طلوع کرامت؛ از آسمان قم تا دل‌های کوچک میناب

نهم اسفند ۱۴۰۴ برای مردم میناب با خنده‌های کودکانه آغاز شد اما در حافظه تاریخ، به روزی ماندگار و پرمعنا تبدیل گشت. آنان‌که آن شب با شوق و رؤیا سر بر بالین گذاشتند، می‌دانستند فردا باید همراه با بزرگ‌ترهایشان راهی مسیری شوند که سرنوشتشان را رقم می‌زند؛ مسیری که هر گامش از جنس مهر، شجاعت و همراهی بود. کودکان، پیش از سپیده‌دم، در حالی بیدار شدند که لبخندی آرام بر چهره داشتند؛ لبخندی که گویی از بی‌غل‌وغش‌ترین احساسات انسانی زاده شده بود. آنان با نگاهی سرشار از اعتماد به دستان پناه خود چنگ زدند و در آغوش امید به استقبال تقدیری رفتند که دنیا را به سکوت و تأمل واداشت.

در آن روزهای دشوار که نگرانی و غم بر چهره بزرگسالان سایه انداخته بود، همین کودکان بودند که با آغوش کوچک اما گرم خود، به دل‌های خسته آرامش می‌بخشیدند. گویی خداوند، تسلی‌بخشی را در قلب‌های پاک آنان نهاده بود تا مردمانشان را در لحظات سخت تنها نگذارند. آنان با اراده‌ای از جنس نور، معنای تازه‌ای به همراهی و امید بخشیدند و نشان دادند که بزرگی، گاه در قامت کوچک‌ترین انسان‌ها جلوه می‌کند.

امروز تاریخ این سرزمین با یاد تپش قلب‌های معصوم آنان ورق می‌خورد. کودکانی که شاید دستانشان کوچک بود، اما اثرشان بر روح جامعه بزرگ و ماندگار شد؛ کودکانی که در سخت‌ترین لحظات، خود به چراغی برای اطرافیان بدل شدند و با حضور خود معنای دیگری برای «ایثار بی‌صدا» ساختند. یاد و نامشان هرگز از سینه این سرزمین زدوده نخواهد شد.

امسال که میلاد حضرت فاطمه معصومه(س) و روز دختر را گرامی می‌داریم، دل‌ها بیش از هر زمان دیگری به یاد دخترانی می‌افتد که با روشنی نگاهشان امید آفریدند و با معصومیت خود درس پایداری دادند. حضرت معصومه(س) نماد کرامت، شفاعت و پاکی است؛ و دختران این دیار نیز پژواکی از همان زیبایی معنوی‌اند که خداوند در وجودشان نهاده است.

روز دختر امسال، تنها یک مناسبت تقویمی نیست؛ بلکه فرصتی است برای تعمق در معنای زیبای دختر بودن، در ارزش حضور آنان در زندگی و جامعه، و در نقش تسکین‌بخش و نورانی‌شان در لحظات بحران. یاد کودکان میناب، دختران کوچک و بزرگی که با معصومیتشان درس مقاومت و همراهی دادند، سایه‌ای از نور بر این روز گسترده است؛ نوری که همچون نام حضرت معصومه(س) درخشان و ماندگار است.

باشد که یاد همه دختران این سرزمین، چه آنان که امروز در کنار ما هستند و چه آنان که یادشان در جانِ تاریخ نشسته است، همیشه چراغ راه آینده باشد؛ آینده‌ای که با دستان روشن آنان ساخته خواهد شد.