قرآن کریم همواره به عنوان سرچشمه هدایت و آرامش در زندگی مسلمانان جایگاه ویژهای داشته و در طول سالها، بسیاری از فعالان قرآنی با تلاش، پشتکار و عشق به کلام وحی، مسیر زندگی خود را در پرتو آموزههای آن شکل دادهاند. آشنایی با تجربهها و نگاه این افراد میتواند الهامبخش نسل جوان و علاقهمندان به فعالیتهای قرآنی باشد.
به سراغ یکی از فعالان جوان عرصه قرآن رفتهایم تا از تجربههای او در مسیر آشنایی با قرآن، حفظ و تلاوت، چالشها و موفقیتها و همچنین نگاهش به نقش قرآن در زندگی فردی و اجتماعی بیشتر بدانیم. در ادامه مشروح این گفتوگو را میخوانید.
فرزاد دهقان اناری هستم، متولد سوم مهر سال ۱۳۷۸ در شهر کرمان. از دوران کودکی در همین شهر بزرگ شدم و بیشتر مسیر زندگی، تحصیل و فعالیتهای قرآنی من نیز در کرمان شکل گرفت. فضای مذهبی خانواده و محیطهایی که در آن حضور داشتم باعث شد از سنین پایین با مفاهیم دینی و بهویژه قرآن کریم آشنا شوم و کمکم این علاقه در من جدیتر شود.
وقتی همراه خانواده در جلسات و محافل شرکت میکردیم، قاریانی که در ابتدای برنامهها تلاوت میکردند توجه من را بسیار جلب میکردند. همان زمان در ذهنم آرزو داشتم که روزی بتوانم مانند آنها قرآن بخوانم. در این مسیر مادرم نقش بسیار مهمی داشتند؛ ایشان همیشه مشوق من بودند و تأکید میکردند که قرآن بخوانم و حتی حفظ را دنبال کنم. میتوانم بگویم اگر دعاها، تشویقها و زحمات مادرم نبود شاید هیچوقت به این جایگاهی که امروز در آن هستم نمیرسیدم.
خانوادهام نقش بسیار مهمی در مسیر زندگی و فعالیتهای قرآنی من داشتهاند. مادرم از همان ابتدا مشوق اصلی من بودند و همیشه به من انگیزه میدادند که قرآن بخوانم و در این مسیر ثابتقدم باشم. پدرم نیز در مراحل مختلف زندگی از من حمایت کردند. بهویژه در زمان ازدواج و آغاز زندگی مشترک کمکهای زیادی به من کردند و حتی مدتی هزینههای زندگی و اجاره خانه را بر عهده گرفتند تا بتوانم با آرامش بیشتری مسیر کاری و قرآنی خود را ادامه دهم.
علاقه جدی من به قرآن از دوران دبیرستان و بهخصوص فضای مذهبی مدرسه بیشتر شد. در مدرسه درسی با عنوان تجوید و آموزش قرآن داشتیم که باعث شد آشنایی من با قواعد قرائت و مفاهیم بیشتر شود. بعدها تصمیم گرفتم حفظ قرآن را بهصورت جدی دنبال کنم. به همین دلیل به مؤسسه بیتالاحزان، یکی از مؤسسات تخصصی در زمینه حفظ قرآن، مراجعه کردم. در دوره حفظ یکساله ۲۵ جزء را حفظ کردم. پس از آن نیز مسیر حفظ ادامه پیدا کرد و مدتی را صرف تثبیت محفوظات و تکمیل حفظ قرآن کردم. این مسیر علاوه بر تلاش علمی و تمرین، نیازمند صبر، استمرار و توکل به خداست.
در مسیر یادگیری از محضر استادان ارزشمندی بهره بردم. یکی از مهمترین استادانم آقای سیدمجید طبیب از قاریان خوشخوان استان کرمان هستند. ایشان در دوران دبیرستان استاد ما بودند و علاوه بر آموزش، نقش مهمی در تشویق من به ادامه این مسیر داشتند. شخصیت اخلاقی و علمی ایشان برای من بسیار جذاب و الهامبخش بود. همچنین استاد ایمان اسدی از دیگر افرادی بودند که من را برای ورود به مسیر حفظ قرآن تشویق کردند. پس از بازگشت از شیراز نیز مدتی شاگرد استاد حمیدرضا صفاکار شدم که در حوزه صدا و فنون تلاوت از اساتید برجسته هستند. از ایشان نکات بسیار ارزشمندی در زمینه صوت و لحن آموختم و پیشرفت زیادی داشتم.
اولین تجربههای رسمی من در مسابقات قرآن مربوط به دوران دبیرستان و مسابقات آموزش و پرورش بود. از سال سوم دبیرستان در این مسابقات شرکت کردم و موفق شدم رتبه دوم منطقه را کسب کنم. این تجربه برای من بسیار انگیزهبخش بود و باعث شد با جدیت بیشتری این مسیر را ادامه دهم. یکی از خاطرات مهم من نیز تلاوت در یک جلسه استانی در کرمان بود که بهصورت زنده از رسانه ملی پخش شد. این اتفاق برای من بسیار خاص و کمنظیر بود، زیرا معمولاً برای چنین تلاوتهایی نیاز به مجوزهای رسمی وجود دارد، اما به لطف خدا این فرصت برای من فراهم شد.
