پرداختن به زوايای پنهان باعث توهين به روحانيت در سينما نشود

گروه هنر: ممكن است در فيلمی به آن دسته افرادی كه لباس روحانيت را به سرقت برده‌اند، نگاه شود اما اينكه بخواهيم در اكثر آثار سينمايی آن را محور قرار دهيم و هدف پرداختن به زوايای پنهان اين قشر عنوان شود، ظلم به روحانيت است.

حجت‌الاسلام والمسلمين سيدجواد موسوی هوايی، معاون آموزشی و پژوهشی سازمان تبليغات اسلامی در گفت‌وگو با خبرگزاری بين‌المللی قرآن(ايكنا)، درباره جايگاه روحانيت در سينمای پس از انقلاب، اظهار كرد: پرداختن به مسائل دينی و مسائلی كه مرتبط به سطوح مختلف جامعه ما می‌شود با ابزارهای مختلفی قابل انجام است. در بحث هنر نيز اين ابزار قادر است كه مفاهيم دينی را ماندگار جلوه كند، همانگونه كه مقام معظم رهبری در سخنانشان تاكيد داشتند كه برای ماندگار كردن ارزش‌های دفاع مقدس لازم است كه اين مضامين با هنر عجين شود.

وی افزود: البته درباره اينكه تا چه حد قشر روحانی در جامعه امروز تاثيرگذار است می‌توان يك ريشه تاريخی را جست‌و‌جو كرد؛ چراكه قبل از اسلام نيز شاهد بوديم كه موبدان تاثيرات خاص خود را به روی جامعه و پادشاهان داشتند. پس از ورود اسلام عزيز نيز پيام سعادت‌بخش اين مكتب آسمانی توسط رسول (ص)، امامان معصوم و سپس شاگردان بلافصل و با فاصله به مردم منتقل می‌شد. اين مسئله نشان می‌دهد كه رجوع جاهل به عالم از تاريخ خلقت وجود داشته و خواهد داشت.

اين كارشناس علوم دينی ادامه داد: رجوع مردم به روحانيت اصيل و علمای ربانی تنها به مسائل دينی و اخلاقی خلاصه نمی‌شود، بلكه در مسائل سياسی و اجتماعی هم چنين رهنمودهايی از طرف روحانيت در طول تاريخ اسلام مشاهده شده است. برای اين گفته نيز مثال‌های فراوانی چون؛ ميرزای نائينی، ميرزای شيرازی، حضرت امام (ره)، مقام معظم رهبری و مراجع تقليد وجود دارند؛ شخصيت‌هايی كه اشارات آنها به انسان‌ها كمك كرده تا طريق انسانيت را پيدا كنند. با توجه به اين توضيحات ما بايد بررسی كنيم كه روحانيت در سينما چگونه قابل پرداخت است تا بتوانيم به واسطه اين ابزار جايگاه و ارتباط مردم و روحانيت را تقويت كنيم.

وی درباره محورهايی كه سينما می‌تواند به واسطه آن به بحث روحانيت بپردازد، چنين گفت: محور مورد نظر در اين زمينه نيز بايد همان بخش‌هايی باشد كه در اسلام، قرآن و سيره اهل بيت(ع) وجود دارد، البته ممكن است فرد بی‌تقوايی وجود داشته باشد كه خود را در لباس روحانيت جا كرده باشد، اما نبايد آن فرد را روحانی ناميد، بلكه فردی است كه لباس روحانيت را سرقت كرده است.

حجت‌الاسلام موسوی هوايی گفته فوق را چنين تكميل كرد: منظور اين است كه ممكن است در فيلمی نگاه شود به آن دسته افرادی كه لباس روحانيت را به سرقت برده‌اند، اما اينكه بخواهيم در اكثر آثار سينمايی آن را محور كنيم ظلم به روحانيت است. اين نكته را هم به اين دليل مطرح كردم كه برخی هنرمندان ممكن است بگوييد كه ما قصد داشتيم زوايای پنهان را هم مورد توجه قرار دهيم.

وی متذكر شد: در ميان توليدات سينمايی فيلم‌هايی چون «زير نور ماه» و «طلا ومس» وجود دارند كه نگاهی خوب و شايسته به قشر روحانيت داشته‌اند. اين آثار توانسته‌اند حتی افرادی را كه مخاطبان شبكه‌های داخلی نيستند را به نوعی جذب روحانيت كند. در اين ميان بودند كارهايی نظير «مارمولك» هم كه نگاه چالش برانگيزه به روحانيت داشت؛ فيلمی كه به واسطه عنوانش، سبب برخی بی‌مهری‌ها نسبت به روحانيت شد. در اين ميان لازم به ذكر است كه اگر اين رفتار با قشری ديگر چون پزشكان صورت می‌گرفت شاهد اعتراضات همه‌جانبه اين قشر بوديم، اما چون روحانيت در حكومت حضور دارد و ممكن است انگ استفاده از قدرت را بخورد اين قشر بدون مدافع است.

وی درباره فيلم «رسوايی» كه هم‌اكنون در حال اكران است، نيز چنين گفت: من اين فيلم را هنوز نديده‌ام، اما آنگونه كه گفته‌اند نقاط ضعف اين كار بيش از نقاط مثبتش است. در اين كار به نوعی از برخی مسائل غير اخلاقی در شكل پنهانش استفاده شده كه در سينمای آمريكا فاكتور مهمی برای جذب تماشاگر است.

حجت‌الاسلام هوايی در پايان خاطرنشان كرد: پرداختن به روحانيت بايد توسط كسانی چون مجيدی، و حاتمی كيا انجام شود؛ افرادی اين قشر را به خوبی می‌شناسند و می‌توانند تصويرگر درستی از روحانيت باشند. روحانيتی كه برای جامعه همچون طبيبی است كه درد و رنج‌هايش را آلام می‌بخشد.