حسین معصومی همدانی بر این باور است؛ جایگاه علم در فرهنگ ایرانیان و همچنین فرهنگ قرآن جایگاه ممتازی است. یک معنی خیلی متعارف علم، هر نوع معرفتی است، بنابراین هرچه آدمی بداند جزء علم به حساب میآید. یک معنی دیگر آن و به اصطلاح معنی عرفانی یا معنوی از علم است که در عبارت «علم» نوری است که خدا در دل هرکس که بخواهد میاندازد. «أَلْعِلْمُ نُورٌ یقْذِفُهُ اللهُ فِی قَلْبِ مَنْ یشآءُ؛ علم، نوری است که خداوند به قلب هرکس که بخواهد میافکند» و در این مفهوم منشأیی فراطبیعی برای علم تصور میشود.
حسین معصومی همدانی، استاد پیشکسوت تاریخ علم میگوید: لغت «علم» لغت خیلی رایجی است، به خصوص در سنت و فرهنگ ایرانیان این لغت جایگاه ممتازی دارد. یک خاورشناس اروپایی کتابی نوشته و در آنجا میگوید لغت کلیدی تمدن اسلامی «علم» است.
لغت علم و مشتقات آن چندین بار در قرآن آمده است ولی گستردگی و پر کاربرد بودن این واژه و تحولاتی که در طول تاریخ پیدا کرده است، خیلی اوقات باعث میشود که ما، بین معانی تاریخی این واژه و معنی که امروزه از آن میفهمیم خلط کنیم و به این دلیل، درست به آن مفهومی از علم که برای انتخاب روزی به عنوان علم در خدمت توسعه و صلح در نظر یونسکو بوده، توجه نکنیم.