معرفت و ادب

شب‌های قدر، تنها فرصت‌هایی برای خواندن دعای کمیل و استغفار نیستند؛ بلکه لحظات‌اند برای «بازاندیشی» در زیست ایمانی، برای «ویران شدن» و دوباره «آرایییدن»ِ درون. در این شب‌ها، از فرازِ منبرها و در خلوتِ سفره‌های دعا، پرسشی بنیادین می‌طلبد: چگونه می‌توانیم از این فرصت‌های گران‌قدر، بیش از آن‌چه تاکنون کرده‌ایم، بهره ببریم؟ این نوشتار، به پرسشی مهم پاسخ می‌دهد: شب‌های قدر چگونه می‌توانند نقطه‌ای برای بازاندیشی در زیست ایمانی انسان باشد؟ در این مسیر، از «حیرت» سخن می‌گوییم؛ نه آن حیرتِ گذرا که انسان را سرگردان می‌کند، بلکه حیرتی که از جنسِ «آگاهی» و «تربیت» است؛ نه خروجی احساس، بلکه میوه‌ سیر و سلوکی بلند. با زبانی که آمیخته است از آیات قرآن کریم، روایات معصومین(ع) و اشعار حکیمان، به این پرسش می‌پردازیم که چرا پیامبر اکرم(ص) مأمور به «طلبِ ازدیاد علم» شد و حتی در لحظاتِ برتر، از ایشان خواسته شد: «اللَّهُمَّ زِدْنِی فِیکَ حِیرَةً».

حضرت سعدی در حکایتی که خاطره‌ای از خود است بر فقر و عدم توانایی تهیه کفش می‌پردازد تا آنکه با دیدن فردی که از نعمت پا بی‌بهره بوده؛ بر رحم و لطف خدا تاملی بیشتر کرده و صبر و قناعت را راهگشای حل تمامی مشکلات دنیایی و ایمانی انسان معرفی می‌کند.

گروه حوزه‌های علمیه: اگرچه در تاریخ هستند زنانی که الگوی تمام عیار برای همه بشریت‌اند و در راس آنان حضرت فاطمه زهرا(س)، حضرت مریم، آسیه همسر فرعون و ... که حتی برخی در قرآن نیز به بزرگی یاد شده‌اند، اما کم نیستند زنانی که در مراتب بعد الگوهایی قابل اتکا برای زنان در درجه اول و برای همه انسان‌ها در درجه بعدی هستند.