نوید امنیت و ایمنیبخشی در مناجات امیرالمؤمنین
حضرت امیرالمؤمنین (ع) با تکرار لفظ مولا در شروع هر فراز، ایمنی بخشی و امنیت از جانب ذات بیهمتای معبود را نوید میدهد تا انسان بفهمد که فقط خدا سرپرست اوست.
به گزارش ایکنا از خوزستان، محمود حمیداوی، مدرس قرآن، امروز ۱۲ فروردین در برنامه مجازی شرح فراز نهم از مناجات امیرالمؤمنین(ع) گفت: فراز نهم مناجات چنین است: مولایَ یا مَولای، اَنتَ الْمَولی وَ اَنَا الْعبدُ وَ هَلْ یَرحَمُ الْعَبدَ اِلاّ الْمَولی: مولای من، تو مولا هستی و من بنده ام؛ چه کسی غیر از مولا بر بنده رحم میکند؟ حضرت در ابتدای هر فراز با ذکر: مَوْلایَ یا مَولای، این مطلب را گوشزد می کرد که تنها مولا و یاور و سرپرستِ مومنان، خداوند است و کافران مولایی ندارند.
وی گفت: ما دو نوع عبادت برای اثبات عبد بودن خویش داریم: اول: اطاعت از دستورات الهی و اینکه در زندگی روزمره درباره حلال و حرام و... از دستورات دینی الهی پیروی کنیم که به معنای اطاعت و فرمانبری است. نوع دوم: تذلّل همراه با تقدیس: یعنی بنده نهایت خضوع و ذلت را در برابر حق اظهار میدارد و در عین حال او را از تمام نقایص پاک و دارای تمام کمالات میداند. در این حال انسان را به خاطر ذلت و انقیادش، عبد مینامند.
این مدرس قرآن ادامه داد: طبق آنچه در این فراز ذکر شد دریافتیم که امیرالمؤمنین(ع) ضمن خطاب به پروردگار با کلمه مولا، صاحب اختیاری مطلق خداوند و پناهگاه و تکیهگاه بودن «اللّه» را بیان کرده است. حضرت با تکرار لفظ مولا در شروع هر فراز، ایمنی بخشی و امنیت از جانب ذات بیهمتای معبود را نوید میدهد تا انسان بفهمد که فقط خدا سرپرست اوست و در درجات بعدی، معصومین علیهمالسلام - از جانب پروردگار - در این رتبه قرار دارند.
وی گفت: فراز دهم مناجات چنین است: مَولایَ یا مَولای، انتَ الْمالِکُ وَ اَنَا الْمَمْلوکُ وَ هَلْ یَرحَمُ الْمَمْلوکَ اِلاّ الْمالِک: مولای من، مولای من، تو مالک من هستی و من تحت اختیار توام؛ چه کسی غیر از صاحب اختیار، بر (انسان) تحت اختیار رحم میکند؟ وقتی انسانی ماشینی میسازد، این ماشین بدون دخالت انسان نمیتواند کار کند و اختیاری از خود ندارد. خداوندا کلید اختیار من دست توست تو صاحب اختیار منی بر من رحم کن.
حمیداوی گفت: همچنین در فراز یازدهم عرضه میدارد: «مَولایَ یا مَولایَ، اَنْتَ العَزیزُوَ اَنَا الذَّلیلُ و هَلْ یَرْحَمُ الذَّلیلَ اِلا الْعَزیزُ: مولای من ای مولایم، تویی عزتمند و منم خوار و ذلیل و آیا رحم کند بر شخص خوار جز عزیز؟» در این فراز الله با صفت عزیز بیان شده است و انسان خوار و ذلیل.
این مدرس قرآن اظهار کرد: فکر کنیم در همین دنیای فانی ما به واسطه خطاهایمان چه عمدی و چه سهوی، خوار و ذلیل شدیم، آیا کسی هست که دستمان را بگیرد و به ما عزت و احترام بدهد؟ معبودا ما در آخرت چون تویی را داریم، عزیز و عزتمند، بر ما رحم کن همان زمانی که خوار و ذلیل و سرشکسته و با روی سیاه میآییم، تو عزیزی و من ذلیل. چه کسی بر ذلیل رحم میکند به غیر از عزیز؟
انتهای پیام
