سیاستمدار هندی: تخریب مسجد بابری روزی سیاه در تاریخ هند بود
دبیرکل و سخنگوی هیئت حقوق شخصی شیعیان سراسر هند، تخریب مسجد بابری را روزی سیاه در تاریخ قانون اساسی هند توصیف کرد.
به گزارش ایکنا به نقل از pakistantoday، مولانا یعسوب عباس، دبیرکل و سخنگوی هیئت حقوق شخصی شیعیان سراسر هند، تخریب مسجد بابری در ۶ دسامبر ۱۹۹۲ را «روزی سیاه در تاریخ قانون اساسی هند» توصیف و تأکید کرد که این حادثه باعث اندوه گسترده در سراسر کشور شد و نقض جدی اصول قانون اساسی و حقوق شهروندان محسوب می‌شود.
اظهارات عباس در پی بحث‌های سیاسی جدید پیرامون تخریب مسجد مطرح شد که با اظهارات سونیا گاندی، رهبر حزب کنگره، برانگیخته شد. این اظهارات، انتقاد رهبران حزب بهاراتیا جاناتا را در بحبوحه تبادل اتهامات در مورد مسئولیت وقایع سال ۱۹۹۲ به دنبال داشت.
عباس اظهار داشت که اندوه پس از تخریب مسجد بابری محدود به سونیا گاندی نیست، بلکه بخش‌های وسیعی از جامعه هند را در بر می‌گیرد و خاطرنشان کرد که تعداد کمی این رویداد را جشن گرفتند، در حالی که اکثر شهروندان غرق در غم و اندوه بودند.
او تأکید کرد که مسئله تخریب یک ساختمان یا ساخت ساختمان دیگر نیست، بلکه احترام به قانون اساسی هند و رعایت حقوقی است که برای همه شهروندان تضمین می‌کند. او تخریب مسجد را نقض اصول قانون اساسی که کشور بر اساس آن بنا شده دانست.
عباس از احزاب سیاسی خواست تا از اختلافات مربوط به معابد و مساجد فراتر رفته و توجه خود را بر مسائل مبرم اجتماعی و اقتصادی، در درجه اول مبارزه با فقر و بیکاری، فراهم کردن فرصت‌های آموزشی و بهبود شرایط زندگی شهروندان متمرکز کنند.
در همین راستا، وارث پاتان، سخنگوی ملی شورای مسلمانان سراسر هند (AIMIM)، روز تخریب مسجد بابری را یکی از تاریک‌ترین روزها در تاریخ دموکراسی هند توصیف و اتهام وجود توطئه پشت این تخریب را تکرار کرد.
پاتان در بیانیه‌‌ای که بحث سیاسی در مورد مسئولیت تاریخی تخریب مسجد را تشدید کرد، کنگره ملی هند، به همراه حزب بهاراتیا جاناتا (BJP)، حزب راشتریه سوایمسواک سنگ (RSS) و حزب ویشوا هندو پریشاد (VHP) را مسئول این حادثه دانست.
تخریب مسجد بابری، واقع در شهر آیودیا در ایالت اوتار پرادش هند، به ۶ دسامبر ۱۹۹۲ برمی‌گردد، زمانی که توسط گروهی از فعالان هندو تخریب شد، حادثه‌ای که به دنبال آن شورش‌های گسترده و خشونت‌های جمعی رخ داد.
بحث‌های تازه پیرامون این مسجد، علیرغم گذشت بیش از سه دهه از تخریب آن، در بحبوحه درخواست‌ها برای احترام به حقوق اساسی و ترویج همزیستی مسالمت‌آمیز میان جوامع مذهبی متنوع این کشور، نشان‌دهنده حساسیت این موضوع در چشم‌انداز سیاسی و مذهبی هند است.
انتهای پیام مطالب مرتبط
