قاریان، حلقههای زنجیره حفظ قرآن از صدر اسلام تا امروز
سیدمحسن موسویبلده گفت: قاریان، جلودار روند حفظ قرآن از تحریف بودند و هر کدام حلقهای از زنجیرهای مقدس که نسل به نسل با بیان و قرائت درست، در امر حفاظت از مصحف شریف نقش داشتند.
از زمان نزول قرآن بر پیامبر اکرم(ص) تاکنون و در کوران حوادث، گاها این امر مورد پرسش قرار میگیرد که آیا آنچه بر قلب رسول خدا(ص) نازل شده است، عیناً بدون کم و زیاد هماکنون هم وجود دارد؟
سیدمحسن موسویبلده؛ معلم قرآن اخیراً با بیان مواردی که در جریان رونمایی از دو کتاب «سنت اقراء و نظام اجازات» و «دانش و هنر معلمی» تألیف محمد کاکاوند از قاریان و مدرسان قرآن، آنها را ایراد کرد ضمن تأکید بر این نکته که بزرگترین و مهمترین حافظ قرآن از تحریفات و دخل و تصرفها، خداوند بوده است، به بیان دلایلی میپردازد که احتمال تحریف قرآن را کاملاً رد میکند که در ادامه به خلاصهای از صحبتها میپردازیم:
در قضیه قرآن، اجتهاد راه ندارد به این معنی که در قرآن باید عیناً همان چیزی که فرد قرآنآموز از مربی و استاد خود دریافت میکند را به کار بسته و تکرار کند و به این شکل نیست که چون خود را مشرف بر قواعد صرف و نحوی میداند، لذا قادر باشد چنین ادعا کند که مثلاً این آیه باید اینگونه نازل شده باشد و لذا برخلاف آنچه تاکنون قرائت و شنیده شده باید ادا شود که قطعاً اگر اینگونه بود، امروز اثری از قرآن باقی نمیماند. حتی فرمایش معصومین(ع) نیز از این آفت برحذر نبوده که اتفاقاً همین امر موجب میشود که ملاکی باشد بر اینکه مطمئن باشیم، قرآن عاری از هر گونه تحریف بوده است. معصومین(ع) ملاک صحت اقوال و روایات نقل شده از خود را قرآن معرفی میکنند به این معنی که قرآن را معیار بیاناتی که از ایشان نقل شده دانسته و میگویند آن را با قرآن مقابل کرده و تطبیق دهید، اگر مطابقت داشت، قول ماست و اگر غیر از این بود، در صحت آن تشکیک کنید.
براین اساس باید به این اطمینان دست پیدا کنیم که قرآن بدون تغییر در واژگان و حتی یک حرف از آن به ما رسیده است چرا که اگر غیر از این بود هیچگاه ائمه(ع) آن را به عنوان مرجعی برای همه اعصار در امر صحبت قول خود قرار نمیدادند. آنچه از قرآن به ما رسیده است، تمام همان چیزی است که بدون کوچکترین دخل و تصرف و کم و زیادی از آسمان بر قلب پیامبر(ص) نازل شده است و شک و شبهه در آن قطعاً گناه بزرگی محسوب میشود.
اساساً قرآن مصون از هر گونه صدمه و هجمهای است؛ ما به هم سلام میکنیم؛ حتی به ساحت و پیشگاه پیامبر(ص) و ائمه معصومین(ع) نیز درود میفرستیم اما تاکنون هیچ موردی را تاکنون نه شنیده و نه دیدهایم که مثلاً کسی به خدا و قرآن سلام کند؛ وقتی به فردی یا چیزی سلام میکنیم به این معنی است که اعلام کنیم از سوی ما گزندی در ماهیت، موجودیت و حتی آنچه از موضع آن، بیان میشود وارد نشده و آنها در سلامت و امنیت هستند و به طور قطع قرآن و خداوند به عنوان صاحب قرآن، مبرا از این گزند و صدمه هستند.
خداوند خود حافظ قرآن است و وعده این حفاظت را داده؛ آنجا که میفرماید: «إِنَّا نَحْنُ نَزَّلْنَا الذِّكْرَ وَإِنَّا لَهُ لَحَافِظُونَ» (حجر/ آیه 9) به این معناست که حتی اگر مسلمانان هم قرآن را رها کنند، باز خود خداست که آن را حفظ خواهد کرد؛ البته خدا به این واسطه این مجوز را نمیدهد که تا هر چه مردم میخواهند به تحریف قرآن بپردازند، بلکه مأموریتی به آنها داده شده است که اتفاقاً خود ایشان نیز بخشی از روند حفاظت از قرآن بوده و اساساً به عنوان ابزاری در حفاظت از قرآن معرفی میشوند.
این میان قاریان، پیشاهنگ این روند هستند و هر کدام حلقهای از زنجیرهای مقدس و نورانی هستند که نسل به نسل با بیان و قرائت درست قرآن که در برههای تحت تعلیم قرار گرفتهاند و در امر حفاظت از قرآن نقش دارند. جامعه قاریان از همان ابتدا که معاصران پیامبر(ص) بودند تاکنون از استاد و مربی خود تلقی کرده و همان چیزی را بیان میکنند که به آنها القا شده و این امر مهمی است که مانع از تحریف قرآن میشود.
