حجتالاسلام سیدابوالفتح دعوتی:
قرآن را با بهرهمندی از فارسی موزون ترجمه کردم
حجتالاسلام والمسلمین سیدابوالفتح دعوتی در مراسم رونمایی از ترجمه فارسی قرآن به صورت آهنگین گفت: بسیاری از آیات را نمیتوان به شکل منظوم و شعرگونه ترجمه کرد و باید به دنبال شکلی از ترجمه بود که حد فاصل میان نثر و نظم باشد؛ کاری که شخصاً سعی کردم آن را در ترجمه به کار بندم و نتیجه کار شعر نیست، بلکه ترجمهای بر پایه فارسی موزون است.
به گزارش خبرنگار ایکنا، حجتالاسلام والمسلمین سیدابوالفتح دعوتی مترجم قرآن و پژوهشگر دینی در مراسم رونمایی از ترجمه فارسی قرآن به شکل آهنگین که صبح امروز دوشنبه 25 خردادماه در ایکنا برگزار شد، درباره روند این ترجمه که حدود 15 سال با حوصله و ذوق ادبی انجام شده است و درباره انگیزه خود از ترجمه به شکل آهنگین گفت: مدتها بود که موضوعی توجه من را جلب کرده بود و آن اینکه مسیحیان تهران از اشخاص ادیبی دعوت کرده بودند تا کتاب مقدسشان را به شکل موزون بنویسند هر چند که این توفیق حاصل نشد و در برگردان کتاب انجیل به فارسی اغلب شاهد یک متن ساده و منثور هستیم.وی ادامه داد: این امر موجب شد که من به این فکر بیفتم که میتوان این ایده را در مورد ترجمه فارسی قرآن پیاده کرد. خاطرم هست که سوره «الرحمن» را به این شیوه ترجمه کردم و نخستینبار آن را به غلامعلی حدادعادل؛ رئیس فرهنگستان ادب و زبان فارسی ارائه دادم؛ وی گفت کار پسندیدهای است، اما به نظر میرسد خیلی دور از دسترس باشد که بتوان کل قرآن را به این شکل ترجمه کرد و لذا این امر من را بیش از پیش مصمم به انجام این کار کرد و زمان بسیار زیادی نیز برای آن صرف کردم.
این پیشکسوت قرآنی تصریح کرد: کار بسیار دشواری بود، چرا که حتی اگر میخواستم این ترجمه را به نظم درآورده و در قالبهای شعری آن را تنظیم کنم با توجه به سوابق ادبی و قریحه ذاتی که دارم، کار آسانتری پیش روی من بود اما ترجمه و نگارش قرآن به این شکل که به تعبیر آیتالله العظمی جوادی آملی، وزنی حماسی و قریب به شاهنامه فردوسی دارد، این امر را به مراتب سخت میکرد.
دعوتی گفت: ترجمه آهنگین قرآن به آیات عظام عبدالله جوادی آملی، ناصر مکارم شیرازی، حسین نوری همدانی و مرحوم لطفالله صافی گلپایگانی ارائه شد و نظر مثبت ایشان را به خود جلب کرده و آن بزرگواران این حقیر را مورد تفقد و تحسین خود قرار دادند.
وی افزود: از آیتالله جوادی آملی خواستم که برای این ترجمه تقریظی بنویسند که ایشان گفتند این ترجمه خود تقریظ است؛ زبان حماسی در آن به کار رفته که میتواند مخاطبان زیادی را به خود جلب کند. آیات عظام مکارم شیرازی و مرحوم صافی گلپایگانی به سبب کهولت سن تنها پذیرای من به قدر خوانش ترجمه چندین آیه بودند و از این اقدامی که صورت گرفت، ابراز خرسندی و رضایت کردند.
دعوتی گفت: آیتالله العظمی نوری همدانی نیز مدتها پیش تقریظی پیرامون این ترجمه مرقوم فرمودند و البته باید به دنبال آن در مدارک و دستنوشتههایی که در اختیار دارم بگردم، اما خاطرم هست که معظمله نیز استقبال خوبی از این اقدام قرآنی به عمل آوردند.
وی با اشاره به آغاز ترجمه قرآن تصریح کرد: البته در ابتدا با پیشرفت کار احساس کردم که به ورطه تکرار افتادهام و ترجمه من مانند سایر آثار مترجمان است که تا حدودی نیز به همان روش پیش رفتم و سوره «بقره» و بخشی از جزء سیام را ترجمه کردم، اما در ادامه با تأثیر از برخی جریانات تصمیم گرفتم، این شیوه را تغییر دهم و به سمت استفاده از کلام آهنگین در ترجمه، متمایل شدم.
دعوتی با اشاره به اغلب ترجمههای فارسی که بنا بر یک سنت و روال تکراری ترجمه شدهاند، تصریح کرد: بسیاری از آیات را نیز نمیتوان به شکل منظوم و شعرگونه ترجمه کرد و باید به دنبال شکلی از ترجمه بود که حدفاصل میان نثر و نظم باشد؛ کاری که شخصاً سعی کردم آن را در این ترجمه به کار بندم. نتیجه کار شعر نیست، بلکه ترجمهای بر پایه فارسی موزون است.
این پژوهشگر قرآنی گفت: از جمله باورهایم که در جریان ترجمه فارسی قرآن تبدیل به یقین شد؛ معجزه بودن قرآن است! تصور کنید، قرآن در شرایطی بر پیامبر اکرم(ص) نازل شد که هیچ وسیلهای همچون فناوریهای امروز در زمینه ثبت و ضبط وجود نداشت، از سویی پیامبر(ص) نیز تا پیش از این سوادی برای خواندن و نوشتن نداشت. این در حالی است که هر بار ایشان به قرائت آیات میپرداختند، آنچه تلاوت میشد درست همان چیزی بود که پیشتر بر زبان مبارک جاری شده بود و هیچکس از اطرافیان ایرادی مبنی بر اینکه پیامبر(ص) در نوبت قبل، چیز دیگری را قرائت کردند، نمیگرفتند؛ این امر خود دلیل محکمی بر اعجاز قرآن است.
دعوتی در پایان افزود: این در حالی است که شخصی مثل من روز قبل که اراده به ترجمه واژگان یا آیهای از قرآن میکردم، فردا که مجدد به سراغ ترجمه روز قبل میرفتم، پیش خود میگفتم که ای کاش به شکلی دیگر و با استخدام واژگان دیگری اقدام به این کار کرده بودم. مراد آن است که کاری که ارائه شده است، خالی از اشکال و ایراد نیست. این مقایسه بیش از پیش بر حقانیت قرآن و دین محمدی صحه میگذارد.
انتهای پیام 
