روشندل اهلسنت گلستانی حافظ آیات نور
ضیاءالدین گری روشندل اهلسنت گلستانی علیرغم برخی از محدودیتهای دنیایی موفق شده است حافظ کل قرآن شود که ایکنا گلستان در مورد روند حفظ قرآن با این حافظ گفت و گویی انجام داده که تقدیم مخاطبان میشود.
مادامیکه شکست میخوری و به موفقیت نمیرسی، مادامیکه کمبود امکانات را بهانهای برای نرسیدن به قلههای موفقیت میبینی، افرادی در جامعه حضور دارند که با وجود محروم بودن از نعمت بینایی، دنیای جدیدی از نور را به روی خود گشودند و در این مسیر قدم گذاشتند. ضیاءالدین گری حافظ روشن دل قرآن کریم که متولد 1365 از شهرستان آققلا بوده که با داشتن محرومیت توانسته حافظ کل قرآن کریم شود که ایکنا گلستان در مورد روند حفظ قرآن با این حافظ قرآن به گفت و گو نشسته که تقدیم مخاطبان ایکنا میشود.
ضیاءالدین گری، این حافظ روشندل گلستانی درباره بیماری و شرایط جسمانی خود به ایکنا از گلستان گفت: از بدو تولد علاوه بر ناراحتی قلبی، به صورت مادرزادی به بیماری RP «شب کوری» مبتلا بودم که این بیماری یک بیماری نادر و ارثی بوده که در آن شبکیه چشم به آرامی و به تدریج تخریب شده و در نهایت منجر به نابینایی فرد میشود همچنین با گذشت زمان متوجه شدم تنها یک کلیه دارم و همین امر منجر شد تا پدر و خانوادهام برای سلامتیام خیلی زحمت بکشند و تلاش کنند.
گری در پاسخ به این سوال که چه اتفاقی باعث شد که در مسیر قرآن قدم بردارید و حفظ قرآن را شروع کنید، بیان کرد: با گذشت زمان، ضعف بینایی به حدی رسید که توانایی خواندن خط کتاب حتی در حضور نور برایم مقدور نبود، لذا بعد از دریافت مدرک سیکل ترک تحصیل کردم و پدرم به عنوان مهمترین مشوق که خود با قرآن مأنوس بودند، در سال 1384 و در سن 15 سالگی به بنده پیشنهاد دادند تا به جای ناراحتی از شرایط موجود به حفظ قرآن بپردازم و من هم از پیشنهاد ایشان استقبال کردم.
این حافظ روشندل قرآن در پاسخ به این سؤال که روش شما در حفظ قرآن چگونه بوده است، اظهار کرد: به دلیل آنکه در دارالقرآنی که حفظ خود را در آن شروع کردم امکان استفاده از ضبط صوت نبود گروهی از دوستان قرآنی بنده به صورت تکرار کلمه به کلمه، حفظ قرآن را با من کار میکردند و تا 20 جزء را با این روش حفظ کردم که بعد از آن با پیشرفت تکنولوژی و استفاده از گوشی توانستم به تنهایی نیز حفظ قرآن را ادامه دهم، اما حمایت دوستان و تشویق و قوت قلب اساتید، سختی مسیر را برای بنده هموار کرد.
وی با بیاناینکه کمبود امکانات در روند حفظ قرآن از انگیزهام برای حفظ کاسته نشد و توانستم در این زمینه ثابت قدم باشم، افزود: با توجه به اینکه ما در منطقه محروم در شهرستان آققلا زندگی میکنیم همین امر منجر شد تا به دلیل فاصله 15 کیلومتری از دارالقرآن و آسفالت نبودن مسیر، 7 کیلومتر از مسیر با وجود ضعف بینایی پیاده طی کنم و همیشه بر این باور هستم که تلاش برای رسیدن به اهداف خستکی ندارد اما مهمترین انگیزهای که باعث شد تا با وجود تمامی مشکلات بتوانم حفظ قرآن را تمام کنم بدلیل قولی بود که به پدرم داده بودم و میخواستم ایشان را خوشحال کنم.
وی از فعالیتهای قرآنی خود بعد از اتمام حفظ قرآن اشاره کرد و گفت: با توجه به شرایط موجود 4 سال و 6 ماه زمان برد تا بتوانم با استعانت از خدا حفظ قرآن را به صورت تثبیت شده تمام کنم و در حال حاضر برای ادای دین به جامعه قرآنی به صورت فیسبیل الله به تدریس حفظ، وقف و ابتدا، صوت و لحن و تجوید در همان دارالقرآن مشغول به کار هستم.
این حافظ روشندل قرآن از احساس خود بعد از اتمام حفظ قرآن بیان کرد: در شهر ما بعد از آنکه فرد حافظ قرآن میشود، فرد را بر روی شانه قرار میدهند و تا خانه استاد او را حمل میکنند و تمام این مدت که من بر روی شانه دوستان قرار داشتم تمام مشکلات و سختیهای مسیر به صورت یک فیلم چند ثانیهای از جلوی چشمانم عبور کرد و هنگامی که به خانه استاد رسیدم تنها اشک شوق میریختم و توانستم 7 مدال کشوری در مسابقات حفظ کسب کردم که از رزقهای این مسابقات میتوانم به هم صحبتی با استاد شهریار پرهیزگار، استاد علی اکبر حنیفی، استاد سید محسن موسوی بلده و... بوده است.
وی با بیاناینکه به خاطر ضعف در بینایی هیچگاه احساس شکست نکردم و همیشه توکلم به خدا بوده است، تصریح کرد: نابینا بودن اگرچه سخت است اما این شرایط برای فردی که به مرور زمان بیناییاش را از دست میدهد به مراتب دشوارتر است، اگرچه در سن 37 سالگی تنها 5 درصد بینایی دارم اما شکرگزار خداوند بوده و هستم و این امر باعث شد هم در مسیر قرآن قدم بگذارم و هم قدرت حافظهام را دریابیم در واقع اگر چه از نعمت بینایی محروم هستم ولی خداوند نعمتی دیگر را به من بخشیده است.
گری با بیاناینکه مسئولین باید نسبت به فعالیتهای قرآنی به ویژه حافظان قرآن اهتمام ویژه داشته باشند، گفت: حفظ قرآن و فعالیتهای قرآنی نیازمند به ایجاد مشوق و الگوسازی است و ما معتقدیم باید به همه اقشار بها داده شود اما باید این موضوع در نظرگرفته شود که ما در کشور اسلامی زندگی میکنیم و باید قرآن در رأس امور باشد، اما با وجود عدم حمایت و رسیدگی به فعالین قرآنی و افراد قرآنی چگونه میتوان افراد را به قرآن علاقمند کرد و این نیاز است که مسئولان در این زمینه اقدامات زیرساختی را مدنظر بگیرند.
انتهای پیام
