لزوم کُنشگری جامعه قرآنی با هدف کاهش خسارات جنگی

 

در جریان جنگ‌های دوازده‌روزه و تحمیلی سوم، شاهد کُنشگری‌های مختلفی از سوی اقشار مردم متناسب با ماهیت اتفاقات بودیم که به ویژه طی این نزدیک به صد روز از گذشت جنگ رمضان در قالب تجمعات خیابانی نمود بیشتری داشت.

 

مردم از هر طیف و گروه اجتماعی در قالب تشکل‌های صنفی یا فردی و خودجوش در اجتماعات شبانه شرکت کرده و علاوه بر حمایت از تمامیت ارضی ایران و رهبر معظم انقلاب، خون‌خواه امام شهید خود بوده و درخواست پیگیری و محکومیت امریکا و رژیم صهیونیستی به عنوان جنایتکار جنگی بوده و هستند.

 

کارکرد دیگر برگزاری این تجمعات، ایجاد حس همدلی و یکپارچگی میان اقشار مختلف مردم صرف نظر از هر نوع تفکر و نگرش حزبی و سیاسی است که بنا به تعبیر رهبر شهید انقلاب اسلامی از آن می‌توان به «اتحاد مقدس» یاد کرد. چنین حضور پرشوری اما مقوم نیروهای مسلح در جریان مقابله با این تجاوزگری دشمن بود مبنی بر اینکه باید پاسخ جانانه و درخوری در برابر این تجاوزگری داد و اینکه باز به تعبیر شهید امام خامنه‌ای «دوره بزن و در رو گذشته؛ بزنید، می‌خورید» و انصافاً هم شاهد بودیم که در جریان دو جنگ اخیر نیروهای مسلح با اتکا به نیروی ایمان و پشتوانه مردمی، نیروهای متخاصم را به خواری کشیدند و تمامی معادلات و پیش‌فرض‌های آنها را برهم زدند.

 

اما جامعه قرآنی یکی از همان اقشار پُرنفوذ مردمی در جریان حماسه‌آفرینی مردمی در این ایام بود؛ قشری که با توجه به تقدس فعالیتی که دارند همواره مورد اعتماد و وثوق مردمی بوده و اتفاقاً با کُنشگری‌های صنفی و نهادی خود و حضور در این تجمعات توانستند در هر چه باشکوه‌تر برگزار شدن آن نقش‌آفرینی کنند. برنامه‌های متعدد قرآنی، کُرسی‌های تلاوت، همخوانی سوره «فتح» که از سوی رهبر شهید انقلاب اسلامی نیز قرائت آن در چنین هنگامه‌ای، مؤکداً توصیه شده بود، تأثیر بسیار مثبتی در ایجاد این حس همدلی و یکپارچگی به جای گذاشت و بعضاً جامعه قرآنی با صدور بیانیه و پویش‌هایی نیز توانستند این اثرپذیری را در حفظ روحیه و امیدبخشی در میان مردم و حتی نیروهای جان بر کف مسلح در صف نخست پیکار با دشمن، دوچندان کنند.

 

با این وجود باید در این برهه از زمان به این نکته بیش از پیش توجه کرد و آن اینکه هر چند همچنان شرایط حاکم جنگی است و نمی‌توان به وعده‌های دروغین دشمن دل‌خوش کرد و به تعبیری همچنان باید دست روی ماشه داشت. در شرایط کنونی ما از فاز نظامی فاصله گرفته‌ایم و نزدیک به دو ماه است با وجود همه تحرکات مشکوک و بعضاً نقض آتش‌بس از سوی دشمن، نگرانی‌ها از این بابت که همچنان باید زیر آماج حملات موشکی و پهپادی دشمن روزگار سپری کنیم، تقلیل یافته است.

 

در چنین شرایطی با فرض تداوم تجمعات شبانه که همچنان امیدواری را در میان آحاد مردم تزریق می‌کند باید به جنبه‌های دیگری از این مقاومت مقدس نیز توجه کرد و فاصله گرفتن از فاز نظامی جنگ، این امکان را به هر یک از ما می‌دهد که به دنبال ترمیم خساراتی باشیم که ناخواسته همچون جنگ، به مردمان این سرزمین، تحمیل شد؛ عده‌ای عزیزان خود را از دست دادند، عده‌ای شاهد خرابی و ویرانی خانه و کاشانه خود بودند و بسیاری از تألمات روحی و روانی که متأثر از این اتفاقات در مردم ایجاد شد و لذا این امر موجب می‌شود که در این زمانه با تمام توش و توان خود به دنبال جبران این خسارات وارده باشیم، چرا که صرفاً تداوم این کُنشگری (تجمعات در میادین و معابر) و بعضاً صدور بیانیه و برگزاری پویش‌های مردمی در عین مفید بودن اما بروز شکلی انفعالی در مواجهه با این خسارات را در پی خواهد داشت.

 

به طور قطع در این راستا، توقع از اقشاری همچون جامعه قرآنی به سبب فعالیت مقدسی که در حال انجام آن هستند، بیش از سایرین است؛ تقریباً سه هفته پیش کاروانی متشکل از اساتید، قاریان و فعالان قرآنی با عنوان «یاوران قرآنی میناب» برای دلجویی از خانواده دانش‌آموزان قربانی مدرسه «شجره طیبه» این شهر و برگزاری محافل قرآنی، به استان هرمزگان عزیمت کردند. چنین اقدامی بسیار ستوده و قابل ستایش است اما به نظر می‌رسد که کافی نیست! 

 

هر یک از اهالی جامعه قرآنی کشور صرف نظر از فعالیتی که در عرصه‌های آموزش، تلاوت و مواردی از این دست دارند، به حِرَف و مشاغل گوناگونی مشغولند. این امر خود ظرفیتی را به وجود می‌آورد که بتوانند با اتکا به آن و همچنین امتیاز و اعتباری که به واسطه فعالیت قرآنی به دست آورده‌اند، حضور مؤثر و پررنگتری را در عرصه ترمیم و سازندگی خرابی و ویرانی‌های ناشی از جنگ داشته باشند که اتفاقاً به جهت وثوق و اعتبار مضاعفی که انس دائمی آنها با قرآن از سوی آنها نزد مردم به وجود آورده است، به شرط پیشقدم شدن در این عرصه طیفی از مردم را در یک حرکت جهادی و خودجوش با خود همراه خواهند کرد.

 

این امر از سوی جامعه قرآنی مسبوق به سابقه بوده و به ویژه در سال‌های اخیر شاهد بودیم برخی از فعالان قرآنی که تخصص در حوزه‌های گوناگون پزشکی داشتند در جریان یک فعالیت جهادی و خودجوش درصدد رفع حوائج پزشکی مردم در برخی از شهرهای کم‌برخوردار و محروم بودند و شرایط کنونی نیز بستر و مجالی را فراهم آورده است که این قشر از جامعه در کنار فعالیت مستمر و مؤثر قرآنی خود، به امر کنشگری خود در عرصه‌های گوناگون مورد احتیاج مردم جنگ‌زده نیز بپردازند.