خستگی روزافزون کادر درمان؛ چالش اصلی دوران کرونا

به گزارش ایکنا از کردستان، افشین جعفرزاده، عضو هیأت مدیره انجمن آنستزیولوژی و مراقبت‌های ویژه ایران یازدهمین نشست انجمن علمی اپیدمیولوژیست های ایران که به‌صورت وبینار و امروز، 26 آذرماه در به همت دانشگاه علوم پزشکی استان کردستان برگزار شد، اظهار کرد: با توجه به اینکه با یک ویروس ناشناخته مواجه هستیم، اگر از همان اوایل شیوع، برای مدیریت و کنترل پاندمی کرونا تسهیلات بیشتری از نظر وسایل حفاظت شخصی در اختیار مردم و کادر درمان قرار می‌گرفت، امروز با این حجم از شیوع و مرگ‌ومیر مواجه نبودیم.

وی مهم‌ترین چالش در بخش‌های مراقبت ویژه را سلامت کارکنان عنوان کرد و افزود: متخصص بیهوشی، متخصص ریه، پرستاران و سایر افرادی که در این بخش به بیماران کرونایی خدمات ارائه می‌دهند یکی از چالش‌های بسیار مهم در شرایط کرونایی به شمار می‌آیند که باید مورد بررسی دقیق قرار گیرند.

عضو هیأت مدیره انجمن آنستزیولوژی و مراقبت‌های ویژه ایران، با اشاره به خستگی روزافزون کادر درمان چالش اصلی دوران کرونا، عنوان کرد: اپیدمی کرونا طوری مدیریت‌شده که در حال حاضر تحت کنترل نیست لذا میزان آلوده‌کنندگی هر فرد آلوده در فرد غیر ایمن سه تا ۶ است که در بسیاری از کشورها با فاصله‌گذاری اجتماعی و سیاست‌های انقباضی در حد یک تا یک و نیم حفظ ‌شده است.

جعفرزاده همچنین به چالش بیماران بدحال کرونایی اشاره کرد و گفت: اختلالات روحی، روانی و افسردگی از مشکلات رایج دوران کرونایی است که در صورت درمان نشدن می‌تواند در دوره پساکرونا استمرار یابد لذا باید به میزان دوز دارو، مدیریت بیماران و برخی از فاکتورهای دیگر توجه ویژه شود.

وی به داروهای مورد استفاده بیماران کرونایی اشاره و بیان کرد: آنتی‌بیوتیک‌ها یکی از مؤثرترین و مهم‌ترین داروهایی هستند که می‌توانند در حیات بشری نقش داشته باشند اما مصرف همزمان آنتی‌بیوتیک‌ها به همه بیماران ازجمله بیماران کرونایی تأثیر چندانی ندارد و در برخی از مواقع می‌توانند خطرساز باشد.

عضو هیات مدیره انجمن آنستزیولوژی و مراقبت‌های ویژه ایران، با اشاره به اینکه بیماری کرونا دارای دو فاز مجزا و اصلی است، خاطرنشان کرد: باید توجه کنیم که ما با «بیماران آسیب دیده از کرونا» مواجه‌ایم و باید در درمان آن ها دقت لازم داشته باشیم و طبق استاندارد های پزشکی در جهان دارو تجویز کنیم.

بهزاد محسن‌پور، متخصص بیماری‌های عفونی و گرمسیری در این در رابطه با درمان کرونا و چالش‌های دارو اظهار کرد: از ابتدای بیماری کرونا تاکنون داروهای زیادی برای درمان استفاده شده که هیچکدام به طور قطعی مفید نبوده است و برخی از داروهایی که در ابتدا برای درمان استفاده می‌شد، اکنون اصلا تجویز نمی‌شود.

وی افزود: استفاده از داروی «فاوی پیراویر» که اکنون هم در بازار موجود است، همچون داروی رمدیسیور توجیه بیشتری دارد، این دارو در ابتدا برای درمان آنفلوآنزا استفاده شد و تکثیر آلودگی‌ها را مهار کرده و جزو داروهایی است که میزان درمان بالایی دارد.

این متخصص بیماری‌های عفونی عنوان کرد: داروی دیگری به نام «سوفوسبوویر» که از داروهای درمان هپاتیت بوده از جمله داروهای استفاده شده در درمان کرونا است که اکنون از لیست داروهای مفید خارج شده است.

وی ادامه داد: در آخرین دستورالعمل کشوری که منتشر شده از این دارو می‌توان در بیماران خفیف استفاده کرد با این استدلال که اگر روزهای اول به بیمار تزریق شود، مفید است اما باید در مصرف احتیاط کرد.

محسن‌پور افزود: در مورد درمان بیماران بستری، که اندیکاسیون آن‌ها تغییر کرده و به صورت فرد به فرد متفاوت است و برخی از بیماران حال و روز خوبی دارند و برخی دیگر برعکس، استفاده از «کورتیکو استروییدها» همه‌گیری بالایی دارد و همه پسند است و در استفاده تأکید می‌شود.

وی با اشاره به اینکه بخشی از درمان کرونا استفاده از پلاسما است که در ابتدا خیلی باب شده بود اما اکنون اصلا تجویز نمی‌شود، افزود: سرم پلاسما باید سطح آنتی بادی بالایی داشته باشند و این در حالی است که آنتی بادی برخی افراد از پلاسمای سرمی بالاتر است.

متخصص بیماری‌های عفونی در ادامه به چالش‌هایی که اکنون در درمان کرونا وجود دارد، اشاره کرد و گفت: مهم‌ترین چالش کنونی درمان کرونا تغییر دستورالعمل‌ها بوده که موجب سردرگمی درمان بیماری شده است.

وی با اعلام اینکه با توجه به متغیر بودن داروها، بهتر است که دستورالعمل ها به سرعت جابه جا نشود چرا که موجب جابه جاب اطلاعات موجود نیز می‌شود، افزود: مصرف همزمان چندین آنتی بیوتیک و آنتی ویروسی در برخی موارد کاملا اشتباه است و به هیچ وجه تجویز نمی‌شود چرا که خاصیت خنثی‌سازی اثر را بر هم دارند.

محسن‌پور با اشاره به اینکه رژیم‌های مختلف درمانی آفت بسیار بزرگی در رویه درمان کرونا است، یادآور شد: متاسفانه در حال حاضر به دستور العمل‌های کشوری هیچ توجهی نمی‌شود و بسیاری از پزشکان تفکرات خاص خود را دارند، در حالی که باید به دستورالعمل کشوری توجه شود.