گروه سياسی: وقتی ما به وجود خدا و كتاب مقدس وی ايمان داريم، بايد بر اساس قرآن مجيد و با محوريت قرار دادن احكام و صفات حاكم و حكومت از منظر آن عمل كنيم و اين شيوه را بهعنوان بهترين شيوه حكومتی جامعه اسلامی بشناسيم.
| حجت الاسلام غفاریفرد، مديرگروه فقه و اصول مؤسسه عالی حوزوی معصوميه قم |
حجتالاسلام حسن غفاریفرد، مدير گروه فقه و اصول مؤسسه عالی حوزوی معصوميه قم در گفتوگو با خبرگزاری بينالمللی قرآن(ايكنا) شعبه زنجان، گفت: تركيب واژه «دموكراسی دينی» تركيب نادرستی است، زيرا دموكراسی اصطلاحی تخصصی در سياست بهمعنای حاكميت مردم بر مردم بدون تقيد دين است؛ در واقع دموكراسی ترجمه نادرستی است كه از واژه جمهوری صورت گرفته است.
وی افزود: اسلام بهواسطه احكامی كه صادر كرده است بخش قابل توجهی از امور انسان را به عقل و برهان واگذار كرده است و ما با شيوه حكومتی «جمهوری اسلامی» بهدنبال اين هستيم كه سهم دستورات دين از ناحيه آيات و روايات و نيز از ناحيه عقل بشر را از دل احكام دين در سياستهای كشور جستوجو كنيم.
اين كارشناس مذهبی تصريح كرد: در اين نوع حكومت، مسئولان هرگز به بهانه مردمسالاری بهدنبال انكار و يا به رأی گذاشتن احكامی چون حدود و ديات نيستند، بلكه در اين مورد به سراغ منابع معرفتی میروند و از طرفی نيز برای ساخت و ساز و عمران، به سراغ آيات و روايات نرفته و از تجربههای انسانی استفاده میكنند.
حجتالاسلام غفاریفرد عنوان كرد: در نظامی برپايه جمهوريت، شخص اول ممكلت ثابت يا متغير نيست، بلكه صفتمحور است. برای نمونه در جمهوری اسلامی تا زمانیكه صفات عدالت، شجاعت و تقوا در حاكم اسلامی پا برجا باشند او شخص اول حكومتی محسوب میشود.
مدير گروه فقه و اصول مؤسسه عالی حوزوی معصوميه قم خاطرنشان كرد: وقتی ما به وجود خدا و كتاب مقدس وی ايمان داريم، بايد بر اساس قرآن مجيد و با محوريت قرار دادن احكام و صفات حاكم و حكومت از منظر آن عمل كنيم و اين شيوه را بهعنوان بهترين شيوه حكومتی جامعه اسلامی بشناسيم.
وی يادآور شد: اين تفكر كه «در جامعه آزادانديش میتوان ديندار بود ولی در جامعه ديندار نمیتوان آزادانديش بود» نادرست است زيرا كسی قادر به سلب آزادی در انديشيدن نيست و در جامعه ديندار امكان بيان، بررسی و نقد هر نوع انديشهای وجود دارد.
حجتالاسلام غفاریفرد در پايان، اظهار كرد: همانطور كه يك زيستشناس هر آزمايش ميكروبی را در هر مكانی انجام نمیدهد؛ هر انديشه ناصحيحی كه امكان ترويج آن وجود دارد نيز در هر محفلی قابل بيان نيست.