جلوههایی از جهاد علما در دفاع از حرم علوی
وهابیان و طرفداران آل سعود از بدو تأسیس با تخریب امکان مقدس و بارگاههای اهل بیت و اولیا دین، کار خود را آغاز کردند و براساس تفکر منحط خود که در مقابل عقاید همه مذاهب اسلامی قرار داشت، به حریم اهل بیت جسارت ورزیدند.
وهابیان و طرفداران آل سعود از بدو تأسیس با تخریب امکان مقدس و بارگاههای اهل بیت و اولیا دین، کار خود را آغاز کردند و براساس تفکر منحط خود که در مقابل عقاید همه مذاهب اسلامی قرار داشت، به حریم اهل بیت(ع) جسارت ورزیدند.
تاریخ از جسارتها و حملات پی در پی و وحشیانه آنان به شهرهای مقدس کربلا و نجف حکایت دارد که فاجعههای غیر قابل توصیفی را به بار آورد. آنان برای نخستین بار در سال 1214 هجری قمری به سمت نجف حرکت کردند که در اطراف نجف به عشیره خزاعل برخورد کردند و نبرد سختی بین آنها اتفاق افتاد که بیش از سه ساعت به طول انجامید و بیش از 100 نفر وهابیان در نبرد به هلاکت رسیدند که در پایان وهابیان شکست خورده و به سمت نجد فراری شدند.
در سال 1216 هجری قمری فاجعهای در کربلا به دست وهابیان ملعون اتفاق افتاد که مورخان در شدت دردناک بودن آن اتفاق نظر دارند. وهابیان و سعودیان حقیر که همیشه در طول فعالیت خود نشان داده بودند که نسبت به هیچکدام از اصول انسانی پایبند نیستند و برای خود، مال و ناموس و جان مسلمانان را حلال میدانند و در توهین و تخریب مقدسات اسلام و بزرگان دین ید طولایی دارند در 18 ذی الحجه سال 1216 و در روز عید غدیر که اغلب مردان اهل کربلا به نجف رفته بودند و بیشتر زنان و کودکان و افراد کهن در شهر باقی مانده بودند از چند جهت و به صورت غافلگیرانه وارد شهر شدند.
«ابن بشر» به عنوان مورخ شهیر وهابیمسلک در خصوص جنایت وهابی در کربلا معلی مینویسد:
و قصدوا ارض کربلاء و نازل أهل بلد الحسين و ذلک في ذي القعدة فحشد عليها المسلمون و تسوروا جدرانها ودخلوا عنوة وقتلوا غالب أهلها في الأسواق و البيوت و هدموا القبة الموضوعة بزعم من اعتقد فيها علي قبر الحسين و أخذوا ما في القبة وما حولها وأخذوا النصبية التي وضعوها علي القبر و کانت مرصوفه بلزمرد و الیاقوت والجواهر وأخذوا جميع ما وجدوا في البلد من الأموال والسلاح و اللباس و الفر و الذهب و الفضة والمصاحف الثمنية ولم يلبسوا فيها الا ضحوة وخرجوا منها قرب الظهر بجميع تلک الأموال و قتل من أهلها قريب ألفا رجل.
به شهر کربلا و مردم سرزمين حسين(ع) حمله کردند و اين مصادف بود با ذی القعده که مسلمين (وهابیها) دست به دست هم دادند و از ديوارها بالا رفتند و به زور وارد شهر شدند. غالب مردم را چه در خانهها و چه در بازارها کشتند و گنبدی که شيعيان فکر میکنند که روی قبر حسين(ع) بود را از بين بردند و هر چه در داخل و اطراف گنبد بود غارت کردند. هرچه که بر اين قبر و اطرافش بود بردند و اين ضريح را شيعيان با زمرد و ياقوت و جواهر تزئين کرده بودند که آنها را هم بردند. هر چه در کربلا ديدند بردند. مال، سلاح، لباس، فرش، طلا و نقره و حتی قرآنهای دست نوشته گران بها را هم بردند و هر چه که در حد و حصر و قابل شمارش نبود غارت کردند و کسی در آنجا نبود مگر اين که سر بريدند و نزدیک هزار نفر را کشتند.
(عنوان المجد فی تاریخ نجد ابن بشر، ج 1 ص 257).
