حضرت محمد(ص)؛ نماد حقانيت اسلام در هماره تاریخ

گروه اجتماعی: حضور معنوی و مادی پيامبر اسلام(ص) در اسلام حقانيت اين دين مبين را تبيين کرد، اغراق نيست اگر بگویيم اسلام بدون وجود مقدس آن حضرت تكميل نبود.

و خداوند در شبی بزرگ خوشبختی و سعادت اخروی، دنيوی و هميشگی همه بشريت را با تكليف پيامبری محمد(ص) تضمين فرمود.

«لَقَدْ مَنَّ اللّهُ عَلَى الْمُؤمِنِينَ إِذْ بَعَثَ فِيهِمْ رَسُولًا مِّنْ أَنفُسِهِمْ يَتْلُو عَلَيْهِمْ آيَاتِهِ وَيُزَكِّيهِمْ وَيُعَلِّمُهُمُ الْكِتَابَ وَالْحِكْمَةَ وَإِن كَانُواْ مِن قَبْلُ لَفِي ضَلالٍ مُّبِينٍ؛ به يقين خدا بر مؤمنان منت نهاد [كه] پيامبرى از خودشان در ميان آنان برانگيخت تا آيات خود را بر ايشان بخواند و پاكشان گرداند و كتاب و حكمت به آنان بياموزد قطعا پيش از آن در گمراهى آشكارى بودند؛ (آيه 164/ سوره آل عمران). فرهنگ معين منت را به احسان و نيكويی درباره فردی به رخ كشيدن، معنا نموده است.

وجود مقدس نبی بزرگوار اسلام خود احسانی بود از سوی خداوند به همراه آن رسالت پیامبر و از ديگر سو قرآن كريم. خداوند رحمان و رحيم به يكباره لطفی عظيم را در حق بندگان کرامت فرمود تا بشريت راه گريزی از خوشبختی ابدی نداشته باشد.

خداوند سبحان با همه مهربانی، رسولی بر زمين مبعوث نمود كه بدان حد در هدايت مردمان به رستگاری حريص و مشتاق بود كه در جای جای قرآن كريم اين نكته را به او يادآوری می‌كرد؛ «وَمَا عَلَى الرَّسُولِ إِلَّا الْبَلَاغُ الْمُبِينُ؛ و بر فرستاده [خدا] جز ابلاغ آشكار [ماموريتى] نيست»(نور/54).

يا رسول الله خواستم بگويم مردی از جنس خورشيد، خوبی، نيكی، مهربانی و عدالت اسلام را به جهانيان عرضه داشت ديدم همه اين واژگان در برابر عظمت وجودی شما ناچيزند؛ خداوند عزوجل شما را به بهترين وجه معرفی نموده است: «لَقَدْ كَانَ لَكُمْ فِي رَسُولِ اللَّهِ أُسْوَةٌ حَسَنَةٌ؛ قطعاً براى شما در [اقتدا به] رسول خدا سرمشقى نيكوست»(احزاب/21)

و اين سرمشق نيكو چنان بر سعادت انسان‌ها خود را بر مشقت می‌افكند كه خداوند خطاب به او می‌فرمايد: «لَعَلَّكَ بَاخِعٌ نَّفْسَكَ أَلَّا يَكُونُوا مُؤْمِنِينَ؛ شايد تو از اينكه [مشركان] ايمان نمى‏ آورند جان خود را تباه سازى»(شعرا/3)

مردی با چنين عظمت با منش والای خود اهميت جامعه را به همه ما گوشزد فرمود اهميت توجه به همنوع، به خوشبختی آنها، رستگاری آنها و سعادت اخروی و دنيوی شان.

از خود می پرسم آیا سيره رسول‌الله سرمشق زندگی من در اجتماع قرار گرفته است؟

ظهور اسلام در پرتو مجاهدت‌های نبی مكرم(ص) نقطه عطف تاريخ بشری است.

به گمانم كه غيرمسلمانان عظمت وجودی شما را عميق‌تر درك کرده‌اند تا من مسلمان، چرا‌كه اگر اينگونه نبود معجزه جاويدان شما قرآن كريم را برای خود دشمن نمی‌دانستند، به قبور مقدس اصحاب وفادار شما اهانت نمی‌كردند، ... .

اصحابی كه قورشان نيز روشنگری و هدايت را در پی دارد. آنان می‌دانند اگر شما، معجزه‌تان و اصحاب شريفتان سيره مردم شود ديگر از بدی اثری نمی‌ماند و اين برای مادی خواهان سودجو خطرناك است.

حضور معنوی و مادی شما در اسلام حقانيت اين دين مبين را تبيين کرد و شما نماد حقيقی اسلام هستيد، اغراق نيست اگر بگويم اسلام بدون شما تكميل نبود. يا رسول اللّه(ص)، تو را نشناخته‌ايم و فقط می‏‌دانيم كه نامت بر همه كائنات ترجيح دارد.

جان ديون پورت( 1789 ـ 1877 ) اسلام‌شناس انگليسى در كتاب « يك منقبت در باره محمد و قرآن » مى‌نويسد: حضرت محمد(ص) را بايد يك مصلح دينى و قانون‌گذارى دانست كه در قرن هفتم ميلادى در عربستان ظهور كرده است. وى بدون ترديد بزرگترين شخصيتى است كه قاره آسيا مى‌تواند به وجود چنين فرزندى مباهات كند.

در اينجا بايد گفت نه تنها قاره آسيا بلكه همه كائنات بايد به وجود مردی سراپا عبوديت و بندگی خاضعانه و خاشعانه مباهات كند.

و اما من! هماره به حرا رشك برده‌ام...

سیما محسنی