سرانجام روزه گرفتن در دین اسلام راحتی و آسایش انسان است

گروه اجتماعی: بر اساس آيه مباركه 184سوره بقره، روزه داشتن گرچه در ظاهر يك نوع سختگيرى و محدوديت است اما سرانجامش راحتى و آسايش انسان است.

فرمانهاى الهى مانند فرمان حاكمان ستمگر نيست بلكه در مواردى كه انجام آن مشقت شديد داشته باشد وظيفه آسان ترى قائل مى شود، لذا حكم روزه را با تمام اهميتى كه دارد از بيماران و مسافران و افراد ناتوان برداشته است. بنابراين روزه داشتن گرچه در ظاهر يك نوع سختگيرى و محدوديت است اما سرانجامش راحتى و آسايش انسان است.

درآيه 184 سوره بقره برای اينكه از سنگينى روزه كاسته شود، در اين زمينه مى فرمايد: چند روز معدودى را بايد روزه بداريد؛ «أَیَّاماً مَعْدُودَاتٍ» چنان نيست كه مجبور باشيد تمام سال يا قسمت مهمى از آن را روزه بگيريد بلكه روزه تنها بخش كوچكى از آن است.

افراد بيمار يا مسافر كه روزه گرفتن براى آنها مشقت داشته باشد از اين حكم معاف هستند و بايد روزهاى ديگرى را بجاى آن روزه بگيرند؛ «فَمَنْ كَانَ مِنْكُمْ مَّرِیْضاً أَوْ عَلَى‏ سَفَرٍ فَعِدَّةٌ مِنْ أَیَّامٍ أُخَرَ»

كسانى كه با نهايت زحمت بايد روزه بگيرند،‌ مانند پيرمردان و پير زنان و بيماران مزمن كه بهبودى براى آنها نيست، لازم نيست مطلقا روزه بگيرند، بلكه بايد بجاى آن كفاره بدهند؛ «وَ عَلَى الَّذِينَ یُطِيقُونَهُ فِدْیَةٌ طَعَامُ مِسْكِينٍ»

و آن كس كه مايل باشد بيش از اين در راه خدا اطعام كنند براى او بهتر است؛ «فَمَنْ تَطَوَّعَ خَیْراً فَهُوَ خَیْرٌ لَهُ».

و بالاخره در پايان آيه اين واقعيت را بازگو مى كند كه روزه گرفتن براى شما بهتر است اگر بدانيد؛ «وَأَنْ تَصُومُواْ خَیْرٌ لَّكُمْ إِنْ كُنْتُمْ تَعْلَمُونَ» كه خطاب به همه روزه داران است نه گروه خاصى از آنها.

از پيامبر(ص) روايت شده است كه فرمود: «بعثت على الشريعة السمحة السهلة؛ من مبعوث به آئين سهل و آسانى شده ام» كه اشاره به همين مطلب است .(تفسير نمونه، آيه 184 سوره بقره)