مرحوم علامه سید جواد حسینی(ره) که معاصر این فجایع بودند و از بزرگان علمای نجف شناخته میشدند در خصوص فاجعه هجوم وهابیان مجرم به کربلا مینویسند:
مع تشتت الأحوال و اشتغال البال بما نابنا من الخارجی الملعون فی أرض نجد فإنه اخترع ما اخترع فی الدین و أباح دماء المسلمین و تخریب قبور الأئمّة المعصومین علیهم صلوات رب العالمین فأغار سنة 1216 ستة عشر علی مشهد الحسین علیه السلام و قتل الرجال و الأطفال و أخذ الأموال و عات فی الحضرة المقدسة فخرب بنیانها و هدم أرکانها ثم إنه بعد ذلک استولی علی مکة المشرفة و المدینة المنورة و فعل بالبقیع ما فعل لکنه لم یهدم قبة النبی صلی اللّه علیه و آله و سلم
من در حالی این کتاب را به پایان رساندم که حالم آشفته و فکرم نسبت آنچه که آن مرد از دین خارج شده اهل نجد در دین ایجاد کرد و خون مسلمانان را مباح دانست و قبور ائمه معصومین صلوات الله علیهم را تخریب کرد و در سال 1216 ق به بارگاه امام حسین تجاوز نمود و اموال آن را به غارت برد. نیروهایش، مردان، زنان و کودکان را به قتل رسانده، اموالشان را به غارت بردند و به قبر حضرت امام حسین جسارت نموده و بقعه را تخریب کردند. سپس بر مکه مکرمه و مدینه منوره متعرض شدند و هر آنچه که خواستند در قبرستان بقیع انجام دادند و فقط قبر پیامبر خدا از دست آنان مصون ماند.
(مفتاح الکرامة في شرح قواعد العلامة / نویسنده : علامه سید جواد الحسینی العاملی جلد : 5 صفحه 512).
علامه سید محسن امین در توصیف وهابیت در کتابی که در رد این فرقه جنایتکار نگاشتهاند؛ مینویسد:
ومن أعمالهم ذبح المجاورین لقبر ابن بنت رسول الله (ص) فی کربلاء وهدم ضریحه وهتک حرمته وربط الخیل والدواب فی صحنه ودق القهوة وإشعال النار فی مشهده وفوق رأسه کما مر فی تاریخهم
و از کارهای آنها (وهابیان) ذبح مجاورین قبر فرزند ؛ دختر پیغمر (ص) در کربلا و تخریب ضریحشان و هتک حرمتشان و نگه داری اسب ها و حیوانات اهلی در صحن و سرایش و قهوه درست کردن و آتش برپا کردن و محل شهادت ایشان و بالای سرشان ؛ همانگونه که در تاریخ آمده است .
کشف الارتیاب فی اتباع محمد بن عبد الوهاب / سید محسن امین ص 9
علامه بزرگوار؛ سید محسن امین در کتاب دیگرشان در خصوص فاجعه و جنایت وهابیت خبیث مینویسد:
وهابیان به زور وارد کربلا شدند، مردم آن جا را به خاک و خون کشیدند و جز عده کمی که فرار کردند و یا مخفی شدند، دیگران را کشته و مجروح کردند. قبر مطهر امام حسین (ع) را ویران کرده و شبکههای ضریح مطهر را کنده و اموال آنجا را سرقت کردند و هرچه از اموال بود با خود بردند. آنان با این کار، اعمال متوکل عباسی نسبت به قبر مقدس امام حسین (ع) را زنده کردند. به طوری که ساکنان عراق که از این ماجرا آگاهترند، میگویند: وهابیان با اسبهای خود وارد صحن شریف شدند و صندوق های قبور را که از چوب بود، شکستند و سوزاندند و با آن در ایوان طرف قبله حرم، قهوه درست کردند.
أعيان الشيعة نویسنده : السيد محسن الأمين جلد : 11 صفحه : 32
در این بین، شخصیت شیخ جعفر کاشف الغطاء به عنوان مرجع اعلی شیعیان را در آن برهه زمانی بسیار مهم و حساس میتوان در نظر داشت. حضور دلاورانه، شجاعانه و بیبدیل ایشان در خط مقدم مبارزه با وهابیان از افتخارات تاریخ شیعه به شمار میآید.
