آشنايی با آيتالله «محمدی بايعكلايی» مؤسس حوزه علميه نكا
آيتالله شيخ «علی محمدی بايع كلايی (ره)» مؤسس حوزه علميه مهديه و امام جماعت فقيد مسجد حضرت ابوالفضل (ع) شهرستان نكا يكی از جمله استادان حوزه علميه است كه در راستای ترويج فرهنگ دينی و قرآنی در استان مازندران گامهای مهمی برداشت.
به گزارش خبرنگار افتخاری خبرگزاری قرآنی ايران (ايكنا) در نكا، وی در سال 1311 هجری شمسی در روستای گلورد شهرستان نكا ديده به جهان گشود و در سن چهار سالگی پدر خويش را كه يكی از مؤمنان و معتمدان روستا بود و مشربی روحانی داشت از دست داده و تحت سرپرستی مادری فداكار و پرتلاش قرار گرفت.
والده وی از خانوادهای روحانی بود و به همين سبب ايشان را در سن پنج سالگی نزد يكی از روحانيون منطقه برد تا مقدمات دروس حوزوی اعم از قرآن و صرف را بياموزد.
وی به مدت پنج سال در محضر آن روحانی به تحصيل مقدمات علوم حوزوی اشتغال داشت و در اين مدت علاوه بر تحصيل، رفع مشكلات و مشقّات خانه به دوش وی بود.
در سن 10 سالگی برای طی مراحل بالاتر دروس حوزوی به حوزه علميه كوهستان فرستاده شد تا از محضر عالم جليلالقدر، عارف كامل و استاد بزرگ، آيتالله حاج شيخ «محمد كوهستانی (ره)» استفاده كند.
از اين به بعد صفحه ديگری از زندگی ايشان گشوده شد كه پايهگذار زندگی علمی و ترقی و تكامل معنوی روحانی ايشان بوده است؛ اين شاگرد ممتاز عارف بزرگ كم كم توانست استعدادهای بالقوه خويش را آشكار سازد تا جايی كه پس از چندی جزو افراد بسيار نزديك اين عارف بزرگ شد.
علاقه وافر وی به كسب علم و دانش در اين مدت باعث شد بعضاً برای مطالعه آنچنان كه خودش میگويد در اثر كمبود سوخت چراغ در بعضی از شبها از نور ماه استفاده میكرد و حتی يك بار آيتالله كوهستانی (ره) ايشان را در اين حال ديده بودند كه ضمن منع اين كار شخصاً اقدام به تأمين سوخت مورد نياز كردند.
سرانجام پس از 14 سال كسب علم و معرفت از محضر آن عارف بزرگ برای ادامه تحصيل به حوزه علميه قم عزيمت كردند و از محضر اساتيد بزرگ آن زمان همچون امام خمينی (ره)، آيتالله مرعشی نجفی (ره)، آيتالله بروجردی (ره)، آيتالله گلپايگانی (ره) و آيتالله صدر اصفهانی (ره) بهرهمند شد و چنانچه خودش نوشته خاطره شكوه و عظمت علمی و معنوی امام خمينی (ره) برای هميشه در جان ايشان باقی مانده است.
از هم بحثان ايشان در اين مدت كه از درس امام راحل استفاده میكردند بزرگانی همچون استاد علامه شهيد مطهری (ره) را میتوان نام برد.
پس از هفت سال استفاده از اساتيد حوزه مقدسه قم برای كسب فيض از مضجع شريف حضرت اميرالمؤمنين (ع) و عروج به مدارج علمی بالاتر به حوزه نجف اشرف هجرت كردند و در مدت پنج سال در نجف از اساتيد بزرگ آن روز همچون آيات عظام حكيم (ره)، خوئی (ره)، شاهرودی (ره) و سيد عبدالله شيرازی (ره) فقه، اصول و علوم متداول آن روز را فرا گرفت و به درجه اجتهاد نائل آمد و از آيات عظام شيرازی، گلپايگانی، عبدالاعلی موسوی، شاهرودی، حكيم و آقا بزرگ تهرانی اخذ درجه اجتهاد يا اجازات كرد.
پس از آن به وطن بازگشت و به فرمان و انتصاب آيتالله كوهستانی در روستای بايعكلای شهرستان نكا و روستای اطراف و حومه مشغول نشر فقه آل محمد (ص) شد و 15 سال در منصب امامت موقت جمعه نكا به خدمت فرهنگی ادامه داد.
تأسيس حوزه علميه مهديه به مساحت 500 متر در سال 1371 با حضور برخی علما و روحانيون منطقه و نماينده فقيد ولیفقيه در استان مازندران مرحوم آيتالله روحانی، صدقه جاريه و باقياتالصالحات از خود باقی گذاشتند.
وی دست به تأليف كتاب و جزواتی نيز زد كه «عقايد الناجيه و القطره فی الفطره» از جمله آنهاست و تفريظاتی از سوی آيات عظام آقا بزرگ تهرانی، سيد عبدالله شيرازی، محمد جواد طباطبائی تبريزی، عبدالاعلی موسوی سبزواری، سيد احمد موسوی مستنبط، محمد مهدی خوانساری اصفهانی بر كتاب عقايد الناجيه ايشان درج شده است.
