تأمل در محبت‌های خدا، اعتماد به وكالت الهی را در زندگی ميسر می‌سازد

گروه اجتماعی: مدرس حوزه علميه آبادان با بيان اينكه دقت در جهان اطراف يكی از راه‌هايی است كه درباره محبت خدا نسبت به ما رفع ابهام می‌كند، گفت: افراد در توان و رتبه خود محبت‌های الهی را لحاظ كنند.

زهره اميدی‌پور، مدرس حوزه علميه فاطمه الزهرا(س) آبادان در گفت‌وگو با خبرگزاری بين‌المللی قرآن(ايكنا) شعبه خوزستان، درباره آيه «وَعَسَى أَن تَكْرَهُواْ شَیْئًا وَهُوَ خَیْرٌ لَّكُمْ وَعَسَى أَن تُحِبُّواْ شَیْئًا وَهُوَ شَرٌّ لَّكُمْ؛ و بسا چيزى را خوش نمى‏‌داريد و آن براى شما خوب است و بسا چيزى را دوست مى‏‌داريد و آن براى شما بد است» (بقره/216) اظهار كرد: ذيل اين آيه به مطالب متعددی اشاره شده كه يكی از اين موارد آن است كه در زندگی گاه مسائلی برای انسان پيش می‌آيد كه ظاهراً شخص آن را برای خود نمی‌پسندد اما به سود اوست و گاه مواردی است كه ما دوست داريم اما در حقيقت به ضرر ماست.

وی بيان كرد: در پايان آيه نيز خداوند می‌فرمايد: «وَاللّهُ یَعْلَمُ وَأَنتُمْ لاَ تَعْلَمُونَ؛ و خدا مى‏‌داند و شما نمى‏‌دانيد» آن كسی كه بهتر می‌داند چه چيز به صلاح شماست، خداوند است. با نگاهی به آيه می‌بينيم كه در آن به احساسات قلبی انسان‌ها اهميت داده است؛ می‌فرمايد: «تَكْرَهُواْ» و «تُحِبُّواْ» يعنی برخی چيزها را ما دوست داريم و برخی را دوست نداريم، خداوند به اين‌ احساسات توجه دارد.

اميدی‌پور ادامه داد: در زندگی عادی به جهت اينكه ما در محدوديت زمان و مكان قرار داريم؛ يعنی از گذشته اطلاع چندانی نداريم، از آينده هم به جز تصميماتی كه قصد داريم آن‌ها را اجرا كنيم، قاعدتاً بی‌اطلاع هستيم و اطلاعات محدود و مبهمی از آن داريم، باعث می‌شود دقيقاً ندانيم چه چيزی زندگی ما را در برمی‌گيرد يا نتايج كارها، رفتارها و تصميمات ما در انتها چه خواهد شد. شخصی كه در همه جنبه‌ها و ابعاد بر انسان و بلكه بر همه جهان، بر آنچه بود، آنچه نيست و آنچه فراتر از حد دانسته‌های عادی ما است، تسلط دارد، خداوند رحيم و رحمان است.

اين مدرس حوزه علميه گفت: از آنجايی كه خداوند در آفرينش انسان‌ها، اصل و مبنای خود را، محبت به آن‌ها قرار داده است، آن چيزی هم كه برای آن‌ها رقم می‌زند، بر مبنای محبت، فلاح و كمال انسان‌ها است. گاه ممكن است ما تصور كنيم اتفاقی كه در زندگی ما افتاده است،( مثلاً قصد رفتن به جايی را داريم اما حادثه‌ای رخ می‌دهد و مانع از انجام اين تصميم می‌شود) به سود ما نيست. شايد هم متوجه نشويم كه اين اتفاق برای ما مفيد بوده يا نبوده؛ اما گاهی در آينده متوجه اين موضوع می‌شويم. خيلی از مسائل زندگی ما چنين است و اين كه چه قضاوتی نسبت به اين مسائل داريم بستگی به انسان دارد كه چقدر به خداوند اعتماد دارد.

وی گفت: اگر ما به وكيل بودن خداوند و اينكه خداوند دانای به هر چيز است ايمان داشته باشيم، آنچه را در زندگی برای ما پيش می‌آيد، خيلی آسان می‌پذيريم، تحمل می‌كنيم و گاهی بسيار از آنچه پيش آمده خشنود می‌شويم؛ اين نمونه‌ها در زندگی بزرگان و اطرافيان ما كم نيست.

مدرس حوزه علميه فاطمه الزهرا(س) آبادان در پاسخ به چگونگی رسيدن انسان به باور و اعتماد نسبت به خداوند اظهار كرد: يكی از راه‌هايی كه خود خداوند برای ما قرار داده است تا در پيشامدهای زندگی او را وكيل بدانيم، تفكر روزانه است؛ اينكه انسان ببيند جايگاهش در اين هستی كجاست؟ كيست؟ چه می‌كند و الان در كدام نقطه زندگی ايستاده است؟ مشغول انجام هر كاری كه باشيم از خود بپرسيم چرا داريم اين كارها را انجام می‌دهيم؟ نهايت اين كار مرا به كجا می‌رساند؟ اين تفكر ما را به نقاط خوبی در رسيدن به اين باور می‌رساند.

اميدی‌پور افزود: يكی ديگر از راه‌ها، مطالعه و تدبر در خود آيات قرآن كريم است. وقتی به آيات قرآن از ابتدا تا انتها نگاه كنيم می‌بينيم خداوند در پی تذكر، يادآوری و رفع غفلت از انسان‌ها است؛ به صورت‌های مختلف يا يا بيان‌ احكام، يا نكات اخلاقی يا يادآوری درس‌هايی از تاريخ، يا نكات طبيعت يا خيلی مسائل ديگر. اما هدف واحد است و آن هم اين است كه ای انسان! غافل نشو. حواس خود را جمع كن. برای اين، واجب است بر انسان‌ها كه درباره دين خود و درباره خداوند تدبر داشته باشند و كتب دينی خود را كه برای ما مسلمانان قرآن است، مطالعه كنند. از اين رو، امام صادق(ع) می‌فرمايد: مسلمان حداقل 50 آيه در روز از قرآن را مطالعه كند.

منظور از پذيرفتن وكالت خداوند، حمل به خير كردن وقايع است

وی خاطرنشان كرد: راه ديگری كه درباره محبت خدا نسبت به ما رفع ابهام می‌كند، دقت به جهان اطرافمان است. در اطراف ما گاهی آدم‌هايی هستند كه ظاهراً طبيعی هستند اما مشكلات كوچكی دارند كه زندگی آن‌ها را سخت كرده است. با ديدن اين‌ها هر كس در توان و رتبه خود ببيند خداوند چه محبت‌هايی در حق او انجام داده است. به اين‌ها كه توجه كنيم بسيار آسانتر‌ می‌توانيم وكالت كارها و سرنوشت خود را به دست خدا بسپاريم. ناگفته نماند منظور از وكالت در امور زندگی آن است كه اتفاقاتی را كه پيش می‌آيد، حمل به خير كنيم و از خدا بخواهيم در اين وقايع، خير ما را در نظر بگيرد و ما را كمك كند و منظور از وكالت اين نيست كه ما در شرايطی كه قرار داريم مجبور هستيم و اين اتفاقات هستند كه ما را در بر می‌گيرند. ما با انتخاب‌های صحيح خود، انتهای خوب را رقم می‌زنيم، اگر انتخاب نادرست باشد، نتيجه هم طبيعتاً مطلوب نخواهد بود و اين ارتباطی به وكالت خداوند ندارد.