در طول سالهای فعالیت قرآنی در مسابقات مختلفی شرکت کردهام و موفقیتهایی نیز به دست آوردهام. از جمله در مسابقات بسیج، مسابقات اوقاف و مسابقات دانشجویان دانشگاه موفق به کسب رتبه اول شدم. همچنین به مراحل بالاتر و ملی برخی مسابقات نیز راه پیدا کردم، اما متأسفانه در یکی از مراحل به دلیل بیماری نتوانستم نتیجه مطلوبی کسب کنم. با این حال این مسیر همچنان ادامه دارد و امیدوارم در آینده نیز بتوانم موفقیتهای بیشتری در عرصههای قرآنی کسب کنم.
یکی از مهمترین چالشهای من در ابتدای مسیر، تمسخر و دلسرد کردن برخی افراد بود. در آن زمان تلاوت من چندان قوی نبود و بعضی افراد به همین دلیل من را مسخره میکردند. حتی یکی از مربیانم به من گفته بود که در قرآن به جایی نخواهم رسید. این حرفها برای من بسیار سنگین بود، اما در عین حال انگیزهای شد تا تلاش بیشتری کنم. بهگونهای که روزانه ساعتهای زیادی برای تمرین قرآن وقت میگذاشتم و حتی گاهی تا 10 ساعت در روز تمرین میکردم. همین تلاشها به مرور باعث شد پیشرفت و اعتماد به نفس بیشتری پیدا کنم.
در کنار تلاوت و حفظ قرآن، یکی از فعالیتهای اصلی من آموزش قرآن است. تدریس قرآن برای من بسیار لذتبخش است و واقعاً هنگام آموزش متوجه گذر زمان نمیشوم. گاهی چند ساعت در کلاس هستم اما نه خودم احساس خستگی میکنم و نه شاگردان. تلاش میکنم علاوه بر آموزش قواعد و تلاوت، مفاهیم اخلاقی و معنوی قرآن را نیز به شاگردان منتقل کنم.
از مهمترین نقاط عطف زندگی قرآنی من میتوان به ورود به فضای مذهبی دبیرستان، آشنایی با استادان قرآنی و تشویق آنها، حضور در مؤسسه بیتالاحزان برای حفظ قرآن، آشنایی با استاد صفاکار و پیشرفت در فنون تلاوت، پخش تلاوت از رسانه ملی و همچنین موفقیت در مسابقات مختلف قرآنی اشاره کرد. هر کدام از این مراحل تأثیر مهمی در مسیر زندگی و فعالیتهای قرآنی من داشتهاند.
قرآن نباید در جامعه مهجور بماند. یکی از مسئولیتهای مهم قاریان و حافظان این است که علاوه بر تلاوت زیبا، خودشان نیز در زندگی فردی و اجتماعی الگوی اخلاق و تقوا باشند. اگر یک فرد قرآنی رفتار و اخلاق قرآنی داشته باشد، میتواند تأثیر بسیار عمیقی بر اطرافیان خود بگذارد و مردم را به قرآن نزدیکتر کند. قرآن کتاب هدایت و آرامش است و اگر در زندگی فردی و اجتماعی به آن توجه شود، میتواند بسیاری از مشکلات اخلاقی و معنوی جامعه را برطرف کند. بنابراین نقش قاریان قرآن تنها در تلاوت محدود نمیشود، بلکه آنها باید با رفتار و سبک زندگی خود نیز پیامهای قرآن را به جامعه منتقل کنند.
صادقانه بگویم، بزرگترین نعمتی که انسان میتواند در زندگیاش تجربه کند، انس با قرآن است. توصیهام به همه مردم، مخصوصاً جوانان، این است که هیچگاه ارتباط خود را با قرآن قطع نکنند اگر روزی فقط چند آیه باشد. تلاوت مستمر. کوتاهمدت ولی با تدبّر باعث میشود آرامش، امید و نور در دل انسان زنده بماند.
افراد زیادی فکر میکنند قرآن فقط برای قاریان یا حافظان است، در حالیکه قرآن برای همه مردم نازل شده تا راه زندگی را نشان دهد. نیازی نیست حتماً صدای خوشی داشته باشید یا همه قواعد تلاوت را کامل بدانید؛ کافی است با نیت خالص آیات را بخوانید و به پیام آن فکر کنید.
بهویژه به جوانان میگویم که اگر قرآن را وارد زندگی خود کنند، در تصمیمهای مهمشان از انتخاب مسیر تحصیل و شغل گرفته تا ازدواج و روابط اجتماعی احساس خلأ و سردرگمی نخواهند کرد. قرآن چراغی است که هر جا تاریکی هست، راه را روشن میکند.
نکته مهمتر اینکه خانوادهها هم باید از همان دوران کودکی فرزندانشان را با قرآن مأنوس کنند، نه فقط با تلاوت، بلکه با عمل کردن به آموزههایش. چون نسل آینده ما اگر با قرآن بزرگ شود، جامعهای آرام، سالم و امیدبخش خواهیم داشت.
انتهای پیام