حضور در غیبت؛ قصه امید مؤمنان

به گزارش ایکنا از کرمان، این روزها جهان، بیشتر از همیشه شبیه دریایی متلاطم است؛ دریایی از خبرهای تلخ، اضطراب‌های بی‌پایان و روایت‌هایی که هر کدام ذهن انسان را به سویی می‌کشند. در این میان، آدمی گاهی احساس می‌کند در میانه تاریکی ایستاده و راهی پیش رویش نیست. اما برای دل‌هایی که به وعده الهی ایمان دارند، حقیقتی روشن‌تر از همه این آشوب‌ها وجود دارد؛ اینکه حجت خدا زنده است، حاضر است و جهان را رها نکرده است.

باور به حضور حضرت ولی‌عصر(عج)، فقط یک عقیده ذهنی یا یک مفهوم تاریخی نیست؛ حقیقتی جاری در متن زندگی است. همان‌گونه که خداوند موسی(ع) را در لحظه سختی و در کنار دریا تنها نگذاشت و راه نجات را پیش رویش گشود، امروز نیز بندگانش را بی‌پناه رها نکرده است. امام زمان(عج) برای بسیاری از مؤمنان، نشانه استمرار همین هدایت الهی در جهان است؛ پناهی برای دل‌هایی که زیر فشار ظلم و ناامیدی، هنوز امید را از دست نداده‌اند.

در فضای پرهیاهوی امروز، هرکس تصویری از منجی ارائه می‌کند. شبکه‌های مجازی، شایعات و روایت‌های سطحی، گاهی چهره‌ای دور و دست‌نیافتنی از امام عصر(عج) می‌سازند؛ گویی باید او را تنها در اتفاقات خارق‌العاده جست‌وجو کرد. اما حقیقت شاید بسیار نزدیک‌تر و ملموس‌تر باشد. دل‌هایی که با او انس دارند، نشانه‌های حضورش را در ساده‌ترین لحظه‌های زندگی می‌بینند؛ در صبر مادری که با همه سختی‌ها امیدش را از دست نمی‌دهد، در لبخند پیرمردی که با وجود رنج سال‌ها هنوز مهربان است، در گذشت انسانی که در شلوغی و خستگی روزمره، حق دیگری را رعایت می‌کند.

شاید ظهور، پیش از آنکه یک حادثه ناگهانی باشد، جریانی آرام و پیوسته در جان انسان‌هاست؛ جریانی که آدم‌ها را از ظلمت به سمت نور می‌برد. هر بار که انسانی در برابر بی‌عدالتی می‌ایستد، هر بار که دلی به یاد خدا آرام می‌شود و هر بار که نام «یا صاحب‌الزمان» از عمق جان کسی برمی‌خیزد، می‌توان نشانه‌ای از همین حرکت را دید.

البته انکار واقعیت جهان ممکن نیست. ظلم وجود دارد و هر روز چهره تازه‌ای پیدا می‌کند. جنگ، فقر، تبعیض و فروپاشی اخلاقی، تصویر تلخی از جهان ساخته‌اند. بسیاری از مردم زیر بار مشکلات اقتصادی و فشارهای روحی نفس می‌کشند و گاهی امید در نگاهشان کم‌رنگ می‌شود. اما انتظار در فرهنگ شیعه، به معنای چشم بستن بر سختی‌ها نیست؛ انتظار یعنی دیدن همه تاریکی‌ها و در عین حال، باور داشتن به طلوع نور.

منتظر واقعی، جهان را رهاشده و بی‌صاحب نمی‌بیند. او باور دارد که خداوند همچنان تدبیر عالم را در دست دارد و ولیّ او در زمین، ناظر و همراه انسان‌هاست. همین باور است که به دل آرامش می‌دهد؛ آرامشی که نه از بی‌خبری، بلکه از اعتماد به وعده الهی به دست می‌آید.

شاید راست‌ترین خبر همین باشد؛ اینکه امام زمان(عج) در میان ماست و جهان، آرام‌آرام به سمت روز موعود حرکت می‌کند. انتظار، در این معنا، فقط نشستن و چشم دوختن به آینده نیست؛ نوعی همراهی با مسیر ظهور است. هر قدمی به سمت عدالت، مهربانی، صداقت و ایمان، گامی در همین مسیر به شمار می‌آید.

و چه امیدبخش است این باور که روزی پرده‌ها کنار خواهد رفت و انسان خواهد فهمید در تمام لحظه‌های سخت، تنها نبوده است؛ دستی پنهان، جهان را به سمت روشنایی هدایت می‌کرده و حقیقتی زنده، همیشه کنار انسان حضور داشته است؛ حقیقتی به نام «امام زمان(عج)».