خانه شیخ جعفر کاشف الغطاء انبار اسلحه بود و جمعی از مردم و طلاب علوم دینی تحت رهبری ایشان، شبانه روز از شهر دفاع میکردند. شیخ جعفر بر هر دروازه نجف و در هر برج، جمعی از طلاب و مردم را به دفاع واداشته بود. شیخ حسین نجف، شیخ خضر شلال، سید جواد عاملی (صاحب مفتاح الکرامه) و شیخ مهدی ملاکتاب از جمله علمای مدافع شهر بودند.
وهابیت از منظر عقل و شرع ؛ سید محمد حسینی قزوینی ص 97
اعلام عمومی جهاد توسط مرجع عالیقدر شیعه در دفاع از حرم اهل بیت(ع) موجب تعطیلی حوزهها و کلاسهای درس در نجف شده بود و همه از طلاب و استادان برای دفاع از حرم و حریم اهل بیت دست به سلاح شده بودند. تاریخ روایتهای شگفت انگیزی از نبرد جانانه مدافعین حرم در مقابل وهابیت را ذکر میکند که نشان از جان فشانی و کار بسیار سترگ آنان دارد.
در کنار برخی از روایات تاریخی، برخی از آثار این اقدامات گسترده که حسرت جسارت به حرم امام علی (ع) را به دل محمد بن عبدالوهاب باقی گذاشت، هنوز در نجف باقی ماندهاند. بنابر شواهد موجود خندقها و تونلهایی در شهر و در بین خانههای شهر نجف حفر شد که در تقویت جبهه مدافعان بسیار اثر گذار بوده است و در همین محلها، برخی از کتب مهم و موارد قیمتی موجود در حرم علوی در طول درگیریها پنهان شده بود.
محمد حسین حرزالدین در کتاب تاریخ نجف از برنامهریزیهای دقیق شیخ جعفر کاشف الغطا در مقابله با وهابیان پرده برمی دارد که نشان از هوش سرشار و ذکاوت ارزشمند ایشان دارد:
و علی اثر هجوم الاعراب علی النجف الاشرف و الاضطرابات التی حلت بها، طلب الشیخ الاکبر الشیخ جعفر کاشف الغطاء من اهل العلم فی النجف ان یحملوا السلاح و یتمرنوا علی تدریب الحرب و القتال لمواجه الغارات التی کان یشنها سعود علی النجف الاشرف بین حین و اخر للاستیلاء علیها کما فعل فی کربلاء عام ١٢١۶ ه، فقد حفز هذا الخطر المحدق بالنجف الشیخ الاکبر کاشف الغطاء ان یعتبر نفسه المسوول الاول عن حفظ النجف و الدفاع عنها، فانتخب جماعه من الشباب الاقویاء الجرییین و سلحهم و اجری لهم رواتب، فاقدموا علی تدرب الطرق العسکریه من هجوم و دفاع، فاصبحت عند الشیخ قوه مدافعه، مضافا الی قوی رجال العلم الذین اختاروا الدفاع و مقابله کل عدو یحاول الهجوم بدافع العقیده، و بذلک اصبح الشیخ کاشف الغطاء-بالاضافه الی زعامته الدینیه-زعیما دنیویا لا یختلف فی امره احد.
و در پی حمله وهابیها بر نجف اشرف و درگیریهایی که در آنجا رخ داد. شیخ بزرگ شیخ جعفر کاشف الغطاء از اهل علم در نجف اشرف خواست که سلاح به دست گیرند و تمرین نظامی ببینند تا بتوانند با حملات وهابیون که بر نجف اشرف روا میدارند که سعی میکنند با استفاده از این حملهها بتوانند بر آن غلبه کنند همانطور که با شهر کربلا در سال 1216 هجری انجام دادند.
شیخ جعفر کاشف الغطا که خود را تنها مسئول برای حفظ نجف و دفاع از آن میدانست، تعدادی از جوانان قوی را انتخاب کرد و به آنها اسلحه داد و برای آنان حقوق در نظر گرفت و تمرینات نظامی دیدند تا بتوانند مقابل هجوم دفاع کنند. پس شیخ کاشف الغطاء دارای یک نیروی مدافع شد که علاوه بر آن نیز علما نیز در کنار او بودند و به همین دلیل شیخ کاشف الغطاء رهبری دینی و دنیوی مردم را برعهده گرفت.
تاریخ النجف الأشرف / محمد حسین حرزالدین / ج 2 ص 387محمد عبیات
پژوهشگر تاریخ شیعه
