محمد پیریبنه، مدرس دانشگاه و پژوهشگر آسیبهای اجتماعی، در گفتگو با ایکنا از اردبیل، ضمن تبریک فرا رسیدن سالروز بزرگداشت پروین اعتصامی، شاعره خوش ذوق ادبی، گفت: رخشنده اعتصامی، ملقب به پروین در ۲۵ اسفندماه ۱۲۸۵ در تبریز متولد شد، پدرش یوسف اعتصامی ملقب به اعتصام الملک از مترجمان و نویسندگان معروف دوره قاجار بود که ماهنامه ادبی بهار را منتشر میکرد و مادرش نیز به نام اختر فتوحی متخلص به شوری از شاعران دوره قاجار اهل تبریز بود.
وی افزود: پروین تنها دختر خانواده اعتصامی که ادبیات را نزد دهخدا و ملک الشعرای بهار آموخت و دورههای زبان فارسی و عربی را یاد گرفت.
این مدرس دانشگاه تصریح کرد: رخشنده اعتصامی، در نوزده تیرماه ۱۳۱۳ با پسر عموی پدرش به نام فضل الله همایون که رئیس شهربانی کرمانشاه بود ازدواج کرد و به خانه همسرش در کرمانشاه رفت، اما، چون نامزدش اخلاقی نظامی درخانه داشت بیش از دو ماه و نیم دوام نیاورد و جدا شد و پس از جدایی از همسرش در کتابخانه دانشسرای عالی به کتابداری پرداخت.
پیری بیان کرد: دیوان وی ۲۵۰۰ بیت شعر در قالب مثنوی، قطعه و قصیده دارد و در مورد زندگی ادبی پروین باید گفت وی سرشار از ذوق و استعداد شعری و ادبی بوده و توانست در فن مناظره و سوال و جواب، تبحر کافی از خود به نمایش بگذارد.
پژوهشگر آسیبهای اجتماعی گفت: شعرهای این بانوی ادب دوست در مجله بهار و امثال و حکم دهخدا چاپ میشد.
وی خاطر نشان کرد: اعتصامی در اشعار خود نوعی روحیه ظلم ستیزی و حمایت از محرومان و همدلی را به خوبی نشان میدهد و با استفاده از هنر تخیل و تمثیل و شخصیت بخشی در بیان افکار خود به نوعی مفاهیم و معانی را در مناظره هایش که بیش از هفتادنمونه است و میان انسانها، جانوران، گیاهان و اشیاء، صورت میگیرد نشان میدهد.
پیری افزود: در باب شعر پروین میتوان بطور کلی گفت، اشعار وی تعلیمی اخلاقی است نه غنایی و تغزلی و در این مورد هم باید سبک اعتصامی را به سبک خراسانی در قصاید و سبک عراقی در مناظرات نزدیک دانست.
وی تاکید کرد: بنابر اعتقاد ملک الشعرای بهار سبک شعری پروین سبک مستقل و مرکب از سبک خراسانی و عراقی است و واژگانی که پروین از آن بهره برده فاخر است و از لغات عربی مهجور و لغات فرنگی که در آن زمان بر اثر تحولات اجتماعی مرسوم بود دوری کرد.
این مدرس دانشگاه گفت: این بانوی شاعر در سن ۳۵ سالگی در سوم فروردین ۱۳۲۰، به دلیل بیماری درگذشت و در آرامگاه خانوادگی خود در حرم حضرت معصومه(س) در قم به خاک سپرده شد.
ملک الشعرای بهار، او را ملکه شعرای زن (سیدة الشعرا) نامید و روزنامهها و نشریات از تولد ستارهای در جهان شعر فارسی سخن گفتند.