کد خبر: 1228762
تاریخ انتشار : ۲۸ ارديبهشت ۱۳۹۲ - ۱۰:۰۴
نقد سياست‌های هنری وزارت ارشاد در دولت دهم/ آرش دادگر

نگرش دولت‌های مختلف به تئاتر همواره نامهربانانه بوده است

وضعيت تئاتر را نمی‌توان در ادوار مختلف دولت‌هايی كه با انتخاب مردم بر سر كار آمده‌اند با يكديگر مقايسه كرد؛ چرا كه همواره خط مشی‌های سياستگذاری‌ها در اين زمينه مشابه بوده و با اين عرصه نامهربانانه برخورد شده است.


گروه هنر: وضعيت تئاتر را نمی‌توان در ادوار مختلف دولت‌هايی كه با انتخاب مردم بر سر كار آمده‌اند با يكديگر مقايسه كرد؛ چرا كه همواره خط مشی‌های سياستگذاری‌ها در اين زمينه مشابه بوده و با اين عرصه نامهربانانه برخورد شده است.








آرش دادگر، نويسنده و كارگردان تئاتر، در گفت‌و‌گو با خبرگزاری بين‌المللی قرآن(ايكنا) گفت: نقدی منصفانه‌ای بايد در مورد عملكرد تئاتری اين دولت داشت؛ چرا كه در اين مقطع زمانی با وجود همه كمبودها و فشارها به هر حال دوستان در زمينه‌های گوناگون تئاتری فعال بوده‌اند و هر چند كم و زياد و دير يا زود به حق خود به ازای تلاشی كه كرده‌اند، رسيده‌اند.


وی ادامه داد: به نظر من بايد به وضعيت تئاتر با ديدی كلان‌تر نگاه شود تا به اين نتيجه برسيم كه اساساً در ادوار مختلف دولت‌های مختلفی كه با انتخاب مردم بر سر كار آمدند تئاتر مقوله‌ای مهجور بوده است كه به حاشيه رانده شده و نگاهی نامهربانانه به آن شده است هر چند كه به شكل نسبی شايد در مقاطعی شاهد بروز و شكوفايی آن نيز بوده‌ايم.


كارگردان نمايش دينی«طوفان» تصريح كرد: اين خط مشی نه به دولت دهم مربوط می‌شود و نه اختصاص به دولت ديگری دارد بلكه حتی در دولت اصلاحات كه مصطلح شده بود گفت‌و‌گو‌مداری را سرلوحه كار خويش قرار داده است نيز شاهد اعمال فشار به قشر مظلوم تئاتری بوديم و تقريباً رويه دولتمردان در رويارويی با تئاتر چيزی شبيه به هم بوده است.


وی گفت: اينكه گفته شود اولويت عرصه فرهنگی و هنری دولت در حوزه تئاتر بايد به تئاتر دينی آن هم به شكل رايج معطوف شود به نظر من چيز نادرستی است و تئاتر از آنجا كه ذاتاً با انديشه و ايمان و بيان ارزش‌های انسانی سر و كار دارد دينی است و اگر خواسته باشيم تئاتر دينی را با شكل و شمايل رايج آن از بدنه اصلی تئاتر جدا كنيم و اصل تئاتر را قربانی چنين نگرشی كنيم خطا كرده‌ايم.


دادگر گفت: پرداختن به تئاتری موسوم به تئاتر دينی با مختصات خاص خود كه شكلی شعاری و سطحی از مقولات دينی را ترويج می‌كند بيشتر از آنكه با باور و انديشه مخاطب سر و كار داشته باشد جنبه تبليغاتی خواهد داشت كه با اين فرض به نظر می‌رسد ساير رسانه‌ها و ابزارهای ارتباطی در پرداختن و رسيدن به اين هدف موفق‌تر از تئاتر حركت می‌كنند و به صلاح است بگذاريم تئاتر همچنان متكی به اصالت‌های خود باقی بماند.

captcha