ادای صحیح آیات قرآن نیازمند تسلط بر تفسیر است

به گزارش ایکنا از خوزستان، سیدعدنان موسوی، فعال قرآنی، در برنامه جمعه‌شب‌های مؤسسه امام رضا(ع) اهواز، که شب گذشته 16 آبان‌ماه با موضوع «ادای لحن و افزایش ایمان» برگزار شد، اظهار کرد: لحن‌الادا یا تصویرسازی در تلاوت به آن معناست که بتوانیم به گونه‌ای تلاوت کنیم که به شنونده معنای آیات را القا کنیم و مخاطب از آن متأثر شود.

وی با اشاره به آیه 2 سوره انفال «إِنَّمَا الْمُؤْمِنُونَ الَّذِينَ إِذَا ذُكِرَ اللَّهُ وَجِلَتْ قُلُوبُهُمْ وَإِذَا تُلِيَتْ عَلَيْهِمْ آيَاتُهُ زَادَتْهُمْ إِيمَانًا وَعَلَى رَبِّهِمْ يَتَوَكَّلُونَ‎؛ مؤمنان همان كسانى‏‌اند كه چون خدا ياد شود دلهايشان بترسد و چون آيات او بر آنان خوانده شود بر ايمانشان بيفزايد و بر پروردگار خود توكل مى‌كنند»، اظهار کرد: خداوند در این آیه در بیان نشانه‌های مؤمنان می‌فرماید که مؤمنان افرادی هستند که با خواندن آیات قرآن بر ایمانشان افزوده شود، یعنی اگر کسی بتواند لحن‌الادا را درست اجرا کند، قطعاً باعث افزایش ایمان می‌شود.

موسوی گفت: البته درست خواندن قرآن نیاز به تسلط بر تفسیر و مفهوم آیات دارد و اگر قاری اینها را درست بداند شیوه خواندن او یک نوع تفسیر قرآن می‌شود و آن کسی که شنونده است تفسیر ظاهری قرآن را می‌تواند متوجه شود. البته قاری برای ادا باید با علوم مختلفی آشنا باشد. به عبارت دیگر در این عرصه، تفسیر اصل نیست و قاری باید در کنار آن علوم دیگری را بداند.

مؤلف کتاب «آموزش روانخوانی پیشرفته» گفت: در آواشناسی موضوعی به نام تنغیم است که با تنغیم در لحن تفاوت دارد. تنغیم در آواشناسی آن است که پایان هر قطعه‌ای که قاری می‌خواند از سه حالت خارج نیست، صعود، یا تساوی یا هبوط است. این نکات برای قاریان حرفه‌ای بسیار مهم است.