مقاومت، خلاقیت و ایثار؛ رسالت معلم در روزگار بحران
بهلول اسبری گفت: معلمان در شرایط سخت، فراتر از انتقال دانش، سازنده روح جامعه، نگهبان انسانیت و مظهر امید هستند و مقاومت، خلاقیت و ایثار، رسالت اصلی آنان را در روزگار بحران شکل میدهد.
بهلول اسبری، معلم مدارس شهر لاهرود در گفتوگو با ایکنا از اردبیل، ضمن گرامیداشت سالروز شهادت استاد شهید مرتضی مطهری(ره) و هفته معلم و تبریک این روز به فرهنگیان، با تشریح تجربیات خود در دوران جنگ و بحران اظهار کرد: در شرایط سخت، معلم نه تنها انتقالدهنده دانش، بلکه سازنده روح جامعه، نگهبان انسانیت و مظهر امید است.
وی که باور به اثر ماندگار آموزش و آیندهسازی شاگردان را نیروی محرکه خود در مسیر معلمی میداند، ادامه داد: معلمی فقط شغل نیست، بلکه یک عهد انسانی است که با عشق مردم و قدردانی ساده کودکان، تجدید میشود.
اسبری خلاقیت را در شرایط جنگ نه یک گزینه، بلکه یک ضرورت حیاتی خواند و گفت: وقتی منابع محدود میشود، باید از دل همین محدودیتها فرصت ساخت. معلمان با استفاده از روایات ملی، نقاشی، بازی، نمایش و ساخت وسایل کمکآموزشی از مواد ساده، ذهن دانشآموز را از اضطراب دور کرده و یادگیری را جذاب نگه میدارند. این رویکردها نه تنها آموزش را تداوم میبخشند، بلکه به کودکان میآموزند تفکر خلاق راه نجات است.
این معلم لاهرودی تغییر نگرش خود نسبت به علم را یکی از تأثیرات عمیق جنگ بر حرفهاش دانست و افزود: پیش از آن، علم برایم دانستن بود؛ اما در شرایط جنگ فهمیدم علم، نجات دادن است. یادگیری دیگر به نمره و کتاب خلاصه نمیشود، بلکه به توان اندیشیدن در میان بحران معنا پیدا میکند. علم واقعی نوری است در دل تاریکی و وظیفه معلم، نگه داشتن این نور است، حتی اگر شعلهاش کوچک باشد.
اسبری معلم بودن در روزگار سخت را ایستادن بر مرز ناامیدی و امید توصیف کرد و یادآور شد: معلم کسی است که با گچ سفید بر سیاهی بحران مینویسد که زندگی هنوز زیباست. در روزگار سخت، معلم نگهبان انسانیت است و با مدیریت بحران، چراغ یادگیری را روشن نگه میدارد. معلمی در سختیها یعنی فداکاری بینام و ایمان به آیندهای که شاید خودش نبیند، اما برایش میکوشد. معلم در سختیها نه فقط آموزگار، بلکه سازنده روح جامعه است.
وی بزرگترین چالش معلمان در دوران جنگ و بحران را، مواجهه با اضطراب و ناپایداری محیط یادگیری، محدودیت منابع و ترس و نگرانی دانشآموزان دانست و افزود: معلمان در چنین شرایطی نه تنها نقش آموزشی، بلکه نقش پدری، مادری و روانشناسی را نیز به دوش میکشند. آنان با تکیه بر ایمان، همدلی و خلاقیت، تلاش میکنند تا دانشآموزان با امنیت و آرامش، طعم امید را بچشند. مقاومت در برابر ناامیدی، سادهترین و در عین حال دشوارترین مأموریت معلم در شرایط بحرانی است.
اسبری چالش بزرگتر را مواجهه با نگاههای نگران دانشآموزان دانست و گفت: در این صورت، وظیفه معلم دیگر فقط آموزش ادبیات نبود؛ باید امید تزریق میکردم. تدریس در شرایط بحرانی تحملپذیر نبود مگر با ایمان به رسالت آموزشی. باید روح آموزش را زنده نگه میداشتیم. همین سختیها انسان را به عمق معنای معلمی میبرد؛ اینکه یاد دادن در اصل جان دادن است، نه فقط انتقال دانش.
وی با اشاره به جایگاه کنونی معلم در جامعه تصریح کرد: جامعه امروز بیش از گذشته از نقش معلم آگاه است و قدردان مقام اوست. بهویژه معلمانی که در شرایط خاص مانند مناطق محروم، بحرانزده یا جنگ خدمت میکنند، ستونهای پایداری فرهنگی کشورند و از قدر و منزلت والایی نزد مردم برخوردارند. فرهنگ احترام واقعی به معلم در جامعه نهادینه شده و جامعهای که حرمت معلم را نگه دارد، مسیر رشد و آرامش را پیدا کرده است.
انتهای پیام
