
به گزارش ایکنا از آذربایجانشرقی، فریدون عباسی در سال ۱۳۳۷ در شهر کازرون دیده به جهان گشود؛ دیاری که همواره مردانی دلاور و اندیشمند را در دامان خود پرورانده است. از همان کودکی، نبوغ و سختکوشی در سیمای او آشکار بود. تحصیلات عالی خود را در رشته فیزیک هستهای ادامه داد و با تلاش شبانهروزی، به یکی از چهرههای برجسته علمی کشور بدل شد. او دکترای خود را در فیزیک هستهای از دانشگاه شهید بهشتی دریافت کرد و سالها بهعنوان استاد دانشگاه فعالیت علمی و پژوهشی داشت.
با آغاز حرکت پرشتاب ایران در عرصه فناوریهای پیشرفته، در صف نخست مجاهدان علمی قرار گرفت. تخصص او در حوزه فیزیک هستهای، بهویژه در غنیسازی اورانیوم و تولید ایزوتوپهای پایدار، باعث شد تا به یکی از چهرههای کلیدی برنامه هستهای ایران بدل شود. عضو فعال سازمان انرژی اتمی ایران بود و سالها در خط مقدم توسعه فناوری بومی انرژی هستهای، در برابر فشارها، تحریمها و تهدیدهای بیگانگان ایستادگی کرد. در سالهای حساس پس از ترور شهید مجید شهریاری، به ریاست سازمان انرژی اتمی منصوب شد و این مسئولیت خطیر را با شجاعت، تدبیر و دانش راهبری کرد.
نام شهید دکتر عباسی در فهرست سیاه دشمنان پیشرفت ایران قرار گرفت؛ چرا که او نه فقط دانشمند بود، بلکه نماد استقلال علمی ملت ایران بهشمار میرفت. در ۲۹ نوامبر ۲۰۱۰ (۸ آذر ۱۳۸۹)، هدف عملیات تروریستی از سوی عوامل موساد و سرویسهای بیگانه قرار گرفت. تروریستها با استفاده از بمب مغناطیسی، در نزدیکی دانشگاه شهید بهشتی، قصد جان او را داشتند. اما به فضل الهی و با ایثارگری همسر فداکارش، از این سوءقصد جان سالم به در برد، اگرچه به شدت مجروح شد. این واقعه، نه تنها از عزم او نکاست، بلکه شعله ارادهاش را فروزانتر کرد. شهید عباسی با وجود جراحات، به جهاد علمی خود ادامه داد و در دفاع از پیشرفت کشور، حتی لحظهای عقب ننشست.
او پس از ترور نافرجام، از سوی محمود احمدینژاد به ریاست سازمان انرژی اتمی منصوب شد و تا سال ۱۳۹۲ در این جایگاه خطیر فعالیت کرد. دوران ریاست دکتر عباسی، یکی از مهمترین مقاطع در تاریخ فناوری هستهای ایران بود؛ دورانی که ایران با وجود شدیدترین تحریمها و فشارهای جهانی، راه خود را در بومیسازی چرخه کامل سوخت هستهای ادامه داد. او همچنین در سالهای بعد، با حضور در عرصه قانونگذاری بهعنوان نماینده مردم کازرون در مجلس شورای اسلامی، صدای دانش، اقتدار و منافع ملی در خانه ملت شد.
سرانجام، دشمنان ایران تاب نیاوردند که فرزندی دیگر از این مرز و بوم چراغ راه آینده شود. در سحرگاه 23 خردادماه سال 1404 با دستانی آلوده به خیانت، بار دیگر علم و ایمان را هدف گرفتند و این بار نیز پیکری دیگر از پیکره بیادعای دانشمندان ایرانی بر زمین افتاد. شهادت دکتر فریدون عباسی، نه پایان که آغاز فصل تازهای از مقاومت علمی است؛ راهی که با خون آغاز شد، با ایمان ادامه یافت و اکنون با شهادت، به رمز ماندگاری تبدیل شده است.