شور و حال ماه رمضان در كاشمر قديم
در گذشتهای نه چندان دور شهر كاشمر، خاستگاه علما ارزشمندی بود و به بركت وجود آنان فرهنگ ارزشی و تعاليم دينی توسعه يافته و در ميان نسلها به صورت جريانی پايدار موج میزد، رفتارها، گفتارها، آداب و رسوم همه با هدف نوع دوستی و ايجاد يك فضای صميمی بر محور همدلی شكل میگرفت.
گروه اجتماعی: در گذشتهای نه چندان دور شهر كاشمر، خاستگاه علما ارزشمندی بود و به بركت وجود آنان فرهنگ ارزشی و تعاليم دينی توسعه يافته و در ميان نسلها به صورت جريانی پايدار موج میزد، رفتارها، گفتارها، آداب و رسوم همه با هدف نوع دوستی و ايجاد يك فضای صميمی بر محور همدلی شكل میگرفت.
به گزارش خبرگزاری بینالمللی قرآن(ايكنا) شعبه خراسان رضوی، در گذشتهای نه چندان دور، دور و بر شهر كاشمرخاستگاه علما ارزشمندی بود و به بركت وجود آنان فرهنگ ارزشی و تعاليم دينی توسعه يافته و در ميان نسلها به صورت جريانی پايدار موج میزد، رفتارها، گفتارها، آداب و رسوم همه با هدف نوع دوستی و ايجاد يك فضای صميمی بر محور همدلی شكل میگرفت.
محمد كريمی، پژوهشگر بومی منطقه كاشمر در گفتوگو با خبرگزاری بینالمللی قرآن(ايكنا) شعبه خراسان رضوی، نمايندگی كاشمر، در خصوص آئين و آداب و رسوم ماه مبارك رمضان در قديم گفت: در گذشته و در آستانه ماه مبارك رمضان، نظافت و پاكروبی معابر عمومی، مساجد و تكايا و حتی كوچه پس كوچههای روستا جالبتر بگويم منازل و خانهتكانیها با مشاركت افراد محله، اقوام و خويشان و فاميل انجام میشد.
وی با بيان اينكه در اين ماه مردم به اندازه مصرف ماه رمضان، گندم آرد میكردند و ساير مايحتاج خود را تهيه میکردند، افزود: مردم در گذشته يكی دو روز قبل از ماه رمضان به پيشواز میرفتند و روزه میگرفتند.
كريمی با اعلام اينكه اهالی روستا كارهای سخت و طاقتفرسايی همچون خرمنكوبی، گندم درو، باغكولی و ... را قبل از فرارسيدن ماه رمضان انجام میدادند تا در كوران مشكلات زندگی فرصت ميهمانی خدا را از دست ندهند، ابراز كرد: با شروع ماه مبارك رمضان افطاریهای ساده و دور از تجمل به صورت فاميلی شروع میشد و از نيمههای رمضان سفرههای افطاری به مساجد و تكايا و محيطهای عمومی گسترش میيافت.
وی با بيان اينكه در اين ماه مبارك جلسات گفتگوی ميزبان «خداوند عالم» با ميهمانان(روزهدارانی كه قرآن تلاوت میكردند) رونق میگرفت، عنوان كرد: آنها كه از نعمت صدای خوش بهرهمند بودند، بر پشتبام و بلندیهای محله قرار میگرفتند، سحرخوانی میكردند و اذان میگفتند، آنان كه از اين نعمت بیبهره بودند با انديشه نوع دوستی طبل میزدند و در كوچه پس كوچهها به راه میافتادند.
اين پزوهشگر ادامه داد: در زمان سحر همسايهها درب خانه همديگر را میزدند تا كسی خواب نماند و فردای آن روز با مشكل و سختی روزه بگيرد ولی امروز با پيشرفت تكنولوژی و ارمغان آن كه رفاهزدگی است؛ آن حس و حال، شور و هيجان و احساس مسئوليت كردن در قبال انجام تكليف وظايف دينی به چشم نمیخورد.
وی افزود: با ورود وسايل ارتباط جمعی تلفنهای ثابت، كوككردن ساعتهای زنگدار و تنظيم تلويزيون، تلفنهای همراه و ... اثری از آن شور و حال باقی نمانده است. شايد هم اين انديشه نهادينه میشود كه هر كسی میداند و خدای خودش، ما را با ديگران كاری نيست، هر كسی را توی قبر خودش میگذارند و از اعمالش میپرسند که این تفکر اشتباه است.
