ضرورت استفاده از منابع مشترك دينی ـ ادبی جهت ايجاد فضای معنوی در جامعه

گروه هنر:‌ عضو هيئت علمی دانشگاه شيراز با تأكيد بر ضرورت ايجاد فضای معنوی در جامعه گفت: برای دينی شدن جامعه می‌توان از منابع مشترك دينی ـ ادبی استفاده كرد ولی بايد بين اين 2 يك مرز ظريف ايجاد كنيم.

غلام‌رضا كافی، عضو هيئت علمی دانشگاه شيراز در گفت‌وگو با خبرگزاری بين‌المللی قرآن(ايكنا) شعبه فارس، با اشاره به جايگاه معنوی خواجه شيراز و ارتباط او با قرآن كريم، گفت: وقتی می‌گوييم حافظ اين خود تداعی قرآن است و زمانی‌كه خود حافظ می‌گويد هرچه كردم همه از دولت قرآن كردم، يعنی اتكای حافظ بی گمان به قرآن است.

وی رابطه نخست قرآن و شعر را بيان دانست و افزود: شعر و قرآن از اين منظر هم‌جنس هستند و دومين رابطه اين است كه‌ قرآن ادعای معجزه در بيان دارد و می‌تواند به‌عنوان يك الگو برای سخن متعالی باشد.

عضو هيئت علمی دانشگاه شيراز با بيان اينكه نوعی مشابهت از لحاظ سخنی بين شعر حافظ و قرآن وجود دارد، گفت: حافظ صاحب اين همه ذوق و اقبال در سخن است و اين برگرفته از همسايگی با قرآن می‌تواند باشد، چون كمتر شاعری با اين همه اقبال و لطف مواجه شده است و در نتيجه اين موضوع به‌دليل زير سايه قرآن بودن و برگرفتن از توجه و درنگ حافظ در قرآن است.

كافی با اشاره به اينكه حافظ در شعر خود صلابت دارد و در عين حال اين صلابت دايره فهم آن را برای مخاطب تنگ نكرده و همه می‌توانند از آن برخوردار باشند، خاطرنشان كرد: حافظ اهل مطالعه در شعر و متون دينی كه برترين آن قرآن می‌باشد، بوده است و در شعرهايش اشاره‌هايی نيز به آن می‌كند.

عضو هيئت علمی دانشگاه شيراز ادامه داد: شعر حافظ همانند قرآن دارای ويژگی‌هايی چون چند پرده بودن، بطن‌های مختلف داشتن و بسياری ويژگی‌های مشترك ديگر می‌باشد كه همه در زير سايه قرآن اتفاق افتاده و الگو گرفته شده است.

وی با اشاره به مصوبه شورای فرهنگ عمومی فارس مبنی بر برگزاری محافل قرآنی در كنار مقبره حافظ تصريح كرد: اصرار نبايد در ظاهر باشد و برگزاری جلسات قرآنی در كنار مقبره حافظ حركت خوب و جالبی است، اما فعاليت فرهنگی و فرهنگ‌سازی بايد بسيار پنهان، پوشيده و با ظرافت صورت بگيرد.

استاد دانشگاه شيراز با ابراز تأسف از اينكه معمولاً در جمع‌های ادبی جنبه قرآنی شعر حافظ در‌نظر گرفته نمی‌شود، گفت: عرف يك منبع فقه است و بايد بدان توجه كرد.

كافی ادامه داد: متأسفانه در مسائل فرهنگی در بعضی از مواقع اگر پيوند ظاهری ايجاد شود باعث دور شدن عده‌ای از موضوع اصلی می‌شود چون اين مسئله نوعی سوری‌گرايی است كه ممكن است عده‌ای را پس بزند.

وی با تصريح اينكه هرچه شخصيت و شعر حافظ را به مردم بشناسانيم و مردم را با آن پيوند دهيم خود به خود پيوند مردم با جنبه عرفانی، دينی و معنويات بيشتر می‌شود، گفت: اگر مسئولان می‌خواهند كمبودها را جبران كنند ضرورتی ندارد اين فعاليت‌ها به‌صورت ظاهری باشد بلكه بايد به عمق و ژرفای مسئله توجه كرد.

عضو هيئت علمی دانشگاه شيراز در پايان خاطرنشان كرد: از منظر ديگر برای دينی كردن جامعه می‌توان از منابع مشترك دينی و ادبی استفاده كرد ولی بايد بين اين 2 يك مرز ظريف ايجاد كنيم.