استانداردهای جهانی پوشش تصویری در زمان جنگ

به گزارش ایکنا؛ کانال تلگرامی آکادمی ارتباطات در جدیدترین پست خود درباره استانداردهای جهانی پوشش تصویری در زمان جنگ نوشته است.

نکاتی که دانستن آن برای روزنامه‌نگاران و همچنین مخاطبانشان ضروری است.

این روزها بحث بر سر انتشار تصاویر اصابت‌ها داغ است. همین‌طور هم می‌بینید در سایر کشورها از جمله امارات، عربستان، اسرائیل و... مانند ایران سختگیری‌هایی در این زمینه دارند. در دانشکده‌های روزنامه‌نگاری و مطالعات جنگ دنیا، رعایت این ۶ نکته برای رسانه‌ها و شهروند - خبرنگاران حیاتی دانسته می‌شود:

۱. جلوگیری از تبدیل شدن به «واحد دیده‌بانی» دشمن 

هر عکس دارای متادیتا (Metadata) است که لوکیشن دقیق، زمان و نوع دوربین را فاش می‌کند. انتشار این فایل‌ها، گویی گرای دقیق را برای اصلاح مسیر پرتابه‌های بعدی به دشمن تقدیم کردن است.

۲. تفکیک بین «حق دسترسی به اطلاعات» و «امنیت نیروها» 

رسانه قوی نباید با انتشار تصاویر نیروهای امدادی، نظامی یا سامانه های دفاعی، باعث شناسایی موقعیت یا توان عملیاتی آن‌ها شود. امنیت نیروها بر سرعت انتشار خبر اولویت دارد.

۳. مقابله با هدف اصلی حملات: ایجاد وحشت (Terror) 

هدف مهاجم، نمایش انفجار، آتش و دود برای فروپاشی روحیه جامعه است. پروتکل‌های حرفه‌ای توصیه می‌کنند به جای تمرکز بر لحظه مهیب انفجار، بیشتر بر ابعاد خبری (مانند تصاویر خرابی‌ها پس از حادثه) تمرکز شود.

۴. راستی‌آزمایی و فکت‌چک (Verification) 

در عصر هوش مصنوعی، تصاویر ساختگی یا دستکاری شده ابزار جنگ روانی هستند. رسانه معتبر «اولین بودن» را فدای «درست بودن» نمی‌کند تا اعتبارش نزد مخاطب آسیب نبیند.

۵. مسدود کردن راه مکان‌یابی (OSINT) 

تصاویر باید از محیط‌های بسته یا با کادربندی محدود گرفته شوند. انتشار نمای باز از ساختمان‌های مجاورِ سالم، بهترین منبع برای تحلیلگران OSINT دشمن است تا نقطه دقیق اصابت را روی نقشه پیدا کنند.

۶. رعایت کرامت انسانی و اخلاق 

انتشار تصاویر پیکر قربانیان، صورت افراد آسیب‌دیده یا لحظه جان باختن، نه‌تنها غیراخلاقی و آسیب‌زا برای خانواده‌هاست، بلکه ترویج خشونت عریان و بازی در زمین جنگ روانی است.

خلاصه: در زمان بحران، رسانه‌ قوی نقش «فیلتر» را دارد، نه «بلندگو» برای هراس‌افکنی یا واحد شناسایی برای دشمن.