سرانجام پس از عمری تلاش و خدمت خالصانه در سپيده دم روز چهارشنبه سوم دی ماه سال 76 هنگامی كه منادی اذان صبح را ندا میداد دعوت حق را لبيك گفت و به ملكوت اعلی و جوار ائمه اطهار (ع) عروج كرد.
والده وی از خانوادهای روحانی بود و به همين سبب ايشان را در سن پنج سالگی نزد يكی از روحانيون منطقه برد تا مقدمات دروس حوزوی اعم از قرآن و صرف را بياموزد.
وی به مدت پنج سال در محضر آن روحانی به تحصيل مقدمات علوم حوزوی اشتغال داشت و در اين مدت علاوه بر تحصيل، رفع مشكلات و مشقّات خانه به دوش وی بود.
در سن 10 سالگی برای طی مراحل بالاتر دروس حوزوی به حوزه علميه كوهستان فرستاده شد تا از محضر عالم جليلالقدر، عارف كامل و استاد بزرگ، آيتالله حاج شيخ «محمد كوهستانی (ره)» استفاده كند.
از اين به بعد صفحه ديگری از زندگی ايشان گشوده شد كه پايهگذار زندگی علمی و ترقی و تكامل معنوی روحانی ايشان بوده است؛ اين شاگرد ممتاز عارف بزرگ كم كم توانست استعدادهای بالقوه خويش را آشكار سازد تا جايی كه پس از چندی جزو افراد بسيار نزديك اين عارف بزرگ شد.
علاقه وافر وی به كسب علم و دانش در اين مدت باعث شد بعضاً برای مطالعه آنچنان كه خودش میگويد در اثر كمبود سوخت چراغ در بعضی از شبها از نور ماه استفاده میكرد و حتی يك بار آيتالله كوهستانی (ره) ايشان را در اين حال ديده بودند كه ضمن منع اين كار شخصاً اقدام به تأمين سوخت مورد نياز كردند.
سرانجام پس از 14 سال كسب علم و معرفت از محضر آن عارف بزرگ برای ادامه تحصيل به حوزه علميه قم عزيمت كردند و از محضر اساتيد بزرگ آن زمان همچون امام خمينی (ره)، آيتالله مرعشی نجفی (ره)، آيتالله بروجردی (ره)، آيتالله گلپايگانی (ره) و آيتالله صدر اصفهانی (ره) بهرهمند شد و چنانچه خودش نوشته خاطره شكوه و عظمت علمی و معنوی امام خمينی (ره) برای هميشه در جان ايشان باقی مانده است.
از هم بحثان ايشان در اين مدت كه از درس امام راحل استفاده میكردند بزرگانی همچون استاد علامه شهيد مطهری (ره) را میتوان نام برد.
پس از هفت سال استفاده از اساتيد حوزه مقدسه قم برای كسب فيض از مضجع شريف حضرت اميرالمؤمنين (ع) و عروج به مدارج علمی بالاتر به حوزه نجف اشرف هجرت كردند و در مدت پنج سال در نجف از اساتيد بزرگ آن روز همچون آيات عظام حكيم (ره)، خوئی (ره)، شاهرودی (ره) و سيد عبدالله شيرازی (ره) فقه، اصول و علوم متداول آن روز را فرا گرفت و به درجه اجتهاد نائل آمد و از آيات عظام شيرازی، گلپايگانی، عبدالاعلی موسوی، شاهرودی، حكيم و آقا بزرگ تهرانی اخذ درجه اجتهاد يا اجازات كرد.
پس از آن به وطن بازگشت و به فرمان و انتصاب آيتالله كوهستانی در روستای بايعكلای شهرستان نكا و روستای اطراف و حومه مشغول نشر فقه آل محمد (ص) شد و 15 سال در منصب امامت موقت جمعه نكا به خدمت فرهنگی ادامه داد.
تأسيس حوزه علميه مهديه به مساحت 500 متر در سال 1371 با حضور برخی علما و روحانيون منطقه و نماينده فقيد ولیفقيه در استان مازندران مرحوم آيتالله روحانی، صدقه جاريه و باقياتالصالحات از خود باقی گذاشتند.
وی دست به تأليف كتاب و جزواتی نيز زد كه «عقايد الناجيه و القطره فی الفطره» از جمله آنهاست و تفريظاتی از سوی آيات عظام آقا بزرگ تهرانی، سيد عبدالله شيرازی، محمد جواد طباطبائی تبريزی، عبدالاعلی موسوی سبزواری، سيد احمد موسوی مستنبط، محمد مهدی خوانساری اصفهانی بر كتاب عقايد الناجيه ايشان درج شده است.
سرانجام پس از عمری تلاش و خدمت خالصانه در سپيده دم روز چهارشنبه سوم دی ماه سال 76 هنگامی كه منادی اذان صبح را ندا میداد دعوت حق را لبيك گفت و به ملكوت اعلی و جوار ائمه اطهار (ع) عروج كرد.
