یا کتمان یک واقعیت است و عملی است که فرد کم و بیش بهطور عمدی سعی میکند گفتار یا عمل نادرست را در ذهن دیگران درست و حقیقی جلوه دهد، در واقع سخن و مطلبی است که مطابق با واقع و حقیقت نیست یعنی بین آنچه که توسط فرد بیان میشود و آنچه در جهان خارج وجود دارد رابطه منطقی و صحیح وجود ندارد.
دروغ در دنیا و آخرت انسان را از رحمت الهی محروم میکند و میان مردم بیاعتبار میسازد، اعتماد عمومی را سلب و جامعه را به بیماری نفاق دچار میسازد و از آفات زبان و خرابکننده ایمان است.
آیات قرآن در رابطه با دروغگویی
خداوند متعال در آیه 105 سوره نحل در رابطه با دروغگویی فرموده است: «إِنَّمَا یَفْتَرِی الْکَذِبَ الَّذِینَ لاَ یُؤْمِنُونَ بِآیَاتِ اللّهِ وَأُوْلئِکَ هُمُ الْکَاذِبُونَ؛ تنها کسانى دروغپردازى مىکنند که به آیات خدا ایمان ندارند و آنان خود دروغگویانند».
همچنین، در آیه سوم سوره زمر در این رابطه آمده است: «أَلَا لِلَّهِ الدِّینُ الْخَالِصُ وَالَّذِینَ اتَّخَذُوا مِن دُونِهِ أَوْلِیَاء مَا نَعْبُدُهُمْ إِلَّا لِیُقَرِّبُونَا إِلَى اللَّهِ زُلْفَى إِنَّ اللَّهَ یَحْکُمُ بَیْنَهُمْ فِی مَا هُمْ فِیهِ یَخْتَلِفُونَ إِنَّ اللَّهَ لَا یَهْدِی مَنْ هُوَ کَاذِبٌ کَفَّارٌ؛ آگاه باشید آیین پاک از آن خداست و کسانىکه بهجاى او دوستانى براى خود گرفتهاند [به این بهانه که] ما آنها را جز براى اینکه ما را هر چه بیشتر به خدا نزدیک گردانند نمىپرستیم البته خدا میان آنان درباره آنچه که بر سر آن اختلاف دارند داورى خواهد کرد در حقیقت خدا آن کسى را که دروغپرداز ناسپاس است هدایت نمىکند».
ریشههای دروغگویی
ازجمله ریشههای دروغگویی میتوان به احساس حقارت و خودکمبینی، ترس از جریمه و مجازات، دورویی و نفاق، فشار زیاد از طرف پدر و مادر به فرزند و از طرف روسا و فرماندهان به زیردستان اشاره کرد علاوهبر این دروغ پدر و مادر و مربیان باعث عادت کودک به دروغ میشود همچنین گاهی افراد برای خوشحال کردن دیگران دروغ میگویند.
پیامبراکرم(ص) در این رابطه فرموده است: «هرگاه مؤمن بیعذر دروغ گوید هفتاد هزار فرشته به او لعنت نمایند و چون از قبر درآید بدبو بود و بوی او به عرش رسد و حاملان عرش او را لعنت کنند».(جامعالاخبار/148) همچنین امام جعفرصادق(ع) میفرماید: «بهدرستیکه دروغگو دروغ میگوید و بهخاطر آن خداوند سبحان او را از نماز شب محروم میکند و هرگاه از نماز شب محروم شد رزق حلال بر او حرام میشود».(علل الشرایع 2/362)
انتهای پیام