
اساس زندگی بر پایه زوجیت است و هر موجودی به موجود دیگر وابسته بوده و موجود تنها و مستقل وجود ندارد، خداوند در آیه 49 سوره ذاریات میفرماید که از هر چیزی دو نوع (نر و ماده) بیافریدیم تا مگر متذکر (حکمت خدا) شوید، پس در خلقت هر موجود، موجودی مشابه آن آفریده شده است که علاوه بر مشابهتها، تفاوتهایی نیز با او دارد و همین تفاوتها باعث میشود که جذب یکدیگر شوند و همه موجودات برای تولیدمثل و تداوم نسل به مکمل نیاز دارند.
در دین اسلام اهمیت ویژهای به زوجیت و تشکیل خانواده داده شده است، اما امروزه برخی از جوانان زندگی مجردی را ترجیح میدهند که یکی از علل آن آموزشهای غلط خانواده و تغییر الگوی زندگی و محوریت خانواده است.
از دیگر عوامل رواج تجردگرایی در بین جوانان، عدم آگاهی و اطلاع و راهنمایی غلط در مورد ازدواج و مشاهده تجربه ازدواج ناموفق در اطرافیان و ایجاد ترس از تشکیل خانواده است، ولی اگر در همان ابتدا سطح آگاهی و شناخت افزایش یابد و مطالعه انجام گردد و مشاورههای صحیحی انجام شود، انتخاب عاقلانه و شایسته انجام خواهد شد.
جوانان اگر شناخت کافی از خود و انتظارات و سلایق خود داشته باشند و خود را به فردی متعالی تبدیل کنند، خواهند توانست مکمل شخص دیگری بوده و انتخاب عاقلانه تری انجام دهند.
جامعه روحانیت میتواند نقش مؤثری در امر ازدواج داشته و نقش قابلتوجهتری در زمینه آموزش خانواده و تبیین سبک زندگی داشته باشد، این وظیفه برعهده روحانیت است که در تبیین فرهنگ و افزایش آگاهی خانوادهها و جوانان گام مؤثری بردارند.
شبکههای مجازی محلی برای تکامل اجتماعی افراد است، ولی آسیبها و مخاطراتی نیز بهدنبال دارد، انسان موجودی اجتماعی و درحال تکامل است که یکی از نیازهای انسان نیاز و انگیزه برای پیشرفت بوده که این امر نیاز به فراهم آوردن شرایط و ابزارهایی دارد که فضای مجازی یکی از این ابزارها است و متاسفانه برخی افراد با فرهنگ استفاه صحیح آن آشنایی ندارند.
ارتباط آزادانه و ناصحیح دختران و پسران در شبکههای اجتماعی و مجازی در کاهش امر ازدواج بیتأثیر نیست، زیرا افراد در این فضا اطلاعات واقعی خود را با شخص مقابل به اشتراک نمیگذارند و اگر آشنایی منجر به ازدواج و تشکیل خانواده شود، بعداً با شناخت عمیقتر و جدیتر، متوجه غلط بودن اطلاعات و شناخت ناصحیح از طرف مقابل میشوند و خود ذاتی افراد بعد از ازدواج بهنمایش درمیآید و موجب کاهش بیش از حد اعتماد بهنفس برخی از جوانان یا برعکس افزایش بیش از حد اعتماد بهنفس کاذب در برخی جوانان میشود که عدم توانایی در تشکیل خانواده را دربرمیگیرد.
خانواده نقش بسزایی در امر ازدواج دارد و اینکه بخواهد در اول زندگی با این میزان هزینه و شرایط اقتصادی تمام وسایل زندگی را تهیه کند و مسئله چشم و همچشمی را مطرح کند، امر پسندیدهای نیست و جوانان نقش مکمل و تکمیل کننده خود را نمیتوانند ایفا کنند و اگر خانوادهها در مقابل فرزندان خود به ابراز لطف و محبت بهصورت آشکار اقدام کنند، فرزندان نیز از آنان الگو میگیرند.
یادداشت از حجتالاسلاموالمسلمین روحالله خراسانیکیا، کارشناس ارشد تعلیم و تربیت
انتهای پیام