انتظار حلقه اتصال شيعه به توحيد است/ ايستادگی برابر ظلم؛ نمود آموزه انتظار در جامعه شيعی

گروه انديشه: مديرگروه اخلاق مركز ملی پاسخگويی به سؤالات دينی با بيان اينكه انتظار نزد شيعه برگرفته از ايمان به خداوند و توحيد است، گفت: ايستادگی شيعه برابر ظلم و ستم، فهم ميزان تحقق آموزه انتظار را به همراه دارد.

حجت‌الاسلام والمسلمين سيدحسن هاشمی‌جزی، مديرگروه اخلاق مركز ملی پاسخگويی به سؤالات دينی در گفت‌وگو با خبرگزاری بين‌المللی قرآن(ايكنا) شعبه خوزستان، درباره ابعاد اعتقادی و اجتماعی انتظار بيان كرد: انتظار در لغت به معنای چشم به راه بودن و منتظر امری بودن است. در حقيقت اين انتظار برگرفته از اعتقاد ما است؛ ما منتظر شخصی هستيم كه امام و مقتدای خوبی‌ها است، كسی‌ كه قرار است خوبی‌ها را برای ما به ارمغان بياورد، مجری خوبی‌ها باشد و ما را به خوبی‌ها دعوت كند.

وی گفت: بنابراين انتظار داشتن در شيعه صرفاً يك چشم به راهی و انتظار خاموش و منعفل نيست بلكه انتظاری فعال و پويا است. انتظاری است كه در نهاد خود، اعتقاد ما را می‌رساند. ما منتظر كسی هستيم كه او می‌تواند آن گونه كه خداوند تبارك و تعالی از ما انتظار دارد بندگی كردن را بياموزد.

هاشمی‌جزی با اشاره به آيه شريفه «بَقِیَّةُ اللّهِ خَیْرٌ لَّكُمْ إِن كُنتُم مُّؤْمِنِينَ؛ اگر مؤمن باشيد باقيمانده [حلال] خدا براى شما بهتر است»، (هود/ 86) تصريح كرد: خداوند تبارك و تعالی بيان می‌كند كه اگر شما اهل ايمان باشيد، «بقيه‌الله» برای شما بهتر است. بنابراين انتظار، اعتقادی برگرفته از ايمان به خدا و توحيد است و ادامه مسير توحيد است كه امامت آن را برای ما مشخص می‌كند؛ يعنی وقتی كه ما بيان می‌كنيم كه انتظار، ارتباط و پيوندی است ميان شيعه و امام خود، اين حقيقتی است كه اعتقاد به امامت اعتقادی است كه از توحيد نشأت گرفته و اعتقاد جدايی نيست. ادامه همان رسالت و توحيد است كه به امامت كشيده می‌شود، بنابراين اين انتظار يك نوع حلقه اتصالی است برای امام(عج) به رسالت، آيات شريفه قرآن و در اوج همه اينها به عبوديت و بندگی حق‌ تعالی كه ما را به خداوند متصل می‌كند.

مديرگروه اخلاق مركز ملی پاسخگويی به سؤالات دينی انتظار و توجه به امام زمان(عج) را نشأت گرفته از تفكر و انديشه شيعه نسبت به امامان خود و گرفته از رسالت و توحيد الهی دانست و درباره ميزان تحقق اين آموزه‌ها در جامعه شيعی گفت: شيعه هميشه ويژگی‌های منحصر به فرد خود را حفظ كرده است و پويايی، فعاليت و بانشاط بودن خود را از همين انتظار خود داشته است.

هاشمی‌جزی با اشاره به جانفشانی‌های ائمه اطهار(ع) در راه اعتقادات خود اظهار كرد: ميزان تحقق آموزه انتظار را وقتی متوجه خواهيم شد كه می‌بينيم در طول تاريخ هميشه شيعه مقابل ظلم و ستم ايستاده است. هيچ‌گاه نشده كه تشيع در مقابل ستم سر خم كند، آن را بپذيرد و تابع ستم باشد. هميشه ايستادگی و مقاومت كرده است، افكار خود را گفته و حاضر بوده برای آن جانفشانی بكند.

اين مدرس حوزه شكل‌گيری نهضت‌های بزرگ در تاريخ تشيع را از تأثيرات اين آموزه‌ها دانست و گفت: انقلاب اسلامی در حقيقت نماد انتظار برای امام زمان(عج) است. ولايت فقيه در حقيقت ادامه مسئله امامت است. هنگامی كه امام حاضر نباشد، بخشی از مسئوليت بر عهده ولايت فقيه است كه تشيع را حركت دهد و پويا نگه دارد و اين چنين تشيع آرمان‌های خود را در ولی‌ فقيه تجلی می‌بخشد.

مديرگروه اخلاق مركز ملی پاسخگويی به سؤالات دينی ادامه داد: شيعه هميشه توانسته يك نوع تفكر و انديشه پويا، فعال و اجتماعی داشته باشد و هيچ‌گاه در طول تاريخ از لحاظ فكری و كلامی مغلوب نشده و هميشه حالت متعالی و رو به رشدی را برای خود حفظ كرده است.

وی در ادامه در خصوص ميزان تأثير باور به منجی در معناداری زندگی گفت: هنگامی كه انسان منتظر است، هنوز اميد باروری در وجود او نهفته است كه می‌تواند روحی را در كالبد او بدمد؛ چرا كه انسان بدون اميد چيزی جز يك كالبد تهی نيست. فرد در سايه اميدی كه برگرفته از انتظار فعال است، تلاش می‌كند برای امام مقتدای خود كاری را انجام دهد و شرايط لازم را برای خود فراهم كند و همچنين شرايطی كه جامعه بايد برای ظهور امام خود داشته باشد، آماده كند.

هاشمی‌جزی خاطرنشان كرد: در روايات به ما آموخته‌اند نااميدی از رحمت الهی از گناهان كبيره است؛ چرا كه در اين حالت انسان خود را در دام شيطان می‌بيند و در اين شرايط ممكن است دست به هر گناهی بزند، ولی وقتی اميد به آمدن مصلح دارد، سعی می‌كند فكر و انديشه خود را بارور نگه دارد و جامعه، جامعه‌ای فعال و بانشاط باشد. بنابراين از لحاظ روحی و معنوی خود را منقطع نمی‌بيند و اين باعث می‌شود انسان پويا بماند و رو به رشد و تعالی حركت كند.