سخن گفتن از قناعت در روزگار پرهیاهوی امروز که میل به «بیشتر داشتن» به رقابتی بیپایان تبدیل شده؛ یادآور گوهری فراموششده در اخلاق انسانی است؛ گوهری که اگر دوباره در دلها زنده شود، آرامش و وقار را به زندگیها بازمیگرداند.
قناعت، «هنر دانستن حدّ کفایت» است؛ هنری که انسان را از زیادهخواهی بازمیدارد و در عین تلاش، به آرامش میرساند. این فضیلت را میتوان در دو سطح بررسی کرد: ۱. سطح رفتاری: بهرهگیری از امکانات زندگی در حد ضرورت و پرهیز از افراط و زیادهروی در مصرف و ۲. سطح روحی: دستیابی به آرامش و رضایت خاطر از آنچه با سعی و تلاش منصفانه بهدست آمده است.
باید میان قناعت و «تنبلی» مرز دقیق کشید. قناعت، پس از تلاش معنا مییابد، نه به جای آن. انسان قانع، اهل کوشش، رشد و سازندگی است؛ اما ثروت و رفاه را هدف نمیداند، بلکه وسیلهای برای خدمت به خود و جامعه میشمرد. او از لذت خویشتنداری آگاه است و میداند که آزادی واقعی، در بینیازی از زیادهخواهی نهفته است.
در نقطه مقابل قناعت، حرص و طمع قرار دارد؛ صفتی که روح انسان را از آرامش تهی میکند و او را در مسیر حراماندوزی، حسادت و حتی ظلم به دیگران میکشاند. انسان طماع، همواره در حسرت «بیشتر» میسوزد و هیچگاه از داشتههایش لذت نمیبرد.
قناعت در حقیقت، نوعی تربیت الهی است. خداوند بندگان مؤمن خود را با این صفت شریف میآراید. امام علی(ع) میفرمایند: «خداوند متعال بندگان مؤمن خود را نیکو ادب کرد و فرمود: آنان چنان خویشتندار و دارای مناعت طبعاند که هرکس ایشان را نشناسد، میپندارد از توانگراناند.» (بحارالانوار، ج ۷۵، ص ۸)؛ این سخن گواه آن است که اولیای الهی، در عین سادگی و بیپیرایگی، چنان باوقار و بینیاز میزیستند که در چشم مردم توانگر جلوه میکردند. آنان از آنچه دارند سپاسگزارند و از نداشتنیها شکوه نمیکنند.
۱. نشانه لطف الهی: امام صادق (ع) میفرمایند: «هرگاه خداوند بندهای را دوست بدارد، قناعت را پیشه او میکند.»
۲. گوارایی زندگی: در کلام امام علی(ع) آمده است: «قناعت، گواراترین زندگی است.»
۳. سلامت روان: قناعت، انسان را از حسرت دارایی دیگران میرهاند و نگاهی شاد و امیدوار به زندگی میبخشد.
۴. آرامش اجتماعی: جامعهای که بر پایه قناعت بنا شود، از رقابتهای ناسالم، حسادت و ستم اقتصادی در امان میماند.
اخلاق برای محدود کردن انسان نیست، بلکه برای آزاد ساختن او از وابستگیهای رنجآور است. قناعت، نه محرومیت از لذتهای دنیا، بلکه راهی برای چشیدن «لذت آرامش» است؛ همان آرامشی که خداوند برای بندگانش میخواهد.
در جهانی که حرص، انسان را بیقرار کرده، قناعت یادآور این پیام جاودانه است: خوشبختی، در بیشتر داشتن نیست، در دانستن حد کفایت است.
اسماعیل دستگزار، مدیر کانون فرهنگی و هنری امامزاده سیدابراهیم خراسانی(ع) لاهرود
انتهای پیام